Novel & Cerita 여장부

หญิงสาวหันมาถามผู้จัดการฟาร์มม้า นามว่าสาโรจน์ ลูกชายคนโตของเสี่ยชัยชาญและคุณนายมารตีซึ่งเป็นเจ้าของฟาร์มเลี้ยงม้าแห่งนี้นั่นเอง “ลุงเวหาน่ะครับ แกเป็นคนงานเก่าแก่ของฟาร์ม เป็นคนเลี้ยงม้าฝีมือดีที่คุณพ่อของผมไว้ใจเลยล่ะครับ แต่คนงานในฟาร์มจะเรียกแกว่าเฮียเมฆ” “ เฮียเมฆ?”

ผู้สูงวัยเอ็ดเสียงเข้ม ก่อนจะวางถาดของว่างลงบนโต๊ะ “ข้างนอกเขามีงานเลี้ยงอะไรกันเหรอป้า หลงได้ยินเสียงแว่ว ๆ” คร้านจะสนใจว่าทำไมมนุษย์ป้าอุ่นถึงเรียกตัวเองว่า ‘คุณหลง’ เพราะจี้ถามหลายหนแล้วแต่คนตรงหน้าก็เอาแต่ยืนยันกระต่ายขาเดียวว่า...ให้ไปถามคุณครามเอาเอง!

เลโอปิดหนังสือในมือก่อนจะลุกขึ้นยืน เขาอุตส่าห์หามุมเงียบ ๆ เพื่ออ่านหนังสือ แต่กลับถูกขัดจังหวะจนหมดอารมณ์ไปในพริบตา “บ่ายแล้ว จะรีบไปไหน” ร่างสูงหนึ่งร้อยแปดสิบเก้าเซนติเมตรหันมามองญาติผู้พี่ด้วยสีหน้าเรียบเฉย “ผมเพิ่งนึกขึ้นได้ว่ามีธุระต้องไปทำ พี่มีอะไรหรือเ ปล่าครับ”

“พ่อลืม? นี่พ่อลืมของโปรดลูกตัวเองได้ยังไงคะแล้-” “พ่อแค่จะบอกว่าพ่อซื้อมาแล้วครับลูก..” ชโลธรลากเสียงยาวบอกกับลูกสาวที่กำลังงองแงคิดว่าเขาลืมของโปรดของเธอ จะลืมได้ยังไงล่ะก็ตั้งแต่เด็กๆ เวลาที่เขากลับไปเที่ยวหาเธอที่บ้านทีไรทุกครั้งก็จะต้องกินเลี้ยงหมูกระทะกัน และสิ่งที่จะขาดไม่ได้ในทุกๆ ครั้งก็คือชีสยืดๆ กับวุ้นเส้นใสๆ ของโปรดของคุณชญาดาเขาเนี่ยแหละ

นั่นคือคำสุดท้ายที่คุณยายฝากเอาไว้ก่อนจะจากลาที่นางรับรู้ได้ว่าคงจะยาวนานไปชั่วชีวิตนั่นเลย "จงจำไว้นะลูก คำว่าชิงชังเคียดแค้นมันมีแต่ทุกข์หนูยาของแม่ต้องรู้จักปล่อยวางและอภัย หากหนูทำได้ชีวิตที่เหลือไม่ใช่เพียงตัวเองที่จะสุขแต่คนรอบข้างคนที่หนูรักเขาก็จะมีความสุขด ้วย"

เขาจ้องมายังเธอ เด็กนักเรียนมัธยมที่สวมเพียงแต่เสื้อนักเรียนตัวเดียว เพราะเพิ่งจะเสร็จสมกับลุงวิทย์บนโซฟาในท่าควบม้าและท่าหกเก้า โดยตอนนี้ลุงวิทย์อยู่ในสภาพเปลือยเปล่าล่อนจ้อน เผยกล้ามเนื้อล่ำสันตั้งแต่หัวจรดเท้า ซึ่งดูเซ็กซี่ไม่เบา “อืม นั่นหนูฟ้า อายุสิบแปดแล ้วไม่ต้องห่วง” ชายแก่ผู้มาใหม่มองเธอเหมือนจะกลืนกิน “หวัดดีจ้าหนูฟ้า ลุงชื่อเชนนะ ลุงใจดีไม่ต้องห่วง”

ชายชรากลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคออย่างยากลำบาก "ก็ถอดกางเกงในน่ะสิคะ หนูอยากเกาที่หัวหน่าวให้มันแรงๆ เลยค่ะคันมาก ลุงช่วยถือให้หน่อยนะคะ" "คะ..ครับ"

บทที่ 5 หลังจากแต่งตัวทานข้าวเช้าเสร็จเรียบร้อย ซิงซิงก็ยกสำรับอาหารไปเก็บ ซักครู่หนึ่ง พ่อบ้านประจำจวนก็เดินเข้ามา เป็นชายสูงอายุ ผิวเข้มดำแดง สีหน้าท่าทางจริงจัง ผมมีสีขาวแซมเล็กน้อย คาดว่าอายุน่าจะประมาณ 50 ปลายๆ "ข้าน้อยพ่อบ้านหวัง เป็นพ่อบ้านประจำจวนท่านอ๋องสาม ข้าน้อยเอาบัญชีรายรับ-รายจ่าย ภายในจวนมาให้พระชายาดูแล" หลิวอี้เฟย มองพ่อบ้านอย่างโง่งม อะไรกันแต่งวันแรกเอาบัญชีตัวเลขมาให้นางทำไม

เกศรินทร์ชี้ช่องทางโจรเสียแล้ว “ขอบคุณมากเลยครับ ว่าแต่คุณชื่ออะไร” “ชื่อเกรซค่ะ ฉันเป็นลูกสาวเจ้าของฟาร์มวัวนมที่นี่”