โรงเรียน

เพราะตกหลุมรักตั้งแต่แรกเจอ เขาเลยอยากจีบเธอให้มาเป็นภรรยา เปลี่ยนจากคุณครูเจ้าขา มาเป็นคุณอาให้หลานสาว

เมื่อบาระและเร็น หนึ่งในนักเรียนชั้น ม.5/B ได้ถูกให้ทำภารกิจสำคัญคือการตามล่าปราบเงาปีศาจที่หลุดรอดออกมาจากหีบต้องสาปที่ปราสาทแห่งหนึ่ง....พวกเขาจะเอาชีวิตกลับมาได้หรือไม่

ใครจะคิดว่าอ๋องแม่ทัพผู้กระหายเลือดและสงครามยามคลั่งรักจะหึงหวงหนักจนแทบเสียความเป็นตัวของตัวเองเช่นนี้เพียงได้พบกับนาง..อีกครั้ง ทั้งคู่ได้รับราชโองการ "หมั้นหมาย" ซึ่งแม้ว่าท่านอ๋องจะมิได้สนพระทัย และถึงขั้นอยากหาทางเลี่ยง แต่นางกลับเป็นน้องของสหายสนิท "ฟางอี้หลง" ทำให้พระองค์รู้สึกลำบากพระทัยอยู่ไม่น้อย แต่สำหรับ "ฟางหลีม่าน" นั้น เป็นสิ่งเดียวที่นางรอคอย จนกระทั่งแอบลอบเข้ากองทัพในนาม "หมอหลี่เหยา" ท่านอ๋อง : แต่งงาน พระชายางั้นหรือ มีผู้ใดที่อยากจะเป็นพระชายาอ๋องกระหายเลือดอย่างข้ากันเล่า” ฟางหลีม่าน : “ข้าอย่างไรเล่า ข้าอยากจะเป็นพระชายท่านอ๋องเจ้าค่ะ ข้าจะรับราชโองการครั้งนี้เอง”

เฉิงเข่อซิง เติบโตมาในครอบครัวของฝ่ายมารดา เธอถูกเลี้ยงดูโดยมารดาและท่านลุงท่านน้าทั้งหลายเป็นคนคอยเลี้ยงดูและสั่งสอน เธอเคยถามถึงพ่อผู้ให้กำเนิดของตนเองจากมารดาครั้งหนึ่ง จนสามารถล่วงรู้ว่าบิดาของตนเองคือใครและอยู่ที่ใด นางจึงตัดสินใจแน่วแน่แล้วว่า จะเดินทางไปพบหน้าบิดาของตนเองสักครั้ง!!!

"อีกหน่อยเธอก็ต้องเป็นเมียฉัน กระโปรงสั้นขนาดนี้ ฉันเป็นผู้ชายนะ ฉันมีความรู้สึก ถ้าเธอไม่อยากให้ฉันคิดเรื่องพันธุ์นั้นก็หยุดแต่งตัวยั่วฉันสักที"

คืนนั้น เธอร้องไห้จนตาบวมช้ำ ข่วนแผ่นหลังของเมิ่งไหวจินจนเป็นแผลด้วย... ชายหนุ่มประคองเธอไว้ในอ้อมอกอย่างระมัดระวัง จุมพิตซับน้ำตาให้เธอ พร้อมเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มลึกมีเสน่ห์ "ไม่ชอบฉันแล้วเหรอ" ...... ซูหว่านคือ "หางน้อย" ที่พ่อแม่ฝากฝังไว้กับเมิ่งไหวจินก่อนที่พวกเขาจะสิ้นใจ วันที่เมิ่งไหวจินไปรับตัวเธอ สายฝนกระหน่ำ ซูหว่านกำลังยืนอย่างเดียวดาย "ส่งไปสถานสงเคราะห์ไม่ได้เหรอ" ชายหนุ่มขมวดคิ้ว ทันใดนั้น ดวงตาของซูหว่านก็มีน้ำตารื้นขึ้นมาเป็นประกายทันที สุดท้ายเขาก็ไม่ได้ทิ้งเธอไว้ ...... เมิ่งไหวจินตำแหน่งสูงส่ง แม้ปากจะบอกว่าดูแลเด็กผู้หญิงไม่เป็น แต่เขากลับเลี้ยงดูเธออย่างทะนุถนอมมาก เพียงชั่วพริบตา เด็กหญิงที่เคยเดินตามหลังและคอยถามว่า "คุณจะทิ้งฉันไปอีกคนไหม" ก็เติบโตเป็นหญิงสาวสวยสง่า เธอป้อนซุปสร่างเมาให้เมิ่งไหวจินได้ คอยเร่งให้เขาพักผ่อนเป็น ในบางครั้งก็ยังตีฝีปากกับเขาด้วย... ชายหนุ่มจ้องมองแผ่นหลังหญิงสาวที่กำลังวุ่นวายด้วยแววตาลุ่มลึก ...... เมื่อเรียนจบมหาวิทยาลัย ซูหว่านพาแฟนหนุ่มกลับมาที่บ้านด้วย เมิ่งไหวจินถามแฟนหนุ่มของเธอด้วยสีหน้าเรียบเฉย "เธอขี้งอนเลี้ยงยาก หนักไม่เอาเบาไม่สู้ นายหวังอะไรจากเธอ" ซูหว่านมองใบหน้าที่ไม่สะทกสะท้านของเขาพลางฝืนเถียง "ฉันไปชอบเขาเอง ไม่ได้หรือไง" เมิ่งไหวจินมองเธอด้วยสายตาลึกซึ้งปนหม่นเศร้า ผ่านไปนานกว่าจะพยักหน้าตอบ "ได้สิ" ...... ซูหว่านขื่นขมอยู่ในใจ เธอวางแผนจะไปต่างประเทศกับแฟนหนุ่ม แต่กลับถูกเมิ่งไหวจินรวบเอวและกักตัวไว้ในห้อง... คืนนั้น เธอร้องไห้จนตาบวมช้ำ และข่วนแผ่นหลังของเมิ่งไหวจินจนเป็นแผล... ชายหนุ่มประคองเธอไว้ในอ้อมอกอย่างระมัดระวัง จุมพิตซับน้ำตาให้เธอ พร้อมเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มลึกมีเสน่ห์ "ไม่ชอบฉันแล้วเหรอ"

พอดูรวม ๆ แล้วมีเสน่ห์เหลือเกิน.....คำนี้สามารถใช้อธิบายเกี่ยวกับน้องแป้งสุดเนิร์ดได้เป็นอย่างดี หน้าตาน่ารักระดับปานกลาง แต่ทว่ากลับมีเสน่ห์โดยธรรมชาติ ถึงไม่ได้สวยมาก แต่น่ามองจนไม่อาจละสายตา

ในชีวิตครั้งก่อน ฉันหลงรักกู้จือโม่อย่างถอนตัวไม่ขึ้น เป็นเหมือนสุนัขที่คอยเลียแข้งเลียขาเขา รู้ทั้งรู้ว่าเขามีคนที่ชอบอยู่แล้ว แต่ก็ยังตามตื๊อไม่เลิก หวังจะให้เขาเห็นใจ สุดท้ายหลายปีต่อมาฉันก็ใช้เล่ห์เหลี่ยมต่าง ๆ จนในที่สุดได้แต่งงานกับเขาสมดังใจหมาย ฉันเคยคิดว่าตัวเองได้พบกับความสุขแล้ว แต่งงานมาสามปี ฉันพยายามทำทุกวิถีทางเพื่อละลายน้ำแข็งในหัวใจของเขา จนกระทั่งรักแรกของเขากลับมา ฉันถึงได้ตาสว่าง มองย้อนกลับไปในชีวิตที่ผ่านมา มีแต่ความระเนระนาดและความเสียใจเท่านั้น เมื่อได้กลับมาเกิดใหม่ช่วงก่อนสอบเข้ามหาวิทยาลัย ฉันมองเด็กหนุ่มที่เคยทำให้ฉันหลงใหลในชาติก่อน ตัดสินใจแล้วว่าฉันจะไม่ตามตื๊อเขาอีกต่อไป ฉันต้องมีชีวิตเป็นของตัวเอง คนที่ทำให้หัวใจเขาอุ่นไม่ได้ ฉันจะไม่พยายามอีกแล้ว แต่เขากลับเปลี่ยนจากเย็นชาเป็นมาดักฉันไว้ในมุมที่ไม่มีใครเห็น แล้วเอ่ยลอดไรฟันด้วยความโมโหว่า “เฉียวซิงลั่ว เธอคิดจะหว่านเสน่ห์แล้วหนีไปงั้นเหรอ? ไม่มีทาง!”

เธอสาวมัธยมปลายไปสารภาพรักกับรุ่นพี่มหาลัยปี1แต่ก็โดนปฎิเสธกลับมา ผ่านไป3ปีพวกเขากลับมาเจอกันอีกครั้งในรั้วมหาลัย....แถมยังต้องให้มีเรื่องใกล้ชิดกันอีก ภารกิจให้เป็นคู่เดทเป็นเวลา1อาทิตย์...

เขาเป็นตัวอันตรายที่ควรอยู่ให้ไกล... แต่ทำไมยิ่งหนีก็ยิ่งเจอ