ย้อนเวลากลับมาเป็นแม่ลูกหกพาสามีนายพรานหนีภัยสงคราม Novels & Stories

หลินหว่านก้มมองลูกชาย แล้วเงยหน้ามองสามีที่กำลังควบม้ากลับมาทางค่าย นางถอนหายใจยาว รอยยิ้มอ่อนใจปรากฏขึ้นบนใบหน้า "พยัคฆ์ย่อมไม่ตกลูกเป็นสุนัขจริงๆ..." นางบ่นพึมพำ แต่ก็กอดลูกชายไว้แน่น สงครามจบลงแล้ว... และบิดาของลูกก็รักษาสัญญา เขากลับมา... ในฐานะผู้ชนะ และ ในฐานะวีรบุรุษของพวกนาง

ฟางหรงกลับมาที่บ้านท่านพ่อท่านแม่พี่ชายทั้งสองก็รออยู่ในลานบ้านคงเพราะเป็นห่วงนางกลับบ้านผิดเวลา “ทำไมถึงกลับบ้านมาป่านนี้รู้ไหมว่าพ่อกับแม่เป็นห่วง” หลิวหยางเอ่ยเสียงดุลูกที่กลับบ้านมาดึกดื่อ แต่แรกเขาจะออกไปตามแล้วแต่ภรรยาห้ามไว้เสียก่อนเพราะอาจจะอยู่ที่บ้านหยาง

สะใภ้สามเหล่มองสามี คิดถึงวันวานอย่างขมขื่น ตอนนั้น…หล่อนยังสาว ยังไร้เดียงสา มองโลกในแง่ดีเกินไป แต่ตอนนี้…หล่อนเข้าใจความจริงของชีวิตแล้ว และก็รู้ตัวว่าผ่านวัยเลือกคู่ที่ดีไปเสียแล้ว เช้าวันนั้น…สะใภ้หกทราบเรื่องว่าแม่สามีจะเข้าเมืองกับเหวินหง ส่วนพ่อสามีก็จะไปกิน ข้าวบ้านพี่ชายคนโต หล่อนถึงกับหน้าเบ้ กัดฟันกรอดด้วยความไม่พอใจหล่อนคิดแล้วคิดอีกว่าจะหาทางปัดความรับผิดชอบนี้อย่างไรดี

“ดังนั้นแล้วจะให้หว่านหว่านและลูกๆ กับท่านแม่ต้องแยกย้ายหลบหนีศัตรูไปที่ใดอีกหรือเจ้าคะท่านพี่?” กล่าวจบแล้วจวงหว่านออีนั้นจึงได้จับจ้องมองใบหน้าของสามีด้วยกิริยาแน่วแน่ดวงตาคู่งามแสนจะหนักแน่นและมั่นคงความสงบเยือกเย็นก็มีมากล้นจนหานเฟยฉีรู้สึกผิดไม่น้อยที่คิดจะส่ง นางกับบุตรสาวและหญิงชราหลบหนีภัยสงครามไปยังเมืองหลวง

หลิงชิงหวั่นวิตกเรื่องเดียว หากมีสงครามสามีต้องไปออกรบนานเป็นปีหรือสองปีเป็นอย่างต่ำ ที่ไม่ได้กลับมาบ้าน เป็นเช่นนั้นนางคงคิดถึงใจจะขาด เพราะสามียืนกรานหนักแน่นไม่ยอมให้นางกับลูกต้องไปอยู่ในค่ายทหารเด็ดขาด ครั้งเดียวก็เกินพอ “ยังไม่มีแต่ว่าก็ไม่แน่” เขาไม่เกรงกลัวสงคราม แต่เม ื่อแต่งงานกลับรู้สึกว่าการไม่มีสงครามย่อมดีกับทุกฝ่าย ทั้งตัวเขาและครอบครัว สงครามไม่ก่อประโยชน์ให้ใคร มีแต่จะสูญเสียกันมากก็เท่านั้น

เช้าวันต่อมาข่าวที่ภรรยาของพศินวิ่งไล่ฟันสามีกับชู้รักอย่างกุลชาก็ดังไปทั้งหมู่บ้าน พศินได้รับบาดเจ็บสาหัส แถมเมียยังขู่ว่าจะขอหย่า ส่วนกุลชาวิ่งหนีไปได้แต่ก็หนีไปในสภาพที่ดูไม่ได้เช่นกัน และเธอคงไม่กล้ากลับมาที่หมู่บ้านนี้อีก เพราะผู้คนในหมู่บ้านนี้รู้เช่นเห็นชาติของ เธอหมดแล้ว และถ้ากลับมาอีกบุญชูเมียของพศินคงเอากุลชาถึงตาย แม่และพี่สาวของยุพามาหาที่บ้านแต่เช้า ยุพากำลังรดน้ำผักอยู่ข้างบ้านพอดี

กองทัพ หันไปเห็นพ่อสงครามของเขา ที่กำลังยืนอยู่ฝั่งตรงข้าม ขณะที่เข้ากำลังเดินข้ามถนนกับแม่เขา จึงรีบดึงมือออกจาก ผู้เป็นแม่แล้วรีบวิ่งไปหาพ่อของเขาอย่างรวดเร็ว " กองทัพ ไม่วิ่งไปแบบนั้นสิลูก รอแม่ก่อน" ฉันที่พูดขึ้น พร้อมกับวิ่งตามลูกชายตัวน้อยที่ทางข้ามม้าลายและทำ รองเท้าหลุดจึงรีบก้มเก็บ ก่อนจะเห็นพี่สงครามนั่งยอง ๆ อ้าแขนรับลูกชายตัวแสบ เข้าสู่อ้อมกอดด้วยความโล่งใจ

ความรักลูกทำให้นางปราณีลืมตัว ในใจนึกสาปแช่งลูกเลี้ยงที่หนีรอดออกมาทำให้เธอกับลูกต้องลำบากแทนแบบนี้ เพราะนังจ๋าตัวแสบนั่นแท้ๆ “พี่ยะ ทำอะไรซักอย่างสิพี่” “ก็จะให้ทำอะไรล่ะ” คนเป็นสามีตอกกลับอย่างเหลืออด เขาก็ไม่คิดว่ารุจารินจะหนีออกมาแบบนี้ “ลองโทรถามนังเมียเก่า พี่สิ บางทีมันอาจจะหนีกลับไปหาแม่มันก็ได้นะ”

เมืองใฝ่ฝัน มีลูกสาวน่ารัก มีสามีที่ดี แต่แล้วราชสำนักเกิดระส่ำระส่าย บ้านเมืองเกิดสงครามทำให้ครอบครัวแตกแยก สามีนางรึ แม้แต่ศพก็หาไม่พบ นางและคนของนางต่างพลัดหลงแตกจากกัน มีเพียงนางและลูกสาวที่โดนกวาดต้อนมายังแคว้นต้าหลี่แห่งนี้ จากชีวิตอันแสนสุขสบายกลับต้องตาลป ัตร ระหกระเหินกระเสือกกระสนทำงานงานแลกข้าว เพื่อประทังชีวิตของลูกน้อยและตัวนางเอง เมื่อนึกย้อนอดีตใบหน้าที่คล้อยตามกาลเวลาแต่ยังคงเหลือเค้าโครงความงามอยู่ก็พลันน้ำตารื้นขึ้นมา อี้เฟินถอนหายใจอย่างปลงตกกับโชคชะตาแล้วลงมือทำอาหารต่อ

เพราะไม่รู้ว่าข้าศึกจะใช้ช่วงที่เขากลับวังนั้นโจมตีด่านต่างๆหรือไม่ มารดาของเขาได้เสียชีวิตไปในยามสงครามครั้งที่เขาอายุเพิ่งได้หกขวบ ครั้งนั้นเกิดวิกฤตใหญ่หลวงยังดีที่ฮ่องเต้ทรงหลุดพ้นออกมาได้ ถึงแม้ว่าภรรยาสุดที่รักจะเสียไป แต่เขาก็ยังกอบกู้แคว้นตรงขึ้นมา