เมดิคัลเลิฟรักนี้หมอหวง Novels & Stories

“เมียเตี่ยมึงสิ แค่แฟน!! เมียน่ะคนนี้โว้ย!!” “เออ ๆ รู้แล้ว จัดการให้เรียบร้อยแล้วน่าไม่ต้องห่วง น่าอิจฉาคุณนายหมอจริง ๆ ถ้ารู้ว่ามึงทำเพื่อเธอขนาดนี้นะ เอาล่ะกูส่งข้อมูลไปแล้ว อ่านให้ตาแฉะเลยมึงกูอ่านแล้วแม่ง….ชีวิตยิ่งกว่านิยาย”

คุณหมอพูดอย่างเอาแต่ใจ เป็นอีกด้านหนึ่งที่อินทัชเปิดเผยให้อลิษาเห็น เขาขี้หวงมาก และเวลาหวงก็จะเอาแต่ใจสุด ๆ “คุณหมอ” “ที่บอกว่าหวง ผมหวงจริง ๆ นะครับ คุณคงไม่รู้ว่ามีสามีขี้หวงแค่ไหน”

กันตาเป็นมันบอกตรงๆว่าฉันรู้สึกไม่พอใจมากนะที่มีแต่คนชอบมาจิ๊จ๊ะจู้จี้จุกจิกกับแฟนของฉันมากถึงขนาดนี้ถึงเขาจะเป็นคุณหมอถึงเขาจะอยู่ที่นี่มาเป็น 10 ปี และเขาก็เป็นคนอัธยาศัยดีก็ตาม แต่มันก็ไม่เห็นจะต้องขนาดนี้เลยใครทักมาทักตอบก็ยังพอทนแต่นี่อะไรส่งสายตาป ิ๊งปั๊งแพรวพราวพร้อมกับส่งยิ้มหวานๆให้พวกนางๆอีก มันทำให้ฉันรู้สึกหมั่นไส้มากเหลือเกิน

หมอโฮมเอ่ย "แต่ผมไม่ได้อยากให้มันรักษาเมียผม" "ไอ้เขต มึงเห็นแกอาการเจ็บเมียมึงเถอะ ทนหน่อย กูรู้ว่ามึงไม่ชอบมัน แต่มันรักษาเมียมึงหายได้ ถ้าหายแล้วมึงจะไปตีกันต่อก็ได้" หมอโฮมเอ่ย

"จ้ะ ยัยคนไม่หวง จ๋าน่ารักขนาดนี้ โอ๋กับเลิฟยังหวงเลย" "...เห้อ ยอมรับก็ได้ว่าหวงนิดนึง จ๋าเป็นยัยน้องน้อยนี่นา คนใจดีแบบจ๋าไม่สมควรเจอคนใจร้ายหรอก" . . . . .

คุณหมอหนุ่มพูดขึ้นมาอย่างอบอุ่น ด้วยความที่อาชีพหลักเป็นหมอศัลยกรรมความงาม แน่นอนว่าต้องได้พบเจอผู้หญิงมากหน้าหลายตา พวกเธอต่างมีปัญหามากมายก่ายกอง และเขาเองก็เป็นหมอที่ต้องคอยพูดจาเพื่อละลายพฤติกรรมให้กับคนไข้เสมอ “หือ? คุณนี่น่ารักดีนะคะ” เมรีญามองหน้าชายหนุ่ มชัดๆ จะว่าไป เขาเองก็เป็นสเปกของเธอเลยก็ว่าได้ แต่ที่ผ่านมา หญิงสาวไม่เคยคิดเรื่องแฟนมาก่อนเลยตัดผู้ชายทุกคนที่เข้ามาตอแยออกไป

” อิง… อย่ายิ้มให้พวกมันดิ๊” น้ำเสียงงอแงปนแววตาหึงหวงแสดงออกว่าเขาไม่ชอบที่คนตัวเล็กไปยิ้มให้ชายคนอื่น รอยยิ้มนั้นต้องเป็นเขาคนเดียวที่ได้เชยชมคนอื่นห้ามมองถึงจะเป็นเพื่อนสนิทของเขาก็เถอะเขาหวง หวงมากสะด้วยสิ “โห!!!..ไอ้เชี่ยหมอหวงเกินไปละ เกินไปมากนี่พวกกูเพื่อนมึง นะ” เจ้าขุนบ่นอย่างหมั่นใส้เพื่อนที่ตอนนี้มันดูคลั่งรักเมียเกินเบอร์ไปมากจนกู่ไม่กลับแล้วแน่ๆ

เธอบ่นเพราะมีแต่อาหารน่ากินทั้งนั้นโดยเฉพาะผัดกระเพราปลาหมึกที่หม่ามี๊ชอบทำให้ทานเป็นประจำเวลาที่เธอบ่นว่าหิว “คิดถึงกับข้าวฝีมือหม่ามี๊” ************************ เหม็นคนมีความรัก

“คุณหลงตัวเองเกินไปแล้วค่ะ...คุณหมอ” “คุณต้องเป็นของผมเท่านั้น...รส!!” “คุณหมอปล่อยรสเดี๋ยวนี้” “ไม่ปล่อย ถ้าจะให้ปล่อยคุณต้องเป็นเมียผมก่อน"

มู่หยางซึ่งลืมตาขึ้นมาสบแววตาห่วงใยจึงลืมตัวฉวยมือเล็กเอาไว้ “ขอบคุณมาก หลินหยุนซี เจ้า...เป็นห่วงข้าหรือ?” ได้ยินคำถามแสนธรรมดา หมอหญิงจึงตอบอย่างไม่ค้นหาความหมายที่ซ่อนอยู่ “ห่วงสิ หากแม่ทัพมู่เป็นอันใด แล้วพวกเราจะทำอย่างไรเล่า”