روايات وقصص ضمن 소환

​กำลังทำงานเพลินๆ ก็ต้องสะดุ้งสุดตัว เมื่อมีข้อความมาทางไลน์ จากภาคพล ​งานใกล้เสร็จยัง ​อื้อ ​พอดีออกมาข้างนอกกับเจ๊จิก กับบอมน่ะบอสให้แทคทีมแบบกะทันหัน ​อื้อ ​พิมพ์ตอบเป็นแค่นี้หรือไง ไอ้ณะ ​จะให้พิมพ์อะไรยาวๆ ล่ะ คนกำลังทำงานโว้ย ​เออ ก็นึกว่ากำลังคิดถึ งเค้างะ

com =====

อืม ​

ทรมานวิญญาณหนักหนา. เสียงเรียกเข้าเพลงโปรดของพุดที่เป็นบทเพลงเก่าแต่ยังคงความคลาสสิคค่อย ๆ ดังขึ้นพร้อมกับการสั่นของโทรศัพท์มือถือ ได้ดึงความสนใจจากพุดที่กำลังคุยกับตัวเองอยู่ “ฮัลโหล ว่าไงหยก”

ก๊อกๆ เสียงเคาะประตูกระจกเรียกความสนใจจากทั้งคู่ให้ผละออกจากกัน โมสาวหล่อตำแหน่งเลขาผู้บริหารเดินเข้ามาด้วยท่าทางเคาะเขินที่ต้องเข้ามาแจ้งเรื่องสำคัญในขณะที่ชายหญิงกำลังพลอดรักกันแบบนี้ “เอิ่ม ขอโทษที่พี่ขัดจังหวะนะ” “ไม่เลยค่ะพี่โม มันไม่มีอะไร” “อ่อ เอิ่ม พี่จะแจ้ง ว่าเดี๋ยวช่วงบ่ายจะมีผู้บริหารเข้ามาตรวจงานน่ะเห็นบอกว่าคืนนี้จะมีเลี้ยงต้อนรับนักศึกษาฝึกงานด้วยนะ”

“โรงเตี๊ยม หอมหมื่นลี้ เพราะสุราปลุกกำหนัดที่หมักจากดอกท้อนั้น ห๊อมหอมมมม” เสียงฮองเฮาเริ่มอ้อแอ้จนฮ่องเต้ขมวดคิ้ว หรือว่าฮองเฮาของพระองค์จะเมา

ก๊อก ๆ ๆ “ขออนุญาตค่ะ บอสคะ คุณแซมทางไกลมาจากอินเดียค่ะ อยากปรึกษาเรื่องวัสดุที่ขาดตลาดของทางนั้น” “โอนสายมาเลย ผมขอคุยโทรศัพท์สักครู่นะครับคุณแอล” “ตามสบายเลยค่ะ” หญิงสาวนั่งเพลิน ๆ อยู่สักพักก็หยิบนิตยสารมาอ่านรอ เพราะดูท่าแล้วการสนทนาของเขากับทางจากอ ินเดียคงไม่จบลงง่าย ๆ แต่เธอก็ไม่อยากถอดใจกลับไปตอนนี้เหมือนกัน วันนี้เธอตั้งใจแล้วว่าจะชวนเขาไปกินข้าวเย็นด้วยกัน และเธอต้องทำให้ได้

ฉันตอบรับคุณจอมพล "ผมขอเป็นกาแฟร้อนไม่ใส่น้ำตาลสักแก้วครับ" "ได้ค่ะเดี๋ยวดิฉันจะนำเข้าไปให้นะคะ...เชิญท่านรองรอในห้องดีกว่าค่ะ"