Novel & Cerita มือเทพนิ้วทองของอดีตแม่เลี้ยงยุค 80

"แม่เลี้ยงนัยนา ชื่อนี้เพราะดีจัง ได้ค่าจ้างมาเท่าไหร่ล่ะถึงได้มีเงินชุบตัว ระวังนะถ้าวันหนึ่งทองมันลอกออกมา เขาจะรู้กันหมด ว่าพวกเธอมันพวกทองเก๊" "พี่อย่าว่าแม่ฉันเลยนะ ให้มันจบที่ฉันเถอะ" "สมแล้วที่เป็นแม่ลูกกัน จะเป็นยังไงนะถ้าชาวบ้านเขารู้ว่า แม่เลี้ยงนัยนาที่ใครๆต่าง นับหน้าถือตา เคยทำอาชีพอะไร น่าสนุกนะถ้าเกิดมีใครสักคนรู้ว่า แม่เธอเคยเป็นแม่เล้ามาก่อน"

นิยายเรื่อง ย้อนเวลาไปปฏิวัติตัวเอง ให้กลายเป็นคุณแม่สุดแซ่บ ยุค80 2. นิยายเรื่อง หลี่หนิงซิน ข้ามเวลาไปเป็นมารดาให้เจ้าก้อนแป้ง ยุค80 (กำลังเขียน) เรื่องต่อไป

ขาถึงได้ดูผอม ลงทุกวัน น้ำหนักไม่ขึ้นสักที ที่แท้...แม่ยายของเขามาที่บ้าน ขนเอาของดี ๆ มีประโยชน์กลับไปที่บ้านใหญ่หมด ตั้งแต่วันนั้น หย่งคุนก็ได้จัดการเงิน จัดแจงของภายในบ้านใหม่หมด และยังรับหน้าที่ทำกับข้าวเองด้วย หน้าที่ของเจ้าของร่างเดิมคือหน้าที่แม่ดูแลลูกเท่านั้น นึ กถึงเหตุการณ์ในอดีตของเจ้าของร่างเดิมกับหย่งคุนที่ไร หยุนซินก็ได้แต่ส่ายหน้า “จริงด้วย แม่มีขนมให้หนูสองคนด้วยนะ เอาไปกินรอแม่ในบ้านนะ”

ทัศเทพเดือดดาล เขากดร่างหล่อนจมฟูกหนาอีกครา เนินไหล่ลาดเกลี้ยงเกลาบัดนี้มีรอยปื้นแดงจากมือเขาปรากฏจนลายพร้อย “ไม่ใช่! ฉันไม่ใช่เมียคุณ ฉันเป็นแม่เลี้ยง!” แม่เลี้ยงไร้เดียงสาร้องบอกลูกเลี้ยง เธออ่อนเดียงสาเกินกว่าจะรู้ว่าได้ยั่วยุอารมณ์ของทัศเทพให้ขุ่นมัว

“แม่ขา คืนนี้หนูขอนอนด้วยได้ไหมคะ?” น้ำเสียงเล็กใสออดอ้อนออกมา มือเล็กจับลงบนแขนเรียวของแม่เลี้ยงพร้อมกับออกแรงเขย่าเล็กน้อย ริมฝีปากที่มักจะส่งเสียงออดอ้อนระบายยิ้มกว้างขึ้นคล้ายกำลังประจบแม่เลี้ยงเพื่อให้ได้สิ่งที่ต้องการ

ซูเหยาส่งยิ้มและโอบกอดเด็กน้อยอย่างอบอุ่น แต่สายตาของเซี่ยเหวินกลับจ้องมองภาพนั้นอย่างเย็นชา "เป็นแค่แม่เลี้ยง แต่ให้จูจูเรียกแม่ซะเต็มปากเต็มคำเชียว" ป้าฉีที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เอ่ยอย่างเห็นด้วย "ใช่ค่ะ คุณผู้หญิง แม่เลี้ยงยังไงก็ไม่เหมือนแม่แท้ ๆ หรอกนะคะเกิดใน อนาคตเลิกลาไปจูจูของเราจะเสียใจแค่ไหนก็ไม่รู้"

ชิงป๋อหัวเราะเบาๆ "ขอบคุณที่ข้ามเวลา... หรือข้ามโชคชะตามาเพื่อรักผมนะครับ" นี่คือเรื่องราวอันเหลือเชื่อของยอดคุณแม่ยุค 80 ที่ใช้สมองและความกล้าหาญพลิกชะตาจากจุดที่ต่ำที่สุดสู่จุดที่สูงที่สุด เป็นตำนานมหาเศรษฐีหญิงที่คนทั้งปักกิ่งต้องจารึกไว้... ตลอดกาล

หญิงชราเองตอนนี้ก็เริ่มหมดหวังกับทีวีเครื่องนี้แล้วเช่นกัน อย่างไรก็คงไม่มีอะไรจะเสียไปมากกว่านี้ “ถ้าอย่างนั้นแม่หนูก็เข้ามาลองดูเถอะจ๊ะ” เมื่อผู้เป็นแม่อนุญาต เจ้าหน้าที่หลินจึงเดินนำไป๋ถังเข้ามาในบ้าน ทีวีเครื่องนั้นตั้งอยู่ที่ห้องโถงกลางอย่างโดดเดี่ยว ทีวีขาวดำรุ่ นแรกมีขนาดใหญ่เทอะทะ แต่สำหรับคนยุคนี้ถือได้ว่าเป็นของราคาแพง คนที่จะมีได้ก็คือคนร่ำรวยเท่านั้น

เขาถามคล้ายไม่ได้ยินที่นางตอบ “ท่านเทพธิดา” เขาสะบัดมือออกจากการนวดของนางทันที “นี่ ท่านอดีตแม่ทัพ ท่านไม่อยากรักษาแล้วหรือ” ท่านเทพธิดาเอ่ยถาม นางยืดหลังเต็มความสูงเท้าเอวด้วยความไม่พอใจกับการกระทำของคนไข้ผู้ดื้อดึงไร้มารยาท

“คนอะไรขี่รถยางแบนได้ทุกวัน ขนาดร่างนี้อ้วนตุ๊บ ๆ ยังไม่ขี่รถยางแบนเลย หึ...มารยาของสตรียุค 80 ดูเบาไม่ได้เลย” “น้าอวบบ่นอะไรคะ อ่าพี่ชิงฮุยมานี่เอง” อู๋ชิงซวนเหลือบสายตาไปมองแม่เลี้ยงที่ตนเองเริ่มจะรู้สึกดีด้วย ก็พลันเป็นห่วงนิด ๆ แม่เลี้ยงคนนี้หึงหวงพ่อเธอเ ก่งที่สุด และทุกครั้งที่ทั้งคู่มีปากเสียงกัน ก็เพราะว่าเธอหึงพี่สาวชิงฮุย “ไม่มีอะไรหรอกค่ะ”