ข้ามมิติมาเป็นสาวน้อยในอุ้งมือของอดีตลุง นิยาย & เรื่องราว

'อึก! นางยกมือขึ้นกุมขมับ ภาพแฟลชแบ็กสีเลือดสลับกับเปลวเพลิงที่เคยตามหลอกหลอนในฝันร้าย ผุดขึ้นมาในหัวเป็นฉากๆ ชัดเจนยิ่งกว่าครั้งไหน

นางเดินไปจูงมือเขาให้มานั่งเก้าอี้ตัวเล็กก่อนดันกล่องข้าวใส่มือ “มีหลายเรื่องที่ข้าต้องคุยกับท่าน มันอาจจะเป็นเรื่องยากที่ท่านจะเชื่อ แต่ว่า…” นางสูดลมหายใจเข้าปอดลึกก่อนจะจับมือเขาให้มาสัมผัสมือและแขนของตัวเอง “เห็นหรือไม่ว่าข้าไม่ใช่ภูตผีปีศาจ” ชายหนุ่มพยักหน้าหงึกหงัก

ดด้วยความรักอันบริสุทธิ์เช่นนี้ แม้เธอจะเป็นหลี่หยางจื่อที่อยู่ในร่างเด็กหญิงอายุเพียงแปดขวบ แต่ความทรงจำที่ได้รับมาเมื่อหลายชั่วโมงก่อนหน้า ทำให้นางเข้าใจว่าเจ้าของร่างเผชิญกับอะไรมาบ้าง ทั้งการถูกทิ้งให้อยู่ในตำหนักเย็นที่ห่างไกล และไร้การเหลียวแลจากท่านอ๋องหยุนเสวี่ย เจิ้งผู้เป็นบิดา

โม่เสี่ยวถงรู้แล้ว ว่าเขาทะลุมิติมาอยู่ในโลกยุคโบราณ มาอยู่ในร่างของผู้ชายที่ท้องได้ ตอนนี้เขาจึงกลายเป็นมารดาที่มีลูกแล้วถึงสองคน การที่มีลูกมันไม่ใช่เรื่องแปลก แม้ว่าเขาไม่เคยฝันอยากจะมีในตอนนี้ แต่ที่ยังทำใจไม่ได้คือ ผู้ชายทั้งแท่งอย่างเขา ต้องมาถูกเรียกว่าแม่แทนท

ซูเมิ่งหลานหัวเราะครืน “จะเป็นไปได้อย่างไร แต่ว่าเสี่ยวเป้ยก็คงไม่แน่” ตอนที่ซูเมิ่งหลานทะลุมิติเข้ามามีความทรงจำเจ้าของร่างเดิมแค่เพียงผิวเผิน เรื่องราวตั้งแต่ยังเด็กไม่เคยปรากฏในหัว อย่างไรเสียนางก็ข้ามเวลามาเป็นเด็กกำพร้า ดังนั้นซูเมิ่งหลานจึงคิดว่าเรื่องราวเก่าก่อ นของร่างเดิมไม่จำเป็นนัก “เอาล่ะ นี่ก็ได้เวลาแล้ว ข้าจะไปอ่านตำราสักหน่อย”

สองมือเริ่มไม่อยู่แค่หน้าท้องแต่เคลื่อนขึ้นมาลูบหน้าอกอวบอิ่ม จากนั้นจับร่างเล็กให้หันหน้ามาหา รวบเอวเล็กแนบเข้าหาตัว “ตอนนี้หนูไม่อยากรบกวนใคร อื้อ ไหนว่าไม่ทำอะไร” เธอย้อนในสิ่งที่เขาเคยเอ่ยก่อนหน้านั้น แต่คนโดนย้อนเหมือนไม่รับรู้

เหวินซิงอี้คลี่ยิ้มบางเบา นางไม่ได้อธิบายเรื่องการทะลุมิติหรือจิตวิญญาณที่ถูกสับเปลี่ยน นางเพียงแค่ยกมืออีกข้างขึ้นลูบรอยแผลเป็นจางๆ บนแก้มของเขา "อดีตคือฝุ่นผงที่ปลิวหายไปตามสายลมแล้วท่านแม่ทัพ..." นางเอ่ยเสียงนุ่มนวล "วันนี้ข้าคือเหวินซิงอี้ ฮูหยินตราตั้งของท่าน และเ ป็นมารดาของลูกๆ ... พวกเรามาเริ่มต้นสร้างตำนานบทใหม่ไปด้วยกันเถิด"

จำได้ว่าเมื่อไม่นานมานี้ตนเองกำลังปฏิบัติงานอยู่ในคลังเก็บอาวุธของกองทัพในฐานะทหารหญิงฝีมือดีอนาคตไกล จู่ๆ ได้มีประกายไฟ ต่อมาก็เกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหว หลังจากนั้นภาพทุกอย่างก็ถูกตัดไป แล้วนำพาวิญญาณของนางมาโผล่ที่นี่ ในโลกต่างมิติโบราณล้าหล ัง “ที่นี่ที่ไหน ไม่ใช่ว่าตายไปแล้วหรอกหรือ” เมื่อกลิ่นสาบดินและฟางเน่าโชยเข้าจมูก นางพยายามพยุงกายลุกขึ้นแต่กลับพบว่าร่างกายนี้ช่างอ่อนแอเหลือเกิน แขนขาผอมบางจนแทบเหลือแต่หนังหุ้มกระดูก ร่างกายบางจุดมีรอยฟกช้ำ เสื้อผ้าที่สวมใส่อยู่เก่าขาดเต็มไปด้วยรอยปะชุน

ร่างบางเผลอพูดออกมาอย่างแพ้เสียงในหัว นี่นางทะลุมิติมาเป็นคุณหนูในยุคอดีตแล้วจริง ๆ อย่างไม่ต้องสงสัย แต่ก็คงไม่มีโอกาสได้อาบน้ำกับบุรุษรูปงามคนใด เพราะนางเป็นสาวโสด

ลบไปครั้งแล้วครั้งเล่าคิดว่าตัวเองยังไม่ตื่นจากความฝัน ลืมตามาอีกครั้งก็ยังพบว่าเธออยู่ที่เดิม จนเธอต้องยอมรับว่าตอนนี้เธอทะลุมิติมาอยู่ในร่างของหญิงสาวยุคโบราณกำพร้าพ่อแม่มีน้อง 2 คนต้องเลี้ยงดู แล้วอย่างนี้คนขี้เกียจอย่างเธอจะไปเลี้ยงใครเขาได้ ขนาดงานเธอยัง ไม่เคยทำด้วยซ้ำ ครั้นนั้นเหมือนมีเสียงสวรรค์ดังขึ้นกึกก้องในหู ระบบมิติโปร่งใสแสดงต่อหน้าของเธอ เซี่ยวซือแววตาสดใสเมื่อเห็นหนทางรอด การใช้ชีวิตอยู่ในยุคจีนโบราณไม่ใช่เรื่องยากอีกต่อไป เธอจะเลี้ยงดูน้อง ๆ และครอบครัวเอง