อ๋องเฟยเกิดใหม่ ท่านอ๋อง ขอหย่ากัน Mga Nobela at Kwento

เซี่ยเฟยหลงเอ่ยด้วยความเอ็นดู “ดียิ่งขอรับ ต่อไปข้าจะเป็นชินอ๋อง ฮ่าฮ่าฮ่า” ทั้งคู่หัวเราะให้กันอย่างมีความสุข

เหตุใดตนจะต้องสนใจด้วยเล่า! “ท่านพี่หลิงหลิง ท่านมิโกรธหรือ?” หลิงหว่านเอ่ยถามอย่างระมัดระวัง “ข้าได้ยินมาว่า ท่านพี่กับท่านอ๋องอี้คิดจะหย่าร้างกัน เรื่องจริงหรือ?”

เวินจิ๋งหลี่ไม่แสดงสีหน้าหรือคลื่นอารมณ์ใด ๆ ทั้งนั้น ฟู่เถียนเถียนคาดเดาว่าเขาอาจจะคัดค้านมาก่อนแล้ว แต่ไม่อาจต่อกรกับคุณท่านเวินกับคุณนายเวินที่กระหายอยากมีหลานขนาดนั้นได้ ฟู่เถียนเถียนกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “คุณไม่จำเป็นต้องมาอธิบายกับฉันหรอกค่ะ พวกเราหย่ากันแล้ว จะแต่ง งานกับใครก็ทำได้อย่างอิสระ ยิ่งไปกว่านั้น ฉันเองก็มีแฟนตั้งนานแล้วด้วย”

ชินอ๋องเหยียนเค่อสิงตรัสบริภาษหลี่เจียนเจียนขึ้นอย่างวางท่า “หม่อมฉันขอเพียงให้เราได้หย่ากันเพคะ” หลี่เจียนเจียนเอ่ยขึ้นด้วยความทระนง

เจิ้งอ๋องมองเยียนหยางดวงตาแดงก่ำ เยียนหยางยังมีประโยชน์เจิ้งอ๋องอยู่ไม่น้อย "ท่านอ๋อง อนุของข้าแท้งบุตร ข้าจะหย่ากับจีเหมย ท่านอ๋องคิดว่าอย่างไร" เยียนหยางสุดจะทนกับหญิงชั่วนางนี้จริง ๆ

"เหอะ! ลู่เหยียนซินข้าขอแนะนำให้เจ้ารีบหย่ากับท่านอ๋องโดยเร็วจะดีกว่า เจ้าไม่เห็นแววตาของท่านอ๋องที่เกลียดชังเจ้ามากหรืออย่างไรกัน" "หากอยากให้ข้าหย่าเจ้าก็ไปรบเร้าท่านอ๋องเองสิอย่ามารบกวนข้า ออกไปได้แล้ว!" ลู่เหยียนซินออกปากไล่เพราะนึกรำคานนางเต็มทน

“ขออภัยที่ต้องตอบท่านอ๋องว่า เสน่ห์ข้าไม่จำเป็นต้องใช้กระมัง หากข้าใช้เห็นทีว่าเป็นท่านอ๋องก็หลงรักข้า แต่นี่สภาพชีวิตข้าสองแม่ลูกต่างอะไรกับบ่าวไพร่ในเรือนหรือ หากท่านอ๋องไม่ต้องการข้าเพียงแค่ส่งหนังสือหย่ามาก็สิ้นเรื่อง ไม่เห็นต้องเก็บข้าสองแม่ลูก ที่เป็นชายาที่ท่านไม่ต้องการ กับบุตร ชายที่ท่านไม่ไยดีไว้ข้างกายเลยนี่ รกหูรกตาเปล่า ๆ” ฮึก...แง...แง...แง!!! หลิงเฟยได้ฟังมารดาพูดว่าบิดาไม่ต้องการเขาก็เสียใจนัก เปล่งเสียงร้องออกมาดังจนทุกคนเริ่มทนไม่ได้

ลู่เหมยเบิกตากว้าง “ท่านจะหย่าหรือ” “ใช่” เฟิงอี้พูดตัดรำคาญ “หย่ากันเสียก่อนที่ข้าเดินทางก็ดี เผื่อเจ้าอยากหาสามีใหม่ที่เชื่อฟังคำสั่งภรรยา เพราะสามีอย่างข้าไม่มีทางเชื่อฟังเจ้า”

เสียงเข้มดังขึ้นท่ามกลางหญิงสาวทั้งสองที่กำลังทะเลาะกัน “ฉันขอหย่า และฉันจะพาลูกขอออกจากบ้านหลังนี้ เย็นนี้ คุณเตรียมใจเอาไว้เลยฉันไม่เปลี่ยนใจแน่” เฟยห่วงลี่ยืนยันคำพูดของตัวเอง พลางกอดลูกทั้งสองเอาไว้ลูบศีรษะของเฟยเยว่เล่อและเฟยเยว่ส่าง “ไม่ คุณจะหย่าก็หย่า ไป แต่ลูกต้องอยู่กับผม”

"ซูย่าง! พี่สะใภ้! ขอร้องละ ฉันสำนึกผิดแล้วจริง ๆ อย่าแจ้งตำรวจเลยนะคะ ต่อไปฉันจะไม่ทำแบบนี้อีกแล้ว! พี่ชอบพี่ชายฉันไม่ใช่เหรอ? ยกโทษให้ฉันสักครั้งเถอะนะ เดี๋ยวฉันจะช่วยเชียร์ให้พี่กับพี่ชายกลับมาแต่งงานกันใหม่ดีไหมคะ?" ฝู่หยาฮุ่ยร้องห่มร้องไห้หน้าตาดูไม่ได้ ขณะ พร่ำพูดถ้อยคำน่าสะอิดสะเอียน เพื่อร้องขอความเมตตา