อ๋องเฟยเกิดใหม่ ท่านอ๋อง ขอหย่ากัน Novels & Stories

“ข้าขอเตือนเจ้า เงื่อนไขการหย่าร้างที่ตกลงกันเอาไว้แล้วจะต้องทำให้ได้ ไม่อย่างนั้นต่อให้เจ้าหนีไปสุดหล้าฟ้าเขียว ข้าก็จะเป็นคนจับตัวเจ้ากลับมา!” เขาสงบสติอารมณ์ในหัวใจลงเล็กน้อย “ส่วนเรื่องของกุ้ยเฟย เจ้าก็ตัดใจเสียเถอะ! ต่อให้ฝีมือการรักษาของเจ้าจะล้ำเลิศขนาดไหนก็ไม่เพียงพอที่จะแข ่งกับทั้งสำนักหมอหลวงได้หรอก ไปก็เป็นการไปรนหาที่ตาย อยู่ในจวนอ๋องอย่างว่าง่าย หลบเลี่ยงการเป็นจุดเด่นเสียดีกว่า”

“ก็ดีแล้วนี่เพคะ ท่านอ๋องทรงตอบรับนางไปได้เลย แล้วตรัสให้นางวางใจเถอะว่าที่ผ่านมาท่านอ๋องกับหม่อมฉันไม่เคยมีอะไรเกี่ยวข้องกัน” “ส่วนหนังสือหย่าก็ได้ร่างเอาไว้แล้วตั้งวันแรก เพียงรอเวลาที่นางกลับมาหาท่านอ๋องก็เท่านั้น” ชิงเหยาเสนอแนะหนทางให้ฟางหรงกับรั่วเหรินได้อยู่ร่วมกันอ ย่างสบายใจ

"เหิมเกริม! เป็นชายาแล้วอย่างไร มีสิทธิ์อะไรพูดกับท่านอ๋องเช่นนี้.. ท่านพี่! นำราชโองการหย่ามาให้นางเถิดเจ้าค่ะ ไม่ต้องรอให้ถึงงานเลี้ยงแล้ว" "หึ! อยากหย่าจนรอไม่ไหวแล้วหรือเจ้าคะ ได้! ท่านอ๋องนำออกมาเถอะเจ้าค่ะหม่อมฉันยินดีพร้อมจะหย่าให้"

ชายผู้นี้คงมิใช่สามีใหม่นางกระมัง หรงเอ๋อร์ เจ้าต้องหยามน้ำใจข้าเพียงนี้เชียวหรือ “ท่านอ๋อง พระองค์คงอยากมาคุยเรื่องหย่ากับหม่อมฉัน” หลงโหย่วอี้หลุดจากภวังค์ “ใช่” จูฟางหรงหน้ากระตุก อกซ้ายระส่ำระสายเสียจนรู้สึกหงุดหงิด

เยี่่่่่่่ยเฟยหรงหันมาถามโจวชุนอี้เพื่อแก้เบื่อ "ข้าหย่าไปแล้ว แต่งงานใหม่กับชิวหลันทีหลัง" " อ้าว เหตุใดเป็นเช่นนั้นเล่า แล้วชิวหลันล่ะ ไม่พานางมาด้วยหรือ" เยีี่ยเฟยหรงทักท้วงสหายสนิทขึ้นอย่างใคร่รู้

หลานเอ่อร์กลับไม่มีน้ำตาไหลอีก และนางก็พึมพำ "มันเป็นความผิดของลูก เป็นลูกที่ชอบเขาก่อน แต่เขาก็บอกว่าเขาชอบลูก... เสด็จแม่ ลูก ลูกต้องการที่จะหย่ากับเขา" ใบหน้าของพระชายาอ๋องฮวยซีดลงด้วยความตกใจ "หย่าหรือ? ไม่ ไม่ได้การ หากหย่าแล้วเจ้าจะใช้ชีวิตยังไงต่อ"

เมื่อวาน แม้ว่าเจียวเจี๋ยจะไม่อยู่บ้าน แต่เจียวเจี๋ยก็รู้เรื่องนี้ เจียวเจี๋ยไม่รู้ว่าลูกสะใภ้กำลังคิดอะไรอยู่ถึงได้พูดถึงเรื่องหย่าได้ “ใช่ นังนั่นกำลังขอหย่ากับลูกชายเราอยู่” เฟยเทียนหันไปมองหน้าซื่อหง ก่อนจะแผดเสียงดัง

นางแค่อยาก ให้เขาทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นต่อไป! รุ่ยอ๋องเปล่งเสียงอย่างเด็ดขาด ภายใต้ความโกรธ “หร่วนฝูอวี้ เราหย่ากันเถอะ!”

มร่วมมือดีเสียนี่ปะไร คนมัดก็รู้ทั้งรู้ว่าทำเช่นนี้แม่ทัพเว่ยหลุดรอดออกมาได้อยู่เรื่อยแต่ก็ยังทำ ความสัมพันธ์ทั้งสองไม่ได้รุดหน้าขึ้นเลย เฉิงซินยิ่งต้องการออกห่างแม่ทัพบ้าเลือดผู้นี้โดยเร็ว "เมื่อใดท่านจะยอมหย่ากับข้า" "เหตุใดเจ้าจึงอยากหย่ากับข้านัก มิใช่ว่าผู้ที่อยากแต่ง ล้วนเป็นเจ้าหรอกหรือ" เว่ยจวินอี้หรี่นัยน์ตาลง