까칠자상남 の小説・ストーリー

กล่าวจบจึงทูลลาจากไปอย่างเงียบเชียบ ทิ้งให้นายตำหนักนั่งนิ่งจ้องกล้องใบนี้ด้วยความเงียบงัน ผ่านไปไม่นาน จินฉานจึงเปิดกล่องออก ด้านในเป็นมุกสีชมพูจากทะเลใต้ขนาดเท่าไข่นกพิราบสองเม็ด กลมกลึงแวววาว ทว่าทอแสงล้อแสงแดดอย่างนุ่มนวลยวนตา ชวนให้ไม่อาจถอนสายตาไปจากมันได้ ทว

“โอ๋... พี่กำลังจะให้เดี๋ยวนี้ แต่น้องต้องสัญญานะว่าจะไม่ถอยหนี จะต้องสู้กับมัน แล้วน้องจะได้ขึ้นสวรรค์หลายๆ ครั้ง” ชบาพยักหน้ารับทั้งน้ำตา ดวงตาเบิกกว้างมองเรือนร่างเปล่าเปลือยของเขาที่เคลื่อนกายมาอยู่กึ่งกลางร่างกายของเธอ ต้นขาขาวนวลถูกแยกออกจากกันจนสุด ก่อนจะวา งพาดอยู่บนต้นขาของเขา และ ณ ที่ตรงนั้น ชบาก็ต้องลอบกลืนน้ำลายพร้อมเลียไล้ริมฝีปากที่แห้งผากอย่างไม่รู้ตัว เมื่อปลาช่อนตัวโตที่เห็นอยู่ในน้ำเมื่อครู่มันกำลังอยู่ชิดติดกับตัวเขา

​Mith กลิ่น Cherry syrup ​กลิ่นนี้เอาจริงเป็นน้ำหอมที่เธอกัดฟันจะลองซื้อมาใช้ เพราะเป็นกลิ่นซิกเนเจอร์ตัวดังของแบรนด์ เธออยากลองใช้เพราะเห็นรีวิวจากยูทูปเบอร์คนหนึ่งเชียร์อัพน้ำหอมกลิ่นนี้ ว่าเป็นกลิ่นหอมยั่วเย เซ็กซี่มีเสน่ห์ แบบคุณหนูชุดแดงลงจากรถบีเอ็มสุดฮอต ต

​ชะอุ๋ย! ​หวานใจรีบโบกไม้โบกมือทันที ​“ไม่มีหรอกค่ะพ่อ หวานจะมีใครมาจีบล่ะ นิพพานการแอบชอบของหวานคือกงยูโน่น” ​“กงยู หืม! ไอ้ผู้ชายคนไหนที่แกแอบไปชอบหะ”

ถ้วยชาถูกวางลงอย่างแรง “ใครเป็นคนรับผิดชอบน้ำชาในกาใบนี้ ออกมา” นางกำนัลผู้หนึ่งก้าวออกมา ตัวสั่นเทา “เหวินซาง” เสียงเรียกดังขึ้น

องค์อินทร์กัดปากแน่น เจ็บแสบกลางร่างยามเขาเคลื่อนไหวกระแทกกาย เธอเจ็บทุกครั้งยามเขาเคลื่อนไหวขูดไถสอดลึกเข้ามาจุกลิ้นปี่ตน “อ่า ปากดีเหลือเกินแมวขโมยของฉัน อ่า แน่นเหลือเกิน อืม ชื่ออะไรบอกผัวหน่อยสิเด็กน้อย อ่า อยากเอาและเรียกชื่อไปด้วย อ่า แน่นเหลือเกิน อืม” ยิ่งขยับโ ยกเร่ากระแทกกายสอดลึกเท่าไหร่ภายในของสาวเจ้าก็ยิ่งตอดรัดคลึงแน่นหนักหน่วง

จินนี่บอกชายฉกรรจ์ทั้งห้าคนซึ่งเป็นคนของเสี่ยวิทิตเสียงเหี้ยม เสี่ยวิทิตก็ยื่นซองสีน้ำตาลซึ่งบรรจุเงินจำนวนหนึ่งให้ไปอย่างรื่นเริงที่งานของตนสำเร็จด้วยดี “แล้วนี่ส่วนพิเศษเฝ้าหน้าโกดังให้อั๊วด้วยแล้วพวกแกจะได้ส่วนแบ่งหวานๆ จากอั๊วอีกด้วยนา”

กันคนละไม้คนละมือและสอบถามหนิงชิงว่าจะทำสิ่งใดขายเป็นอาหารเช้าบ้าง หนิงชิงจึงบอกว่านางจะทำโจ๊กถ้วยละ 10 อีแปะ ส่วนซาลาเปาก็จะเป็นไส้เนื้อเท่านั้น ร้านนางไม่ต้องการขายหลายสิ่งเพียงแค่เน้นที่จำนวนให้มากเข้าไว้ก็พอแล้ว และโจ๊กกับซาลาเปาก็ทำง่ายทานง่ายในมื้อเช้าด้วย หนิงชิงยังคิดจะต้มน้ำซุปให้ทุกคนกินฟรี เพราะน้ำซุปอย่างไรนางก็ต้องต้มให้ท่านพ่อของนางอยู่แล้ว ก็ถือเป็นของกินฟรีของที่ร้านเพื่อเรียกลูกค้าก็แล้วกัน อีกอย่างคือผงนัวนางมีเยอะแยะ จึงไม่ต้องกลัวว่ามันจะหมดหากนำมาทำเป็นน้ำซุป

“เดี๋ยวให้ตังค์กินหนม” “พลอยคิดแพงนะคะ” ไม่อยากช่วยเขาทำหรอก แต่เพราะค่าขนมล่อตาล่อใจ