Romans & histoires เวทมนต์

ชายหนุ่มถอนหายใจเฮือกใหญ่จะปลดหน้ากากของตนเอง เวลานี้เขาไม่จำเป็นต้องแสดงตัวเป็นหัตถ์เทวะอีกแล้ว ‘หัตถ์เทวะ’ ชื่อก้องในยุทธภพแต่ไม่ขึ้นตรงกับฝ่ายไหน ไม่ใช่ทั้งฝ่ายธรรมะหรืออธรรม สำหรับเหวินเฮ่าหลันแล้ว มันคือความบันเทิงที่แสนจะเพลิดเพลิน เบื้องหน้าของเขาคือหนุ่มเจ้า

“จ้ะ... ทิวลิปเป็นเพื่อนรัก เป็นเพื่อนที่ดีที่สุดสำหรับมนนะ ทิวลิปก็รู้หนิว่ามนเป็นยังไง” “ใช่ สินะ” ก็เพราะรู้น่ะสิว่ามนทิพย์เป็นอย่างไร ถึงได้ยิ่งเป็นห่วง คนที่เก็บความรู้สึกเก่ง คนที่ไม่เคยที่จะทำให้ใครเดือดเนื้อร้อนใจ คนที่ไม่เคยถือโทษโกรธใครเลย ทุกสิ่งทุกอย่างจึ งถูกฝังเก็บมาโดยตลอด แล้วจะไม่ให้ห่วงได้ไง

คุณปู่เล่าต่อ "ท่านเป็นนักเวทย์ที่มีพลังพิเศษในการ มองเห็นสิ่งที่ซ่อนอยู่ และ ชี้นำเส้นทางที่ถูกต้อง ท่านสามารถมองเห็นพลังงานที่มองไม่เห็นด้วยตาเปล่า และรับรู้ถึงเจตนารมณ์ที่แท้จริงของปีศาจ" "ท่านไม่ได้แค่เห็นนะลูก แต่ท่านยังสามารถ สร้างภาพมายา หรือ ภาพลวงตา เพื่อปกป้อง เหล่านักเวทย์สายขาวจากการโจมตีที่คาดไม่ถึง และยังสามารถ ชี้นำ พวกเขาให้ไปในเส้นทางที่ปลอดภัย หรือไปยังจุดยุทธศาสตร์ที่สำคัญในการต่อสู้" คุณย่ากล่าวเสริม "ทวดของทวดของปู่ ท่านเป็นเหมือนดวงตาของเหล่านักรบสายขาวที่ช่วยให้พวกเขาไม่หลงทางในความมืดมิด"

"ข้าคือราชินีปีศาจ! หากพวกเจ้ายกพวกมารุมรังแกข้าเช่นนี้ ข้าจะสั่งประหารชีวิตพวกเจ้าให้หมด! ข้าจะใช้เวตมนตร์..." "เวทมนตร์อันใดหรือพะยะค่ะ?" เอลเลนขยับแว่นสายตาสี่เหลี่ยมช้า ๆ ใบหน้านิ่งสงบของปราชญ์หนุ่มประดับด้วยรอยยิ้มของผู้ชนะที่ถือไพ่เหนือกว่า ก่อนที่เขาจะยกน้ำชาขึ้นจิบอย ่างสุนทรีย์ก่อนจะสบตากับดาราสาวที่กำลังลนลาน