เด็กดี の小説・ストーリー

ประโยคหลังเรรันต์เบี่ยงตัวหลบ มือไม้เลื้อยที่เอาแต่ลวนลาม หวังจะบีบหน้าอกและเหมือนจะสำเร็จ เพราะเธอไม่มีปัญญาพอจะห้ามได้ คลึงเคล้าซะจนเธอเริ่มเครียด "รันต์เป็นเด็กดีพี่รู้ เอาเป็นว่าคนที่ไม่ดีคือพี่คนเดียวก็แล้วกัน พี่ยอมรับผิด แต่ตอนนี้ขอพี่ก่อนนะ ได้มั้ย.. " "พี่คิม..ฮ� �ก..เลว"

“หึ มึงสนใจ?” “กูแค่อยากได้ดูจะพยศดี ถ้านายของมึงทำอะไรเด็กคนนั้นโดยที่ไม่บอกกูก่อน กูจะถือว่านายของมึงไม่ให้เกียรติกู และกูก็จะไม่ไว้หน้านายของมึงเหมือนกัน” “ได้...เดี๋ยวกูจะบอกนายให้”

ฉันรับฟังคำพูดประโยคนั้น ด้วยหัวใจที่สั่นระรัว "หากเป็นเด็กดี จะให้มากกว่านี้ จะดูแลดีกว่านี้!" ฉันสอดเรียวแขนเข้าไปคล้องกอดที่ลำคอหนา และฝังใบหน้าลงกับซอกคออุ่นทันที "หนูจะเป็นเด็กดีของเฮียค่ะ.."

“พูดว่ายังไงบ้าง?” “คุณแม่บอกว่าลุงภัทรเป็นคนดี” เด็กชายทวนคำช้าๆ วรภัทรฟังแล้วยิ้มกว้าง เด็กย่อมไม่โกหก เขาดีใจทักษพรบอกคนอื่นๆ ในบ้านของเธอว่าเขาเป็นคนดี ต่อไปเขาต้องหาโอกาสสนิทสนมกับพ่อแม่อุปถัมภ์ของน้องพืช

“เตเต้เป็นคนดี!” “ถ้าเป็นคนดีก็หมั้นกับพาดาได้!” “อื้อ! เราหมั้นกัน โตขึ้นแต่งงานมีลูก” เด็กชายพยักหน้ากระตือรือร้น

“เตเต้เป็นคนดี!” “ถ้าเป็นคนดีก็หมั้นกับพาดาได้!” “อื้อ! เราหมั้นกัน โตขึ้นแต่งงานมีลูก” เด็กชายพยักหน้ากระตือรือร้น

เด็กสาวตอบด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก ก้มหน้าจนคางชิดอกเลยไม่ทันได้เห็นแววตาที่แฝงไปด้วยความชื่นชมของคนถาม “เป็นเด็กดีสินะเรา ดีจริง ไม่ใช่ดีแตกนะ ?” “ดีจริงค่ะ” เด็กสาวตอบกลับด้วยความใสซื่อจนเรียกรอยยิ้มของสองผัวเมีย

พี่ภพยิ้มกว้างมองตุ๊กตาหมูสีเหลืองในมือเด็กน้อย “แล้วพี่เป็นใคร?” “พี่ภพก็เป็นคนใจดีที่สุดในโลกเล้ยย!” “ฮ่ะๆๆ” ภพพูดใจในคำตอบแสนซื่อของเด็กน้อย “แล้วคนใจดีต้องได้รางวัลไหม” พี่ภพถามพลางยื่นแก้มไปใกล้ๆ

"หนูนิดรู้ใช่มั้ยคะ ว่ามี๊หวังดีกับหนูนิดและรักหนูนิดมากๆ" "รู้ค่ะ" "แล้วรู้มั้ยคะว่าหน้าที่ลูกที่ดีมีอะไรบ้าง" "ไม่ทราบค่ะ" "หน้าที่ของเด็กดี ต้องเชื่อฟังพ่อแม่ค่ะ เป็นเด็กดีนะคะ มี๊เค้าหวังดี กินบ่อยๆตัวอ้วนไม่สวยน้า...เปลี่ยนมากินผลไม้ดีกว่ามั้ย คุณอาซื้อแตงโมมาฝาก สนใจมั้ยคะ"

เด็กชายตอบอย่างใสซื่อ “อ่อ ทำงาน” เมื่อได้คำตอบที่พอใจเธอยิ่งชอบเด็กคนนี้เข้าไปใหญ่ หน้าตาก็น่ารักแถมยังช่างพูดอีกด้วย