เงารัก Novels & Stories

หนูนาออดอ้อน "ไม่ต้องเกร็งนะ ไม่เจ็บเท่าโดนเปิดซิงรูหน้าหรอก" เสือแนะนำพร้อมกับจ่อเอ็นโง้งงอลงไปหารูจีบสวยซึ่งเยิ้มไปด้วยยาป้ายปลุกเซ็กซ์ ก่อนจะกระดกสะโพกดันเอ็นสีเข้มเข้าไปทีละนิด

ไหมชะงักฝีเท้า "ห๊ะ? สารอะไร?" "มันคือสาร 'ไอนอยซัม' (Annoy-sum) ครับ สารนี้ไวต่อคนสวยๆ มาก"

นารา เดินเข้ามาหาพลางปรับจูนหน้าจอเครื่องอ่านกระแสประสาทด้วยแววตาที่เป็นห่วง "การเชื่อมต่อจิตเข้ากับวิญญาณจำนวนมหาศาลขนาดนี้ ถ้าคัดกรองสัญญาณไม่ดี สมองนายจะไหม้เพราะข้อมูลขยะ (Data Junk) ภายในไม่กี่วินาทีเลยนะ" "ผมไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว นารา... พ่อทิ้งคำถามไว้ให้ และคำตอบมันซ่อนอยู่ใน รหัสที่ชื่อว่า 'ปลาอานนท์'" ก้องภพกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่นที่แฝงไปด้วยความเหนื่อยล้า เขาหยิบสายสัญญาณจากเครื่องมือของนารามาเชื่อมต่อเข้ากับพอร์ตลับหลังใบหูซ้าย ซึ่งเป็นตำแหน่งที่รอยสัก ยันต์อักขระวานรสดับ (ใบที่ 6) กำลังกะพริบแสงสีฟ้าอ่อนออกมาประดุจชีพจร

มัจฉาที่หล่อเลี้ยงวารี เป็นราคะ ปรารถนาที่ล่อล่วง เป็น...การเสพสมที่ไม่มีวันสิ้นสุด *****จบ*****

Chain CN อ่อยสาวที่ไหนไม่ทราบครับเหี้ยเจ Guitar BLACK'kk อ๊ายยยย มีความอ่อย HANA hn-nn ใจสั่นเลยคร้าาาา rapeepat ying'P เจขาาาา อ๊ายยย อย่างอ่อยง่าาาา YZ YING'eliza กรี๊ดดดด อ่อยซะกระเทยใจสั่นเลยค่ะลูก

กซึ้งที่สุด “อึด... บุปผาของเจ้าบีบรัดข้าจนแทบทนไม่ไหวแล้ว รัดแน่นถึงเพียงนี้กะจะให้ข้าขาดใจตายคากายเจ้าเลยหรืออย่างไร” มู่หย่งฉีกระซิบเสียงพร่า แววตาแดงก่ำด้วยไฟราคะที่พุ่งพ่านลำเอ็นร้อนระอุตอกย้ำเข้าหาจุดลึกสุดครั้งแล้วครั้งเล่า ยิ่งนางบีบรัดขยิบตอดรุนแรงเท่าใ ด เขาก็ยิ่งกระแทกเน้นหนักลงไปเท่านั้น เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังกึกก้อง สลับกับเสียงครางหวานหูจนหลิวรุ่ยหลินสมองขาวโพลน

"ป๋ารักหนูไหม" เจ็บ เขาเจ็บที่หัวใจ ทำไม ทำไมเขามันโง่อย่างนี้ ทำไมเขาไม่นึกถึงความรู้สึกของน้ำพั้นช์เลยนะ ว่าเธอจะรู้สึกยังไง ทำไมเขาไม่บอกเธอไปเมื่อยังมีโอกาส จะมานึกได้เอาตอนนี้มันจะยังมีโอกาสหลงเหลือให้เขาอยู่บ้างไหมนะ

ซ่งฉีเยว่กรีดร้อง นางหันหลังเดินจากไปด้วยความปวดใจขณะที่วิ่งกึ่งเดินกลับตำหนักของตนด้วยโกรธแค้นจนร่างสั่นสะท้าน นางนึกไม่ถึงเลยว่าพันธมิตรที่เคยลงเรือลำเดียวกันจะถ่มน้ำลายรดหัวและเตะหัวส่งนางได้อย่างเลือดเย็นเช่นนี้ หยาดน้ำตาแห่งความอัปยศไหลรินจนบดบังทัศนวิสัยเ บื้องหน้า

็นความรู้สึกอย่างอื่นที่ลึกซึ้งขึ้นกลับกลายเป็นความโกรธเคือง เจ็บแค้นมาฉาบเคลือบไว้ และกดความรู้สึกดีๆ นั้นไว้ให้อยู่ลึกสุดข้างในใจ โดยไม่อาจเผย แววตาคมกล้านั้นได้ทอดแววอ่อนแสงลงชั่วขณะก่อนจะกลับมาแข็งกระด้างดังเดิมยามเมื่อเสียงทุ้มเอ่ยขึ้น “มะรืน ผมจะพา คุณกลับไปร่ำลาร่างที่ไร้วิญญาณของพ่อคุณ”

มจาง ๆ ของใครบางคนที่ยังติดตรึงอยู่ในความทรงจำก็ผุดพรายเข้ามาอย่างไม่ทันตั้งตัว ราวกับเซลล์ทุกเซลล์ในสมองกำลัง ‘หักหลัง’ เขาอีกครั้ง กรามแกร่งบดเข้าหากันแน่นจนขึ้นสันนูน ปลายเท้าทรงอำนาจที่เพิ่งจะก้าวเดินได้เพียงไม่กี่ก้าวหยุดนิ่งกลางโถงทางเดิน นัยน์ตาสีเทาเฮมาไทต์ ที่ปราศจากอารมณ์ใดก่อนหน้า เวลานี้กลับสะท้อนคลื่นอารมณ์บางอย่างออกมาเล็กน้อย ทว่าเจ้าตัวก็ควบคุมมันได้ทันที “ไร้สาระฉิบหาย”