คุณเกลียดที่ฉันรัก แต่ทำไมคุกเข่าขอคืนดีตอนฉันขอหย่า 소설 & 이야기

“ฉันก็ขอร้องคุณเหมือนกัน ปล่อยฉันไป อย่าเอาคำว่ารักจอมปลอมของคุณมารั้งฉันไว้เลย กลับไปหาหญิงชู้ของคุณเถอะ ฉันไม่อยากได้ยินสิ่งที่คุณเคยเอาแต่ปฏิเสธและเหยียบย้ำมัน แต่สิ่งที่ฉันอยากได้จากคุณมีแค่อย่างเดียวก็คือใบหย่า” “แต่ผมไม่ยอมหย่า” เขายังยืนกรานเสียงแข็ง “ถ้าคุณไม่ยอม� �ันจะฟ้องหย่า” เธอสวนกลับทันควัน “กรีน” เขาเรียกเธอเสียงอ่อนลง

เจียวซินพยายามเอ่ยโน้มน้าว แต่ยังไม่จบประโยคเฟยเทียนกลับพูดแทรกขึ้นมาทันที “อย่าได้กล่าวอันใดให้มากความ ข้ายืนยันจะยื่นฎีกาขอหย่าขาดกับเจ้า” “ไม่หย่า ยังไงก็ไม่หย่า” โมโหแล้วนะ!!! เจียวซินกล่าวขึ้นเสียงแข็ง

“ผมจะไม่พูดอ้อมค้อม คุณคงรู้อยู่แล้วว่านาตาลีกลับมาที่นี่เพื่อขอสานสัมพันธ์กับคุณอีกครั้ง แต่ผมอยากให้คุณหลีกทางให้ผม” “แล้วทำไมผมต้องทำตามที่คุณขอ ในเมื่อคุณกับเขาก็หย่ากันแล้ว” “เราแค่ผิดใจกัน เธอโมโหก็เลยเซ็นใบหย่าทิ้งไว้ให้ผม แต่ผมยังไม่ได้เซ็นชื่อลงไป และจะไม่มีวันเ� �็นด้วย ผมยังรักเธอและอยากคืนดีกับเธอ หวังว่าคุณคงไม่ขวางเส้นทางรักของเรา”

“ต่อให้ฉันไม่ทำอะไรเลย คุณก็ยังเกลียดฉันอยู่ดี แล้วทำไมฉันจะต้องทำตัวมือสะอาดไปด้วยล่ะคะ?” “ส่วนเรื่องหย่า แต่เดิมเรายังพอจะคุยกันดี ๆ ได้ แต่ตอนนี้ ฉันต้องเอาทุกอย่างที่เป็นของฉันคืนมา”

“เกลียดไปเถอะ ยิ่งเกลียดมากเท่าไหร่ก็ยิ่งดี เพราะฉันยิ่งไม่อยากปล่อยเธอไป” “ทำแบบนี้ทำไม ไหนบอกว่าเกลียดฉัน แล้วทำไมถึงยังไม่ปล่อยฉันไป หรือเพราะฉันยังชดใช้ให้คุณไม่หมด” เธอถามกลับทั้งน้ำตาเพราะอยากไปจากตรงนี้เต็มทน สาบานได้เลยว่าถ้าหนีจากซาตานร้ายได้เมื่อไหร่ เธอจ ะไม่มีวันหวนกลับมาอีกเลย และเขาจะไม่มีวันได้เจอลูกเช่นกัน

" ไม่ใช่ฉันไม่รักคุณนะคะ ฉันมีใจให้คุณถึงยอมแต่งงานด้วย แต่ที่วันนี้มาขอหย่าเพราะฉันคิดว่าความรักไม่ใช่การครอบครองค่ะ " " ที่ผ่านมาฉันพันธนาการคุณ ด้วยการมีลูกกับคุณ ฉันคิดว่าตัวเองเห็นแก่ตัวเกินไป ทั้งๆที่รู้มาตั้งแต่ต้นว่าคุณไม่เคยรักฉันเลย "

“ก็เอาไว้ที่เดิมของคุณนั่นแหละคุณนลินี เราไม่ได้ข้องเกี่ยวกันมานานแทบจะเท่าอายุยัยข้าวอยู่แล้ว อย่ามาวุ่นวายกับผม ที่ผมไม่ฟ้องหย่าคุณก็ดีแค่ไหนแล้ว” “คุณพูดเรื่องหย่าอีกแล้ว คุณอยากกลับไปหานังเมียเก่าคุณมากใช่ไหม” “ใช่ ผมรักเขามาก เขาเป็นคนที่ดีที่สุดในชีวิตผม”

ธันวากระตุกยิ้มมุมปาก " ต้องการอะไร คิดว่าเรียกร้องความสนใจแบบนี้แล้วผมจะหันมาสนใจคุณ คิดว่าผมไม่กล้าหย่าเหรอ " " ฉันพูดจริง ในเมื่อคนรักคุณกลับมาแล้วคุณเองก็คงอยากหย่าให้เร็วที่สุด ไม่ใช่เหรอ ฉันเองก็เบื่อแล้วเหมือนกันที่ต้องวิ่งตามคุณ ฉันพอแล้ว "

“หนูนิจะเกลียดผัวของตัวเองได้ยังไง...” “ทำไมฉันจะเกลียดคุณไม่ได้ ก็ในเมื่อคุณไม่ใช่สามีของฉันจริงๆสักหน่อย คุณพูดเองเออเองอยู่คนเดียว ฉันไม่ยอมรับ ฉันเหนื่อย อยากจะพักแล้ว คุณกลับไปเสียเถอะค่ะ...”

แววตาของธามเป็นประกายขึ้นมาด้วยความดีใจ แต่ประโยคต่อมาของเธอก็ดับความหวังนั้นลงจนหมดสิ้น “แต่ฉันก็ยังยืนยันคำเดิม...ว่าเราควรจะหย่ากัน” “ทำไมล่ะลิน...ทำไม” เขาถามด้วยน้ำเสียงที่เหมือนใจจะสลาย