Romans & histoires 소환

จอห์นกล่าวพลางยักไหล่ใช้ลูกล่อลูกชน “ตามใจนะ” เก๋ได้ยินดังนั้นก็จิ๊ปากจ้องชายหนุ่มที่เลิกคิ้วกวนประสาทตรงหน้าก่อนก้มเปิดกระเป๋าหยิบเอานามบัตรยื่นให้เขา จอห์นอมยิ้มหยิบกระดาษแผ่นเล็กเสียบเข้ากระเป๋ากางเกง “เดี๋ยวผมโทรหานะ เบอร์ผมลงท้ายเลขตอง”

ไม่ใช่น้ำตาแห่งความกลัว แต่เป็นน้ำตาของการคิดถึงสิ่งที่จำไม่ได้ นางจึงตั้งชื่อกฎข้อที่สี่ว่า เมื่อโหยหา ความหนาวจะย้อนกัดกินหัวใจ และเปิดประตูให้ภาพลวง แต่กฎข้อนี้แตกต่างจากข้ออื่นอยู่หนึ่งอย่าง มันมิได้ให้เพียงความทรมาน มันให้ “คำเรียก” ราวกับมีใครบางคนอยู่ปลายทางของ ความหนาว

[1] หรือเทศกาลโคมไฟ เป็นการฉลองในวันที่สิบห้าเดือนหนึ่งตามปฏิทินจันทรคติ เป็นสัญลักษณ์ของวันสุดท้ายในการฉลองเทศกาลปีใหม่ของจีน ในเทศกาลโคมไฟ เด็กๆ จะถือโคมไฟกระดาษออกไปวัดกันในตอนกลางคืน และพากันทายปริศนาที่อยู่บนโคมไฟ เรียกว่า ไชเติงหมี [2] ขนมหยวนเซียว หรือขนมบัวลอย

แน่นอนว่าหลังจินม่อส่งข่าวออกไป จ้าวเหมยฮวาที่ได้รับจดหมายติดต่อจากเขาก็มีรอยยิ้มบนใบหน้างดงามทันที ตัวอักษรหนักแน่นทรงพลังไม่แตกต่างจากเจ้าตัวเขียนมาเรียบง่ายยิ่ง ‘ข้ากำลังไปรับน้องสาวเจ้า บอกท่านพ่อตากับท่านแม่ยายให้กลับจวนมารอเตรียมงานแต่ง’

ชายหนุ่มตอบพลางยกแก้วม็อกเทลขึ้นดื่ม เสียงทุ้มเฉยชามาก ทำเอาคนฟังลอบกำหมัดแน่น “ถ้างั้นคุณภูช่วยสอนดาเหมือนที่สอนพราวบ้างได้ไหมคะ แค่ครั้งเดียวก็พอ ดาสัญญาว่าจะทำให้เปลวเลิกยุ่งกับพราวอย่างเด็ดขาด”

"อายุแค่นี้ ก่อนจะคิดเรื่องหาผัว เอาเวลาไปตั้งใจจเรียนให้จบมัธยมปลายก่อนดีมั้ย" "สารวัตร! คือ.." "หุบปาก ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว นี่ถือว่าเป็นความหวังดีที่จะเตือนเธอครั้งสุดท้าย เกิดเป็นผู้หญิง อย่าทำตัวง่าย เพราะผู้ชายเซ็กซ์กับความรักมันคนละเรื่อง "นี่พี่กำลังเลี้ยงหนูหรือเลี้ยงหมู" ดวงหน้าสวยส่ายพรืด "เปล่าค่ะพี่คิน รีไม่ใช่หมู แต่เป็นสายมูต่างหาก มูปิ้ง มูย่าง มูสามชั้น ได้หมดเลยค่ะ" หญิงสาวฉีกยิ้มหวาน น่ารัก ตบมุกตลกชวนให้สารวัตรหนุ่มหัวเราะร่วนจนน้ำหูน้ำตาเล็ด "ความหิวของผู้หญิงช่างมีพลังทำลายล้างสูงจริงๆ" อคิณคิดว่าอาหารมื้อนี้ดีกว่ามื้อไหนๆ ที่เขาเคยกินมาเลยทีเดียว "พี่อคิณกลับมาหารีอีกทำไมเหรอคะ" เมื่อหนังท้องเริ่มตึง สมองก็เริ่มกลับมาทำงานอีกครั้ง เมรียังไม่ลืมคำถามที่ตั้งใจไว้แม

เดวิดตอบ “ผมเอาเอกสารการสั่งซื้ออาวุธล็อตใหม่มาให้ครับ” ไอ้ขาบตอบต่อ และตามด้วยไอ้ผาดคนสุดท้าย “ส่วนผมก็เอารายงานรายได้ของผับและซ่องเรามาให้ครับ”

รือติดธุระอะไรก็นัดเรียนวันอื่นแทน หลังจากสอนเสร็จใบบัวก็กลับหอพักตามปกติ เสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้นทำให้ใบบัวรีบหยิบมันขึ้นมาดู พอเห็นเป็นเบอร์ป้าวัลย์ลีก็รีบกดรับสายทันที คนปลายสายโทรมาถามไถ่สารทุกข์สุขดิบความเป็นอยู่ของหลานสาวตามปกติ บ่นคิดถึงเสร็จก็กำ ชับให้กลับไปเที่ยวหาบ้าง ใบบัวรับปากว่าจะกลับไปเที่ยวหาป้าในช่วงวันหยุดเสาร์อาทิตย์ที่จะถึงนี้ หลังจากที่ไม่ได้กลับไปที่คฤหาสน์นั่นนานเกือบสองเดือน

จ้าวเหม่ยฮวาส่ายหน้าเล็กน้อยอย่างไม่ค่อยใส่ใจนัก ก่อนจะหยุดยืนตรงหน้าบุรุษผู้นั้นและเอ่ยแนะนำตัวตามมารยาท “ข้าบุตรสาวสกุลจ้าว จ้าวเหม่ยฮวา แม้ว่าคุณชายจะรู้แล้วก็ตาม แต่ก็ยังดีกว่ากล่าวว่าพบกันเพราะวาสนา…เหอะ! กับผีน่ะซิ”

พันเอ่ยอย่างคนเจียมตัว "เรียกปราณก็พอแล้วค่ะคุณพ่อ ปราณกับพิมพ์เป็นเพื่อนรักกัน ปราณอยากให้พ่อคิดว่าปราณเป็นลูกสาวอีกคนของพ่อนะคะ ไม่ต้องเกรงใจปราณเลย ส่วนนั่นสามีปราณชื่อเควิลค่ะพ่อ" "สวัสดีครับ"