Kau Duakan Aku, Kubuat Sengsara Hidupmu

พี่ชายทั้งสามหน้าดำคร่ำเครียด พี่ใหญ่ยิ่งมีแววตารังเกียจเต็มประดา “อยากตายก็ไสหัวออกไป อย่ามาทำพื้นบ้านเราสกปรก!”

เมื่อมีคนทั้งบ้านคอยหนุนหลัง คุณหนูตัวปลอมหลินโยวโยวก็พลันชูเศษแก้วขึ้นมา ร้องห่มร้องไห้บอกว่าจะกรีดข้อมือเพื่อคืนตำแหน่งให้กับฉัน

ทุกคนต่างรอให้ฉันร้องไห้ฟูมฟายยอมรับผิด

แต่ฉันกลับถอนหายใจ แย่งเศษแก้วในมือเธอมา แล้วใช้จังหวะนั้นแทงเข้าที่เส้นเลือดใหญ่ของตัวเองอย่างแรง

พรวด—

เลือดสาดกระเซ็น ใบหน้าของพ่อแม่และพี่ชายทั้งสามซีดเผือดลงทันที

ส่วนฉันรู้สึกเพียงแค่หลุดพ้น ชีวิตที่น่าเบื่อหน่ายสุดขีดนี้ ในที่สุดก็ถึงจุดสิ้นสุดเสียที

......

น่าเสียดายที่ทีมแพทย์ของกลุ่มทุนยักษ์ใหญ่ระดับท็อป พรากโควตาวีไอพีในการไปเกิดใหม่ของฉันไป

ฉันนอนอยู่บนเตียงผู้ป่วย มองดูเพดานสีขาวโพลน

เส้นเลือดใหญ่ถูกเย็บแล้ว เลือดก็เติมจนเต็มเปี่ยมแล้ว

ฉันถอนหายใจ

พวกนายทุนนี่น่าสะอิดสะเอียนจริง ๆ กระทั่งเคพีไอของคนตายก็ยังจะแย่งชิง

“เธอยังมีหน้ามาถอนหายใจอีกเหรอ”

พี่ใหญ่หลินหรานดวงตาเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอยสีแดง เขาคว้าคอเสื้อของฉันไว้แน่น

“หลินเป่าจู! เธอต้องการอะไรกันแน่! กลับมาถึงบ้านก็เล่นกรีดข้อมือ เธอรู้ไหมว่าพ่อแม่ตกใจเพราะเธอจนความดันพุ่งทะลุปรอทแล้ว!”

“โยวโยวก็ยิ่งรู้สึกผิดจนต้องปฐมพยาบาลให้ออกซิเจน! คนบ้านนอกที่มารยาเยอะอย่างเธอนี่มันชวนคลื่นไส้จริง ๆ!”

ฉันมองเขาด้วยใบหน้าไร้ความรู้สึก

คุณสมบัติคนเฉยชาระดับสิบของฉัน ทำให้ฉันไม่มีแม้แต่ความปรารถนาที่จะโต้เถียง

การอธิบายกับคนที่มีความยึดติดลึกซึ้งเกินไป ถือเป็นการสิ้นเปลืองชีวิตเปล่า ๆ

“ขอโทษ” ฉันพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“คราวหน้าฉันจะเปลี่ยนวิธีตายแบบที่เลือดไม่ออก จะพยายามไม่ให้เป็นเสนียดสายตาพวกพี่”

“เธอ—!”

หลินหรานถูกท่าทีแบบหมูตายไม่กลัวน้ำร้อนของฉันยั่วโมโหจนถึงขีดสุด

เขาง้างมือขึ้นอยากจะตบฉัน แต่เมื่อเห็นใบหน้าที่ซีดเซียวไร้สีเลือดของฉัน สุดท้ายฝ่ามือนั้นก็ฟาดลงบนกำแพงแทน

“คิดจะเอาชีวิตมาข่มขู่ให้ตระกูลหลินไล่โยวโยวไปงั้นเหรอ ขอบอกไว้เลยนะ ฝันไปเถอะ!”

“ต่อให้เธอจะตาย ก็ต้องตายในทะเบียนบ้านของตระกูลหลิน!”

ฉันคร้านจะฟังเขาพ่นคำขู่

ฉันอาศัยจังหวะที่เขาหันหลังกลับดึงเข็มน้ำเกลือที่หลังมือออก หยดเลือดไหลซึมออกมาทันที

ฉันพลิกตัวลงจากเตียงด้วยเท้าเปล่า แล้วเดินตรงไปยังหน้าต่างกระจกบานใหญ่ของห้องพักผู้ป่วยอย่างไม่ลังเล

เมื่อผลักหน้าต่างออก ฉันก็ตวัดขาข้างหนึ่งพาดก้าวขึ้นไปบนขอบหน้าต่างชั้นสิบแปด

ภายในห้องพักผู้ป่วยพลันเงียบลง

“หลินเป่าจู! เธอบ้าไปแล้วเหรอ!”

หลินหรานเบิกตากว้างจนแทบถลน น้ำเสียงของเขาแตกพร่าด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด

เขาพุ่งตัวเข้ามาหาฉันราวกับคนเสียสติ

ทว่าฉันเร็วกว่าเขา

ฉันโบกมือให้เขา “พี่ใหญ่ ขอให้ฉันจับฉลากลงนรกได้สำเร็จนะ อย่าได้เจอกันอีกเลย”

พูดจบ ฉันก็ตาเป็นประกาย ก่อนจะปล่อยมือแล้วทิ้งตัวหงายหลังลงไป

วินาทีที่ความรู้สึกไร้น้ำหนักถาโถมเข้ามา

“อ๊าก—!”

หลินหรานแผดเสียงร้องโหยหวน ครึ่งตัวของเขายื่นออกไปนอกหน้าต่าง มือหนาคว้าจับข้อมือของฉันเอาไว้แน่น!

หลังมือของเขาปรากฏเส้นเลือดปูดโปน เหงื่อเย็นเยียบไหลซึมจนเปียกชุ่มไปทั้งตัวอย่างรวดเร็ว

“ดึงตัวเธอ! รีบมาดึงตัวเธอขึ้นไปเร็วเข้า!”

บอดี้การ์ดหลายคนพุ่งพรวดเข้ามา ก่อนจะช่วยกันดึงรั้งร่างของฉันกลับขึ้นมาจากกลางอากาศ

ร่างของฉันกระแทกลงบนพื้นอย่างแรง

หลินหรานทรุดตัวลงนั่งกองกับพื้น ร่างกายของเขาสั่นเทาพร้อมกับหอบหายใจอย่างหนัก

เขามองมาที่ฉันด้วยแววตาที่สลับซับซ้อนไปด้วยความโกรธจัดและความหวาดกลัวต่อสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้น

“เธอ...ไม่รักชีวิตตัวเองแล้วจริง ๆ หรือไง”

ฉันปัดฝุ่นตามเนื้อตัวออก ก่อนจะถอนหายใจอย่างแสนเสียดาย “แรงเยอะจริง ๆ แบบนี้ยังตายไม่สำเร็จอีก”

“เพียะ!”

หลินหรานตบหน้าฉันฉาดใหญ่ ขอบตาของเขาแดงก่ำ

“เธอมันบ้าไปแล้ว! ตระกูลหลินติดค้างอะไรเธอนักหนา เธอถึงต้องใช้วิธีนี้มาทรมานคนทั้งครอบครัว!”

ฉันลูบใบหน้าที่ถูกตบจนแดงเถือกโดยไม่ได้ขัดขืนใด ๆ

พวกมนุษย์ธรรมดามักจะมองเรื่องความเป็นความตายไม่ออก จึงชอบฝืนรั้งเอาไว้เสมอ

หลังออกจากโรงพยาบาล ฉันก็ถูกบังคับพาตัวกลับมายังตระกูลหลิน

เพื่อเป็นการป้องกันไม่ให้ฉันหาทางตายอีก พ่อจึงสั่งเก็บของมีคมในบ้านออกไปจนหมด ทั้งยังติดตั้งเหล็กดัดที่หน้าต่างทุกบาน

พวกเขาทำราวกับว่าฉันเป็นระเบิดเวลาที่พร้อมจะจุดชนวนขึ้นมาเมื่อใดก็ได้

“ขังเธอไว้ในห้องพักแขกชั้นหนึ่ง! แล้วจัดคนคอยเฝ้าเอาไว้ตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง!”

พ่อสั่งการด้วยใบหน้าเขียวคล้ำ “ห้ามใครส่งข้าวให้เธอกินเด็ดขาด! ปล่อยให้อดไปสักสองสามวัน ฉันอยากรู้นักว่ากระดูกเธอจะแข็งสักแค่ไหน!”

ประตูห้องถูกล็อกอย่างแน่นหนา

ฉันถอนหายใจ ก่อนจะทิ้งตัวลงนอนบนเตียง

เอาเถอะ เรื่องอดอาหารจนตายน่ะฉันก็คุ้นเคยดีอยู่แล้ว ตอนไปเกิดใหม่ครั้งที่ห้าฉันก็ตายด้วยวิธีนี้แหละ

ถึงมันจะช้าไปสักหน่อย แต่ก็ตายชัวร์แน่นอน

ฉันวางมือประสานกัน แล้วเข้าสู่โหมดรอความตายอันแสนคุ้นเคย