Novel & Cerita แม่เลี้ยงเดี่ยว

“ผึ้ง… นี่ลุงจอม” กวินทร์แนะนำภรรยาให้รู้จักกับลุงจอมซึ่งมีศักดิ์เป็นพ่อบุญธรรม “สวัสดีค่ะคุณลุง… ” น้ำผึ้งส่งลูกให้สามีอุ้ม ยกมือไหว้ชายร่างสูงใหญ่ ด้วยเขาเปลือยอก นุ่งเพียงกางเกงขาก๊วย ทำให้เห็นรูปร่างกำยำล่ำสันไปด้วยมัดกล้าม ลายสักรูปพญาเสือโคร่งที่อกยิ่งทำให้ชายผู้นี้ดูขรึมขลัง ใบหน้าหล่อเหลาคมคร้ามสะดุดตา ไม่ว่าจะมองมุมไหนมีความเป็นชายชาตรีในทุกกระเบียดนิ้ว

เธอทำทุกอย่างเพราะรัก แต่เขากลับไม่เห็นค่าและคิดว่าเธอทำทุกอย่างเพื่อเงิน!!

เพราะคืนนั้นความเมาทำให้เธอมีหนึ่งชีวิตโดยไม่คาดฝัน เธอยอมสละทุกอย่างเพื่อหนึ่งชีวิตที่เกิดจากความผิดพลาดซึ่งอีกฝ่ายไม่ได้รับรู้สิ่งที่เกิดขึ้น

รักครั้งแรกอาจไม่ใช่รักสุดท้ายในชีวิต แต่บางคนก็คิดว่ารักในใจจะเกิดขึ้นเพียงครั้งเดียว แม้ต้องเจ็บปวดในรักที่ไม่มีทางสมหวัง อย่างเช่นนินจาที่แอบรักนราธิป เพื่อนซึ่งสนิทมาหลายปีและคิดว่าหัวใจเธอจะไม่เปลี่ยนไป แม้กาลเวลาผันผ่าน และเมื่อถึงวันหนึ่งเมื่อเขาทิ้งรักเธอไปและเหยียบย่ำมันอย่างไร้ค่า แม้เธอจะบอกว่าตั้งท้องกับเขา เธอก็รู้ ถึงรักเพียงใดก็ต้องจากลา ความเป็นเพื่อนก็ให้สิ้นสุดลงเช่นกัน ขอให้สนุกกับการอ่านนะคะ ทรายสีรุ้ง

ณัฐรวีเป็นได้เพียงนางบำเรอไร้ราคา เปรียบดังผืนหญ้าให้เมฆาย่ำยียิ่งกว่าทาสในเรือนเบี้ย ทุกการกระทำของเขาอัดแน่นไปด้วยความแค้นที่แฝงความรักไม่รู้ตัว ในวันที่หล่อนจากไป หล่อนไปแต่ตัวและลูกน้อยในครรภ์

[รักเก่าเขาขอคืน+หวานละมุน+ง้อเมียจนเลือดตาแทบกระเด็น] หลายปีหลังจากเลิกรากันไป สวี่เพียวเพียวได้พบกับฮั่วจี้เซิน อดีตแฟนหนุ่มและพ่อของลูกเธออีกครั้งในที่ประชุมบริษัท เธออยากจะหนีไปจากเขา เพราะกลัวว่าลูกของเธอจะถูกพรากไป และกลัวว่าจะสูญเสียทุกสิ่งทุกอย่าง เธอหวนนึกถึงคำพูดของเขาในวันนั้นที่ว่า ระหว่างเราเป็นแค่เกม และพยายามรักษาความสัมพันธ์แบบเจ้านายกับลูกน้องอย่างเคร่งครัด แต่กลับต้องมาเห็นผู้หญิงมากหน้าหลายตาแวะเวียนเข้ามาในชีวิตเขา ทว่าเขากลับไม่เคยมองใครเลยสักคน - เมื่อแรกพบ ฮั่วจี้เซินเข้าใจผิดว่าเธอทอดทิ้งเขาไป แถมยังแต่งงานมีลูกในทันที เขาจึงคิดจะแก้แค้น อยากเห็นเธอเจ็บปวดและนึกเสียใจภายหลัง แต่เมื่อเห็นเธอตกอับ เขากลับฉวยโอกาสแทรกซึมเข้าไปในชีวิตเธอ เพราะอดใจไม่ไหวที่อยากจะให้เธอพาลูกมาใช้ชีวิตอยู่กับเขา จนกระทั่งวันที่ความจริงปรากฏ เขาถึงได้รู้ว่า ที่แท้คนที่เขาแก้แค้นมาตลอดก็คือตัวเขาเอง สวี่เพียวเพียว: “คุณเป็นคนพูดเองนะ ว่าให้ฉันรักษาระยะห่างจากคุณ” “ระยะห่างเหรอ” ฮั่วจี้เซินเชยคางเธอขึ้นมา “ก็ได้ แต่จะเป็น ‘ติดลบ’ นะ”

เป็นหนุ่มโสดจนอายุสามสิบปี อยู่ดี ๆ ก็ทะลุมิติมาเป็นพ่อเลี้ยงเด็กตั้งสามคน มิหนำซ้ำยังต้องดูแลภรรยาในนามที่ป่วยปางตายอีกหนึ่ง ไม่เป็นไรข้าจะเลี้ยงดูพวกเจ้าเอง ว่าแต่แค่รับจ้างรายวันอย่างเดียวจะพอหรือ เป็นเรื่องราวของชาญชัยหนุ่มจากยุคปัจจุบันที่ทะลุมิติย้อนเวลาไปสวมร่างคนที่มีชื่อเดียวกัน และผู้ชายคนนั้นก็ได้แต่งงานกับแม่ม่ายมีลูกติดสามคนที่ชื่ออัจฉรา ซึ่งเธอเป็นคนจ่ายค่าสินสอดทั้งหมดเพื่อให้เขามาเป็นพ่อเลี้ยงเด็ก เนื่องจากตัวเธอเองป่วยหนักและคิดว่าตนเองคงอยู่ได้อีกไม่นาน แต่ชาญชัยจะทำทุกวิถีทางเพื่อยื้อชีวิตของเธอไว้ แต่เขาจะมีเงินมารักษาเธอหรือไม่นั้นโปรดติดตามตอนต่อไปค่ะ

“ฉันไม่เคยจริงจังกับใคร…” “นายเองก็เหมือนกัน” เกือบสามปีก่อนฉันเคยบอกกับเขาว่าอย่างนั้น แต่เมื่อเวลาผ่านไป… “ผมไม่เคยจริงจังกับใคร…” “…คุณเองก็เหมือนกัน” เกือบสามปีก่อนฉันเป็นคนเอ่ยตัดสัมพันธ์กับเขาอย่างไร้เยื่อใย แต่เหมือนโชคชะตาเล่นตลกเพราะผ่านไปนานเกือบสามปีเขากลับมายืนตรงหน้าฉัน แต่ไม่ได้อยู่ในฐานะเดิมอีกแล้ว “เอาไปทิ้ง มันเกะกะ”

ตอนมีไม่เคยเห็นค่า ตอนเธอจากไปจึงรู้หัวใจตัวเอง ณรมลแต่งงานกับพฤกษ์ เพราะความเหมาะสม ชีวิตคู่ที่ไม่มีความรักเข้ามาเกี่ยวข้อง ก็ไม่ต่างอะไรกับเล่นเกม ที่ใครแพ้ต้องเดินออกไปจากชีวิต "ความสัมพันธ์ของเราดีขึ้นกว่าเดิมค่ะ ที่ผ่านมาเราต่างคนต่างอยู่มาตลอด ต่อไปนี้เราจะช่วยกันเลี้ยงลูกนะคะ ปล่อยวางนะคะคุณพฤกษ์ ฉันเชื่อว่าคุณไม่อยากทำแบบนี้หรอก คุณไม่อยากทำร้ายฉันมาตั้งแต่แรก เราเป็นเพื่อนดีที่ต่อกันนะคะ" ณรมลยืนนิ่งอยู่กับที่ เมื่อพฤกษ์เดินเข้ามาหา "พาย...ผม" มือบางแตะลงที่ปากของเขา "ไม่ต้องพูดอะไรนะคะ ไม่ต้องขอโทษ ไม่ต้องเสียใจ ฉันเข้าใจคุณทุกอย่าง เริ่มต้นใหม่นะคะคุณพฤกษ์" "ผมรักคุณนะพาย" "เก็บความรักของคุณ ไว้ให้คนที่คู่ควรเถอะค่ะ เรากลับกันนะคะดึกมากแล้ว" พฤกษ์กอดณรมลแนบอก หญิงสาวกอดตอบเขา ไม่รู้ว่าพฤกษ์คิดอะไรอยู่ สำหรับเธอขอให้เลิกแล้วต่อกัน เธอจะหยุดทุกอย่าง สิ่งที่พฤกษ์ให้มา มากพอที่จะเลี้ยงลูกได้อย่างสบาย "อย่าไปจากผม อย่าพรากลูกไปจากผมเลยนะ ผมขอร้อง"

“ผมรักคุณนะตวง” อนิรุจบอกรัก มือแกร่งเอื้อมมากุมมือหญิงสาว ตวงรักดึงมือกลับแล้วมองหน้าเขาอยู่อย่างนั้น ตาสองคู่สบกัน อนิรุจอยากให้ตวงรักเห็นความจริงใจในดวงตาของเขา ว่าเขารักเธอมากเพียงใด “ความรักไม่ได้หายไปไหนคะรุจ ฉันยังรักและหวังดีกับคุณเสมอ ตอนนี้ฉันมีความสุขมากแล้วค่ะ ถ้าอยากให้ฉันสบายใจอย่าพูดแบบนี้อีกนะ เราเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันนะคะ” หัวใจแกร่งเจ็บร้าวแต่ยังฝืนยิ้มให้เธอ ตวงรักใจแข็งเหลือเกิน ผู้หญิงที่เขาเคยสบประมาทว่าไม่มีเขาเธอคงขาดใจตาย วันนี้เข้มแข็งและมีเหตุผลมากขึ้น เขาเสียอีกที่กำลังจะตายเพราะขาดเธอ “ถ้าผมรู้สักนิดว่าจะมีวันนี้ ผมจะไม่หย่าเลยครับ” อนิรุจบอกกับหญิงสาว “ฉันหย่าเพราะอยากให้คุณไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ค่ะรุจ ไม่ได้หย่าให้คุณกลับมารักฉัน” “ในที่สุดคนที่แพ้ก็คือผม” “ระหว่างเราไม่มีใครแพ้ใครชนะหรอกค่ะ อย่างที่ฉันเคยบอกกับคุณว่าความรักของฉันไม่ได้หายไปไหน แค่ย้ายจากหัวใจไปไว้ในความทรงจำ ฉันจะจำคุณตลอดไปค่ะรุจ” “ผมจะรักคุณตลอดไป”