แม่เลี้ยงจอมร่านในบ้านหลังใหญ่ Novels & Stories

ปิ่นมณีตอบอย่างไม่สะทกสะท้าน “งั้นเหตุผลที่แม่ขายบ้านแล้วพาหนูหนีมาอยู่ที่นี่...ก็เพื่อจะจับพ่อเลี้ยงงั้นเหรอคะ” มะปรางมองแม่ด้วยสายตาว่างเปล่า

จอมทัพมองเข้าไปในบ้านหลังใหญ่ แม้จะมองไม่ชัดเหมือนกลางวัน แต่ดูก็รู้ว่าใหญ่มากแค่ไหน “ไม่ใช่บ้านของฉันหรอก บ้านของสามีน่ะ” “อ๋อครับ” “ขอบคุณนะคะที่มาส่ง”

พี่เวย์พูดพลางจูงมือฉันเดินขึ้นชั้นบนของบ้าน บ้านฉันว่าใหญ่แล้วนะ เจอบ้านแม่พี่เวย์ใหญ่กว่าอีกอะ ตกแต่งหรูหราหมาเห่ามาก อลังการงานสร้างสุดๆ ใครได้เป็นสะใภ้บ้านนี้คงจะสบายน่าดู แล้วใครจะเป็นสะใภ้ได้อีกล่ะ พี่เวย์เป็นลูกคนเดียวหนิ

บ้านหลังใหญ่ในเขตพื้นที่ที่เป็นแหล่งท่องเที่ยว พื้นที่บ้านตั้งอยู่ในที่ที่กว้างขวาง บรรยากาศดี ทุกอย่างสวยงาม “ที่นี่ที่ไหนคะ” “ที่นี่เป็นบ้านผมเองครับ เป็นบ้านของคุณแม่” “พาฟ่างมาหาคุณแม่เหรอคะ” หันไปถามคนที่ไม่บอกอะไรล่วงหน้าเลยสักนิด อลันอมยิ้มก่อนจะพยักหน้ากลับไป

“คุณไม่มีบ้านหรือ” “มี บ้านใหญ่ด้วย” เขาตอบแกมหัวเราะ “แต่บ้านใหญ่คนเยอะ เรื่องเยอะ” “แล้วไงอีกคะ...” “แม่เธอก็อยู่ในบ้านนั้นด้วยนะ”

แม่เฒ่ากุ้ยและสะใภ้ใหญ่แทบไม่เชื่อหูตัวเองเมื่อได้ยินคำยอกย้อนของสะใภ้รอง “ไม่ใช่เพราะลูกสาวหล่อนเหรอที่ทำให้บ้านใหญ่แทบจะล่มจม” “เกี่ยวอะไรกับอันอัน ในเมื่อเรื่องทั้งหมดบ้านใหญ่ก่อขึ้นมาเอง” จางหานโต้กลับทันควันไม่ปล่อยให้สะใภ้ใหญ่พูดอยู่ฝ่ายเดียว

ภาพตัดมาที่อีกครอบครัวซึ่งเป็นครอบครัวเดิมของหญิงสาว “แล้วนี่อะไร บ้านสามีก็จนแสนจน ยังหอบหิ้วของมากมายมาบ้านเดิมตัวเองอีกที่สำคัญให้แม่เลี้ยงจ้า แม่แท้ ๆ ก็ไม่ใช่ นี่นางร้ายประจำหมู่บ้านจริง ๆ หรือ เหอะ ๆ ๆ แบบนี้เขาเรียกโง่ รู้ไว้ด้วย แม่สามีนั้นดีแ

ลินนาราพาแม่กลับมาที่บ้านของตัวเอง เดือนกว่าที่ผ่านมา เธอและแม่เจอมรสุมปัญหามากมาย บ้านหลังใหญ่หลังนี้ เป็นบ้านหลังแรกที่แม่ซื้อ และ มีเธอ เป็นเจ้าของร่วมกัน บ้านหลังใหญ่ที่อยู่ในโซนที่ดี การจราจรเข้าถึงได้ง่าย สะดวก สบาย ขายได้มากกว่าสิบห้าล้านแน่นอน " อย่าคิดมากเลยแม่ รับรองว่าไอ้แก่ตัณหากลับมันต้องยอม บ้านเป็นของนอกกาย ไม่ตายก็หาใหม่ได้ แม่รักษาตัวให้หายดีก่อน แล้วจะทำอะไรต่อไป ก็ค่อยคิดกัน"

บ้านหลังใหญ่มหึมาตรงหน้าฉัน หลังโตพอๆกับคฤหาสน์ของคุณเรียวเลยนะ แต่ต่างก็ตรงที่ดีไซน์ค่อนข้างหรูกว่ามาก เพราะคฤหาสน์คุณเรียวค่อนข้างไปในแนวคลาสิกมากกว่า “บ้านหลังใหญ่ขนาดนี้อยู่กันกี่คนเหรอคะ” “ฉัน แม่บ้าน คนสวนคนรถ” “ห๊า! หละ หลังขนาดนี้เนี่ยนะ!” “ก็บ้านส่วนตัว ถ้าเธอหมายถึงบ้านที่มีพ่อแม่ละก็ ไม่ใช่หลังนี้”

นี่ตอนที่แม่บ้านกลับออกไปแล้วลืมล็อคประตูเหรอวะ! หมอณัฐกรยังไม่ทันจะตอบอะไร เสียงเข้มๆ ของสตรีรุ่นใหญ่ก็ล่องลอยมา “ฉันก็เป็นเจ้าของบ้านหลังนี้ไง!”