โรงเรียน

แม้ไม่มีอยู่แต่คงอยู่ในใจตลอดไป ผมชื่ออ๊อด บ้านอยู่ท้ายตลาดฝั่งขะโน้น เตี่ยผมเปิดร้านโอเลี้ยง ขายแก้วละครึ่งสลึง สักหกโมงเช้าคนจะเต็มร้านจนบางคนยังต้องยกเก้าอี้จากบ้านมานั้งเองเลยล่ะ ส่วนเธอคนนั้นชื่อนนน ไม่ใช่นะนะนะ นะครับผม ชื่อเธออ่านว่า นะ-นน หนุ่มน้อยลูกเจ้าของร้านถ่ายรูปในตลาด พ่อเธอดุทีเดียว ได้ยินว่าลุงแกพกปืนยาวเหน็บเอวไว้เวลานอน เวลานอนฝันร้าย จะสดุ้งชักปืนก่อนเลย

เคยได้ยินแต่คนอื่นเรียก Sugar Daddy ไม่คิดเลยว่าคำนี้มันจะดีมากกว่าที่ได้ยินมาซะอีก "เด็กขี้อ่อยต้องเจออะไรน๊า....เจอไอ้แก่นแข็งๆ นี้ฟาดปากหน่อยเป็นไงคะ"

“แด๊ดดี้ ที่หนูบอกว่ารักแด๊ดดี้ หนูไม่ได้หมายความรักเหมือนพ่อ หนูรักแด๊ดดี้แบบผัว แด๊ดดี้เข้าใจปะ” “เด็กบ้า” ไคน์ มาเฟียที่รู้จักกันโลกนักธุรกิจที่ได้รับการยอมรับ เขารับผิดชอบชีวิตลูกน้องและธุรกิจของตัวเองตั้งแต่อายุ 22 ปี ใครก็ต่างเกรงกลัว มีอำนาจ มีอิทธิพล ใครหักหลัง หรือคิดอยากลองดี คิรัน สั่งเก็บทุกคน จนวันหนึ่ง ในขณะที่มือเปื้อนเลือดเพราะจัดการบางอย่างเสร็จเรียบร้อยกำลังเดินขึ้นรถ ไคน์ ได้พบกับเด็กผู้หญิงวัย 8 เดือน ที่มีผ้าเก่า ๆ ห่อหุ้มและนอนร้องไห้ ทั้ง ๆ ที่ชีวิตไม่ชอบความวุ่นวาย แต่ ไคน์ กลับตัดสินใจพาเด็กผู้หญิงคนนั้นกลับมาด้วย ผู้ชาย อายุ 22 ปี ตั้งตัวเองเป็นพ่อให้กับเด็กตัวน้อยวัย 8 เดือน ที่ยังพูดไม่ได้แม้แต่คำเดียว เด็กน้อยถูกเลี้ยงดูมาอย่างดีโดยที่ ไคน์ มอบโลกสดใสให้เท่านั้น ส่วนโลกมืดมิดเขาไม่คิดจะให้เธอมารับรู้ เด็กน้อยเติบโตมาอย่างดีและสวยงามจนใครต่างให้ความสนใจ นั่นทำให้ความรู้สึกของ ไคน์ เริ่มเปลี่ยนไป จากแค่เอ็นดูเริ่มรู้สึกหึงหวงแล่นเข้ามาในหัวใจ ความผูกพันแปรเปลี่ยนเป็นความรู้สึกต้องห้ามเมื่อศีลธรรมยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามกับหัวใจ ความรักครั้งนี้จะลงเอยอย่างไร ฝากโปรดติดตาม…

คะน้าถูกรับเลี้ยงมาในครอบครัวร่ำรวยที่มีลูกชายคนเดียว ตลอดเวลาโตมาด้วยกันเขาไม่เคยจะญาติดีเเละเห็นเธอเป็นเพียงคนใช้เท่านั้น!

“ เลิกกันเถอะ “ ผมบอกเธอด้วยน้ำเสียงเย็นชา ผมที่กำลังยืนหันหลังให้ผู้หญิงที่ขึ้นชื่อว่าแฟนของผมที่คบกันมาตั้งแต่มัธยมต้น ตอนนี้พวกเราก็กำลังจะจบชั้น ม.6 และวันนี้เป็นวันปัจฉิมนิเทศจบการศึกษา " บอกเหตุผลป่านได้ไหมมังกร " ป่านถามผมกลับด้วยเสียงสั่นเครือ ที่ผมหันหลังให้เธอเพราะกลัวจะเห็นน้ำตาของผู้หญิงที่ขึ้นชื่อว่าแฟนของผม ผมกลัวว่าผมจะใจอ่อน " ทำไมผมต้องบอกเหตุผลกับคุณด้วย " ผมเรียกแทนตัวเองกับป่านอย่างเย็นชา " อึก ที่ผ่านมามังกรไม่เคยรักป่านเลยใช่ไหม " ป่านพูดพลางร้องไห้สะอึกสะอื้นไปด้วย " ใช่ " ผมตอบกลับไป เพราะตอนนี้ผมอยากเลิกกับเธอ อยากให้เธอไปจากผม เกลียดผมไปเลยได้ยิ่งดี ผมจะดีใจมาก " ที่ผ่านมาผมไม่เคยรักคุณ ผมเห็นคุณเป็นเพียงของเล่นเหมือนคนอื่นๆ คุณคิดว่าผมจะหยุดที่คุณคนเดียวอย่างนั้นเหรอ " ผมตอกกลับป่านไปด้วยคำพูดที่ทำร้ายจิตใจเธอ

“นายไม่ใช่เด็กคนนั้นจริง ๆ เหรอ” เลออนถามด้วยเสียงสั่นเครือ “ไม่ใช่ครับ พวกเราเพิ่งเจอกันครั้งแรกนะครับ” โนอาห์ตอบด้วยแววตามั่นคง ราวกับไม่ได้โกหก เลออนเลือกจะเชื่อคำพูดนั้น แต่หัวใจกลับไม่ยอมเชื่อ ‘ฉันไม่เชื่อหรอก… ว่าเด็กคนนั้นไม่ใช่นาย’ เลออนเก็บความสงสัยนั้นไว้ในใจ ‘ได้โปรด… รู้ตัวว่าผมคือเด็กคนนั้นทีเถอะ’ โนอาห์เองก็ปรารถนาให้ฝ่ายรู้ว่าเขาเป็นใครเช่นกัน

ไม่ชอบขี้หน้าเธอตั้งแต่เด็ก ๆ จู่ ๆ วันหนึ่งพ่อกับแม่ก็ให้เธอมาอาศัยอยู่ที่บ้านในฐานะน้องสาวของเขา "ขอบคุณพี่ทิวเขานะคะ" "ใครพี่เธอ ฉันเป็นลูกคนเดียวไม่เคยมีน้องสาว คราวหลังอย่าเรียกฉันว่าพี่อีก ฉันไม่ชอบ" ใช้สายตาดุดันพร้อมทั้งพูดด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราด การมาของเธอทำให้เขาไม่พอใจ มีโอกาสเมื่อไหร่จึงหาเรื่องกลั่นแกล้งเธอสารพัด วันไหนไม่ได้แกล้งก็แทบนอนไม่หลับ พักหลังชักเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่า 'อยากแกล้ง' หรือ 'อยากใกล้' เธอกันแน่

“ปู” สัตว์ตัวเล็ก ๆ สำหรับใครหลาย ๆ คน ที่ดูเหมือนว่ามันจะไม่มีประโยชน์อะไรนอกเสียจากการเป็นอาหารบนจาน แต่สำหรับเด็กชายหาดคนหนึ่ง “ปู” กลับเป็น “บทเรียนชีวิต” และยังเป็นสัตว์ตัวเล็ก ๆ ที่ “เปลี่ยนชีวิต” ของเด็กชายหาดธรรมดาอย่างเขาไปตลอดกาล