เข้าสู่โลกนิยายมาเป็นแม่เลี้ยงยืนหนึ่งของลูกวายร้าย Novels & Stories

“นี่ทั้งคู่ไม่ได้แต่งนิยายหลอกหนูซอลใช่มั้ยคะ” “ทั้งหมดเป็นเรื่องจริงลูก แม่ไม่ใช่นักเขียนจะแต่งเรื่องน้ำเน่าแบบนี้ได้ไง” แม่เดินเข้ามาหาฉันและครั้งนี้ฉัรเป็นคนโผเข้ากอดเธอเอง

‘นั่นแหละ ไม่ว่าเพราะอะไรที่ฉันเข้ามาในนิยายเล่มนี้ ฉันก็อยากขอบคุณคนคนนั้นที่พาฉันมา แล้วฉันมีเธอเป็นเพื่อนคิด เธอไม่ใช่แค่ระบบแลกเปลี่ยนนะลี่ลี่ แต่เธอคือเพื่อนคู่คิดของฉัน ฉันดีใจนะที่มีเธออยู่ด้วย ขอบใจมากนะลี่ลี่’ ทั้งสองโต้ตอบกันไปมาโดยไม่มีใครได้ยิน หลี่เหม ยไม่สนใจแล้วว่านี่จะเป็นนิยายเพียงเล่มหนึ่งที่เธอทะลุเข้ามา แต่เธอมองว่าที่นี่คือชีวิตและครอบครัวของเธอ ยิ่งตอนนี้เธอกำลังจะมีลูก และทำให้เธอกลายเป็นแม่คนหนึ่งในอีกไม่กี่เดือนต่อจากนี้

เด็กชายวัยแปดขวบแบกเป้น้ำและห่อข้าวที่มารดาจัดเตรียมไว้ตั้งแต่ท้องฟ้ายังไม่สว่างพร้อมเดินออกมานอกเรือน ทั้งสองเดินขึ้นเขาแม้จะยากลำบากแต่นางก็ต้องทำเพราะยามนี้นางคือสตรีที่ต้องเลี้ยงลูกเพียงลำพัง โดยไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่าบิดาของเด็กชายผู้นี้คือผู้ใด ‘เคยดูซีรี่ย์อ่านนิยา

ซ่งเมยเมยยิ้มให้มารดาเป็นนัย ‘ท่านแม่มิต้องห่วง ข้าซ่งเมยเมยไม่บอกผู้ใดหรอกเจ้าค่ะ ว่าข้าผู้นี้คือบุตรสาวของตัวร้ายกาจในนิยายเช่นพวกท่าน!’

ต้องยอมรับจริงๆ ว่าเธอทะลุมิติมาแล้ว ร่างเดิมมีสามีที่มีลูกติดวัยห้าขวบสองคน ให้ตายสิพับผ่าฉันล่ะเกลียดยายแม่เลี้ยงนั่น แต่สุดท้ายกลับต้องมาเป็นแม่เลี้ยงเสียเองจริงๆหรือนี่ จ้าวเฟยเฟยฮึกฮัดก่อนจะบ่นพวกคนแก่ที่นั่งเล่นหมากอยู่ข้างบนตามความเข้าใจของนาง "พวกตาเ� �่าที่อยู่ข้างบนฟังดีๆ นะ ทางที่ดีอย่าให้แม่ได้ขึ้นสวรรค์ล่ะ ถ้าเจอนะแม่จะเตะเรียงตัวเลย เทพชะตาอะไรเจ๊ไม่สนหรอกส่งมาก็ไม่หาที่ดีๆ ให้อยู่ ยากจนแทบจะแย่งข้าวหมากินอยู่แล้ว"

หลี่อวี้จิงรู้สึกอึดอัดในร่างที่ไม่คุ้นเคยของตนเอง หลายวันผ่านไปเธอเริ่มรู้สึกว่าการใช้ชีวิตในโลกนี้ไม่ง่ายอย่างที่คิด เพราะนอกจากจะต้องทำตัวให้เข้ากับตำแหน่งภรรยาที่ถูกยัดเยียดมาแล้ว เธอยังต้องรับภาระในการเป็นแม่เลี้ยงของเด็ก ๆ ที่เธอไม่รู้จัก แต่ในตอนนี้ สิ่งที่หลี่อ วี้จิงต้องจัดการก่อนคือรูปลักษณ์ของหลี่เหมยหยุนที่ดูไม่น่าพึงพอใจ หลี่เหมยหยุนในโลกนี้ต้องสวมบทบาทเป็นหญิงที่มีอำนาจและความสูงส่ง แม้เธอจะไม่ได้รักหรือเชื่อมสัมพันธ์กับใครในบ้าน แต่การเปลี่ยนแปลงรูปลักษณ์นั้นสำคัญ

2 แม่ที่เปลี่ยนไป เฉินซิ่วลี่ประคองเด็กชายสองคนเข้ามาในบ้าน ถึงแม้บทบาทที่เกี่ยวข้องกับตัวละครเฉินซิ่วลี่ในนิยายจถูกกล่าวถึงไม่มาก แต่เรื่องตำแหน่งบ้านหลังต่างๆ ในตระกูลหลี่ผู้แต่งได้บรรยายเอาไว้ค่อนข้างละเอียดเลยทีเดียว อาจเพราะหลี่อันเฉิงเป็นตัวร้ายหลักของเรื่อง ดัง

คนเขียนเองก็ใจร้ายยิ่งนัก บทพิสูจน์ของนางร้ายในเรื่องนี้นั้นหนักหนาสาหัสเกินไปสำหรับเด็กน้อยคนหนึ่ง นางไม่ควรจะต้องมาเจอเรื่องแบบนี้ เด็กน่ารักเช่นรั่วหวาควรจะได้เติบโตขึ้นมามีชีวิตที่สดใสต่างหากจึงจะถูกต้อง "ต่อจากนี้ข้าจะดูแลเจ้า จะเป็นมารดาให้กับเจ้าเองเจ้าตัวเปี�

ทั้งที่ปากพูดแบบนั้นแต่คำพูดเขากลับเหมือนอะไรสักอย่างที่ปักกลางหัวใจนางพอดี เมื่อคิดไปถึงชาติก่อนที่ต้องพบเจอกับความไม่ยุติธรรมในชีวิตรัก “ข้าไม่ได้เป็นคนดีมีเมตตาอะไรหรอกเจ้าค่ะ ข้าก็แค่ทำอะไรไปตามที่ตัวเองคิดอยากจะทำ เหมยลี่ก็เป็นแค่เด็กสาวคนหนึ่งที่กำลังเติบโตข� �้นมาและไม่รู้ว่าจะหันไปหาใครที่พอจะคุยปรึกษาเรื่องแบบผู้หญิงด้วยได้ ข้าไม่ได้คิดอยากจะเป็นแม่เลี้ยงนางด้วย นางมีแม่ของตัวเองอยู่แล้วก็คือแม่ที่ให้กำเนิด ถ้าข้าจะเป็นอะไรสักอย่างให้นางได้ ก็ขอให้เป็นหนึ่งในครอบครัวของนางก็พอ”

เขาเห็นเด็กตัวเล็กๆแล้วตั้งแต่เดินกลับจากอาราม “ใช่ ข้าเป็น…ที่นี่อาจจะเรียกแม่หม้าย แต่ในโลกเดิมต้องเรียกว่าแม่เลี้ยงเดี่ยว เพราะข้าเลี้ยงลูกคนเดียว” นางตอบอย่างอารมณ์ดี เพราะคิดว่าเขาสติฟั่นเฟือนย่อมไม่เอาเรื่องนางไปพูด