อ๋องเฟยเกิดใหม่ ท่านอ๋อง ขอหย่ากัน 소설 & 이야기

สวี่ฮุ่ยฉีกยิ้มอย่างมีความสุข พลันพูดขึ้นอย่างแสร้งทำเป็นเศร้าซึมอีกครั้ง “หลังพี่เซวียนกับพี่สวี่หร่านแต่งงานกันจะยังทำดีกับฉันหรือเปล่า?” “แน่นอนอยู่แล้ว” น้ำเสียงของลู่ฮ่าวเซวียนแน่วแน่ “ไม่ทำดีกับเธอแล้วจะทำดีกับใคร?” “ถ้าพี่สาวเธอทำไม่ดีกับเธอ ฉันก็จะหย่ากับเขา!”

เมื่อก่อนลุงกู้พูดแค่ประโยคเดียว กู้เป่ยเฉินจะเงียบทันที แต่ครั้งนี้เขาเถียงกลับด้วยความโมโห “ฉันไม่อยู่ในตระกูลก็ได้! แต่สามีของจิ่นเหยาต้องเป็นฉันเท่านั้น!” “จิ่นเหยา! ฟังฉันพูดก่อน ชาติที่แล้วฉันแต่งงานกับเธอ”

ฉันพูดออกมาแค่ว่า “ได้” เขายังพูดต่ออีกว่า “และผมอยากให้หย่าซินกับตั๋วตั่วนอนที่ห้องนอนใหญ่ เพราะเราอยากจะสร้างสภาพแวดล้อมที่ดีให้ตั๋วตั่ว...”

“ขอบพระทัยท่านอ๋อง” “เช่นนั้น ท่านพ่อของเจ้า...” ฉีอ้ายฉิงถอนหายใจ จากนั้นปล่อยมือมารดาเดินเข้าไปหาพระสวามี ขอร้องผู้เป็นสามีด้วยเสียงแผ่วเบาต่างจากน้ำเสียงที่ใช้พูดคุยกับบ้านฝั่งบิดายิ่งนัก

ลู่อวิ๋นโจวไม่ได้พูดต่อว่านางมีสามีใหม่แล้วยังเป็นโจรอีก หนานซื่อไม่ได้สนใจลู่อวิ๋นโจว เข็นรถเข็นเข้าไปใกล้หยางเหม่ยเยว่ " เยว่เอ๋อข้ามารับเจ้ากลับแล้ว" " ท่านอ๋อง เราหย่ากันแล้วไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันอีก ท่านกลับไปเถอะ" " ไม่ ข้าไม่ยอมรับ เป็นเจ้าที่หย่าฝ่ายเดียวข้าไม่หย่า หนัง สือหย่านั่นข้าก็ฉีกทิ้งไปแล้วเจ้ายังเป็นพระชายาของข้าอยู่"

“ไม่เชื่อเจ้าก็ต้องเชื่อ อย่าได้ทำร้ายตระกูลเหิงอีกเลย แม่ขอร้องเจ้าเถอะ” เหิงหยางมองไป๋อวี้เจินที่ยิ้มแย้มกับหย่งฉวนกั๋วกงในตอนที่กำลังจะกลับจวน ท่านแม่นั้นพูดถูกทุกอย่าง สำหรับเขาและนางมันจบลงไปนานแล้ว ไม่ว่าจะเพราะอะไร นางก็ได้เลือกเส้นทางชีวิตใหม่ของนางแล้ว เขาเองก็เ ช่นกัน ชีวิตใหม่ของเขาก็อยู่ตรงหน้า ต่างคนต่างเส้นทาง ไม่มีวันหวนมาบรรจบกันได้อีกแล้ว น่าเสียดายยิ่งนัก

“เจ้าได้กลับมาเกิดตามคำขอก่อนตายหรือไม่? เพราะเช่นนี้เจ้าถึงได้ปฏิเสธจะแต่งกับข้าใช่หรือเปล่า” “ท่านอ๋องหยุดพูดเหลวไหลเถอะเจ้าค่ะ ข้าแค่ไม่รักท่านแล้วก็เท่านั้น” เสิ่นลู่ถิงพยายามรั้งเอาแขนที่โอบกอดตัวเองจากด้านหลังออกไป แต่กำลังของท่านอ๋องมีมากเหลือเกิน