Novel & Cerita แม่หญิงพิษร้ายพาลูกทำสวนในมิติต่างแดน

“ แม่ แม่จ๋า พ่อจ๋า ลูกได้งานทำแล้ว “ เสียงลูกสาวตะโกนลั่นสวนผัก พราวรุ้งวิ่งออกมาถึงสวนผักที่อยู่ไม่ห่างจากบ้านนัก พร้อมเสียงตะโกนโหวกเหวก จนคนงานในสวน ต้องหยุดมอง “แม่ แม่จ๋า” ลูกสาวตะโกนเรียกหาแม่ แล้วหยุดตรงหน้าแม่ด้วยรอยยิ้ม

อ้อมแอ้มอยากจะสาปส่งสวรรค์นัก ลำบากโลกโน้นไม่พอยังต้องให้เธอมาลำบากในโลกใหม่อีก ไม่มีอะไรที่มันดีกว่านี้แล้วหรือไร อย่างน้อยให้เกิดเป็นลูกแม่ค้าไม่ลำบากมากเหมือนที่เป็นก็ยังดี เห็นแต่ในนิยายของคนอื่นเขาทะลุมิติมาร่ำรวย เป็นลูกคุณหนูหรือบางทีก็มีมิติวิเศษติดตัว ส่ วนตัวเธอทะลุมิติมาเพื่อสู้ชีวิตขนานแท้

จิตใจที่กำลังครุ่นคิดหลีกเลี่ยงเหิงเยว์เพราะคำพูดของท่านพ่อวันนี้ทำให้หานเสี่ยว์คิดมากกว่าเดิม หากเป็นหานเสี่ยว์ตัวจริงนางคงไม่วิตกกังวลขนาดนี้ แต่นี่นางมิใช่หานเสี่ยว์แล้วอย่างนี้นางจะทำเช่นไร นางยิ่งคิดยิ่งปวดศรีษะการมีบุตรในยุคสมัยที่นางทะลุมิติมานั้นนางรู้ดี

ซูหวั่นที่นอนอยู่บนเตียงอิฐไฟ จู่ๆ ก็ลืมตาขึ้น นางหันกลับมาเห็นว่าแม่เฒ่าบนเตียงอิฐไฟยังคงหลับสนิทอยู่จึงออกจากบ้านไปอย่างเงียบๆ นางพบสถานที่ร้างและเข้าไปในพื้นที่จินตนาการโดยตรง นางหยิบมันเทศ เดินจากชั้นสองไปยังสวนผักในพื้นที่จินตนาการ และเริ่มขุดหลุมด้วยจอบเล็ก ๆ นางสามารถปลูกอะไรก็ได้ที่นางปลูกในพื้นที่จินตนาการ และนางไม่ต้องกังวลว่ามันจะหวานหรือไม่ มันฝรั่งก็จะอยู่รอดได้

) ตื่นมาในบ้านสวนของหญิงสาวคนหนึ่ง ลลินลาออกจากงานที่ทำอยู่กลับมาพลิกฟื้นสวนเพาะพันธุ์ไม้ของของพ่อแม่ซึ่งเป็นสมบัติที่ทั้งสองทิ้งไว้ให้ หญิงสาวพยายามที่จะใช้ชีวิตหลังการหย่าร้างให้ดีที่สุด

มู่หนิงยิ้มหวานหยด ก่อนจะอธิบาย “มิติก็คือสถานที่ที่สามารถเก็บของได้เจ้าค่ะ ไม่ว่าจะใส่เข้าไปเมื่อไหร่ ผ่านไปนานแค่ไหน พอเอาออกมาก็ยังเหมือนตอนเพิ่งใส่เข้าไป แถมข้างในยังมีภูเขา มีน้ำ มีที่ดิน ไม่เพียงปลูกพืชได้ แต่ยังเลี้ยงสัตว์ได้ด้วยเจ้าค่ะ” “พี่สะใภ้รอเดี๋ยวนะเจ้า คะ ข้าจะพาทุกท่านเข้าไปชมเดี๋ยวนี้” สำหรับแม่สามีและพี่สะใภ้ นางไว้วางใจยิ่งนัก ทว่าเมื่อเข้าสู่มิติ กลับมีเพียงนางคนเดียว

ฟยอาศัยหลินเหมยเซียงอยู่กับเด็กๆ ส่วนนางไม่ได้เอาพวกเขาเข้ามาด้วย นางเริ่มทำงานจากการเอาเสบียงออกมาจากมิติแล้วเก็บไว้ในห้องเสบียงจนเต็ม จากนั้นก็เริ่มเพาะเมล็ดพันธุ์ผักต่างๆ ตักน้ำในลำธารที่แช่จี้หยกไว้ออกมาใส่โองด้านนอก ไก่ป่าที่นางจับได้แล้วเอามาปล่อยในม ิติเดิมมีแค่หกตัวตอนนี้แม่ไ่กสามตัวออกไข่เกือบร้อยฟองและบางส่วนก็ฟักออกมาแล้ว มีลูกไก่กว่าสามสิบตัว หากโตเต็มวัยก็สามารถบอกได้เต็มปากว่าพวกมันติดกับดักนางเอง ไม่ต้องลำบากขึ้นเขาล่ามาก็มีกิน

ช่วงเวลาสามวันกับการใช้ชีวิตในลำพังต่างบ้านต่างบ้านต่างเมืองสภาพอากาศที่แตกต่างกับวิวสวยๆนั้นช่วยเยียวยาสภาพจิตใจพิมรภาได้ดีขึ้นมาก เธอคุยสายกับพ่อแม่ด้วยน้ำเสียงเจื้อยแจ้วเบิกบาน เธอซาบซึ้งใจที่พ่อแม่เคารพการตัดสินใจและยอมปล่อยลูกสาวคนเดียวได้ลองออกมาใช้ชีวิตในต ่างแดน “ ค่ะคุณพ่อคุณแม่ ไม่ต้องเป็นห่วงหนูพิมโตแล้วนะคะ” “คิดถึงส้มตำมั้ยล่ะลูก”คนเป็นแม่ถาม “มากๆค่ะ แต่ไม่เท่าคิดถึงพ่อกับแม่หรอก” “คิดถึงก็กลับมาสิ” คนเป็นพ่อตอกกลับด้วยความน้อยใจ

“ยังจะต้องเลือกอะไรอีก ไม่ใช่ว่าโลกที่ดวงวิญญาณเจ้าหลงเข้าไปอยู่ เจ้าเองไม่มีสามีแม้แต่ชายคนรักก็ไม่มี พ่อแม่ก็ไม่มีไม่ใช่หรือยังไง” “ในชาติภพนี้ของข้า ข้าเองก็ไม่มีพ่อแม่เช่นกันนะเผื่อว่าเจ้าจะลืม” “พ่อแม่ของเจ้านั้นย่อมมีอยู่แล้ว ข้างบนโน่นไง อย่าไปสนใจพ่อแม่ของเจ้าเลยน ่า แล้วเจ้าจะเอายังไงกับถ้ำเซียนนี้ เก็บเข้าในมิติของเจ้าไปเลยสิ ตอนนี้มิติเจ้าขยายใหญ่และมันสามารถเก็บของเข้าไปได้มากกว่าเดิมแล้ว จะได้ไม่ต้องเดินทางเข้าป่าบ่อย ๆ หากจะบำเพ็ญเจ้าเพียงแค่เข้าไปในมิติเท่านั้น”

“อย่าคิดมากเลยลูก ถ้าพ่อเลี้ยงเขากลับมาหนูคงได้เจอเองแหละ ที่แม่ให้หนูมาที่นี่ก็เพื่อช่วยงานคุณภูเขานะ หนูเรียนจบบัญชีมาจากเมืองนอกเมืองนา แม่ไม่อยากให้ไปลำบากตะลอนหางานทำที่อื่น มาช่วยงานที่ไร่ดีกว่า อีกอย่างพ่อเลี้ยงแสนคำท่านก็สั่งเสียเอาไว้ ว่าอยากให้แม่ตามหนูกลับม าช่วยงานที่ไร่ให้ได้” “งั้นช่วงนี้ยิหวาจะอยู่เฝ้าคุณแม่เองค่ะ” สองแม่ลูกที่ไม่ได้เจอกันนานสวมกอดกันด้วยความรัก โดยที่ไม่รู้เลยว่าที่ด้านนอกประตูห้องพัก ร่างสูงใหญ่ของภูดิศกำลังยืนแอบฟังทั้งสองคุยกันอยู่ ก่อนที่ในใจจะคิดแผนการร้ายบางอย่าง