LOGIN「侑さんがもう駄目だと思うなら、残りの人生俺に下さいよ。」 常磐侑34歳。 女優としてしか生きれない不器用な女は人気が低迷して、心を病んでいく。 そんな時に後輩俳優である綿貫昴生が甘い言葉を囁いた。 ※疲れた大人の恋愛ラブストーリー。
View MoreWARNING mature content. This story is specifically for adults and therefore may be unsuitable for children under 17. This is a work of fiction. Names, characters, business, events and incidents are the products of the author's imagination. Any resemblance to actual persons, living or dead, or actual events is purely coincidental.
Characters : Thaliana Tangi / Tal-ya-na Ta-ngi Rozzean Cyron / Ro-zan Say-ron The Billionaire's Playmate by: Pennieee Thaliana Tangi Dela Vezca "Sa tingin mo ba ay pabata ang nangyayari sa 'yo, Tangi? you are twenty-nine years old!" Ako si Thaliana Tangi Dela Vezca. Ang bunsong anak ni George Romualdo Dela Vezca. Isang bilyonaryo at maraming mga negosyo sa loob at labas ng bansa. Kilala ang aming pamilya dahil hindi nawawala ang aming apelyido sa richest family dito sa Pilipinas. Hindi lang iyon, dahil napaka friendly ng daddy ko, halos lahat ng sikat na tao dito sa bansa ay kaibigan niya. At ito nga siya ngayon... pinipilit na naman ako. Usapang pag-aasawa na naman. I am 29! still young! young pa sa akin 'yon! Pero ang totoo... Wala sa isip ko ang pag-aasawa. "Dad! don't do this to me! bakit mo ako ipapadala sa America? ano naman ang gagawin ko doon? my businesses are here. Dad, buhay ko ang flower shop ko! buhay ko ang mga anak ko!" Pero makulit ang daddy ko. "Don't test my patience, Tangi. Matagal ko nang sinabi sa 'yo, get married or live with your grandparents in the States." I don't know why it is so important to get married? masaya naman ang buhay ko. Masaya akong kasama ang mga alaga kong aso at pusa sa aking bahay. But dad wanted me to get married because he wants to have a grandchild from me! Hindi pa sapat ang mga apo niya sa tatlo kong kapatid na mga lalake. Nais niya pa ng isa sa akin. Sinabi ko na noon, ayoko, ayokong mag-asawa. Hindi ko naman pinangarap magkaroon ng pamilya o anak--on second thought, my mga anak na ako. Ang mga aso at pusa ko. "Dad, sa dami ng mga anak ko hindi ko sila madadala lahat sa US saka isa pa paano iyong tatlong branches ko ng Tinatangi? dad naman..." Sinubukan kong kumbinsihin si dad. Humilig ako sa balikat niya pero mahigpit ang pagkakahulkipkip niya. He's been like this since last month. Ipinipilit niya na mag-asawa na ako. "Goodness, Tangi! I want real grandchildren! makakausap ko ba ang mga anak na sinasabi mo?" Napangiwi ako dahil gawain ko iyon. Fur parents can actually talk to their babies. Itong si dad... hay... "Please, daddy? huwag mo na ipilit. Ang dami mo nang apo kina, Grecion, Grand at kay Griz. Hindi pa ba sapat ang walo mong apo sa kanila?" tanong ko. Nais ko nang matapos ang usapin namin tungkol sa pag-aasawa. Kailan kaya ako titigilan ng ama ko tungkol dito? "Thaliana Tangi." Nagdikit ng mariin ang mga labi ko nang marinig na tinawag niya ang aking buong pangalan. Ibig sabihin ay malapit nang maubos ang pasensiya ng daddy. Pero ano ang magagawa ko? hindi ko gusto... masaya naman ako sa buhay ko ngayon, isa pa, paano kung ang lalake na makakatagpo ko ay lokohin lang ako? "Kahit kailan, Tangi, wala ka pang ipinapakilala sa aking lalake. Nais ko nang isipin na iba talaga ang tipo mo. Can you be honest with me, are you bi?" Bi. Bisexual. My lips parted. Grabe itong si daddy! hindi lang nagka-boyfriend at ayaw lang mag-asawa bi na agad?! Tiningnan niya ako ng seryoso, napaatras ako. Okay, Tangi, there's no time for jokes. "Tell me, be honest with me, are you bi?" Napapadyak ako sa tanong ni dad. Hindi ko na alam ang gagawin ko sa buhay ko. "I don't think you are. You are smart, independent and beautiful, anak. Nais kong malagay ka sa maayos na buhay katulad ng mga kapatid mo. Look at them, can't you see how happy they are because of their own family? nais ko rin na maging ganun ka anak. Paano kapag nawala na kami ng mommy mo?" Napayuko ako. Palagi niyang sinasabi sa akin ito. Sabi niya ay ayaw niya akong maiwan mag-isa, kapag daw nagkasakit ako ay hindi naman ako maaalagaan ng mga tinatawag kong anak. Naiintindihan ko si dad, pero, wala talaga sa isip ko. "Dad, maayos po ang buhay ko ngayon..." Nakagat ko ang pang-ibabang labi nang marinig ko ang marahas na pagbitiw niya ng buntong hininga. Mukhang naubos na ang pasensiya niya sa akin. "Alam ko nang walang mangyayari sa pag-uusap natin na ito, Tangi. Next week, pack your things. Sa ayaw mo at sa gusto ay pupunta ka ng states at doon ka na titira kasama ng lolo at lola mo." What? "D-Dad, you can't do this to me. My businesses are here... paano ang mga aso at pusa ko? d-dad naman," sabi ko sa kaniya. "You pushed me to made this decision, Tangi. Tatawagan ko ang sekretarya ko para sa ticket mo," sabi niya at hinugot ang kaniyang cellphone. Napatayo na ako, hindi makapaniwala sa nais ng aking ama. "D-Dad, I can't go." "You can't? and why?" tumaas ang kilay niya. Huminga ako ng malalim. This is my last card. "I-I will try..." "Pero, dad, hindi ganun kadali maghanap ng lalake sa buhay. Give me some time. Hayaan mong makahanap ako ng tamang lalake para sa akin. I never had a boyfriend, dad. Normal lang na matakot ako makipagrelasyon. Ayokong maloko-- "At sa tingin mo ay hahayaan ko na ang kaisa-isa kong anak na babae ay maloko? Tangi, nakalimutan mo na ba kung sino ka? You are a Dela Vezca, the only daughter of George Romualdo Dela Vezca. Kahit sinong lalake ay matatakot na saktan ka dahil ako ang makakalaban nila." Wow. Gilas naman, bigla tuloy akong naging proud daughter. "But never mind, anak. Kung iniisip mo na baka mapunta ka sa kamay ng isang manloloko ay hindi ko iyon hahayaan dahil kilala ko nang lubos ang lalakeng nais kong mapangasawa mo," sabi niya nang ngiting-ngiti. "W-What?!" Hindi ako makapaniwala na napatingin sa kaniya. Tumingin siya sa lamesa at may brown envelope na naroon. Kaya naman pala ang lakas ng loob ni dad! mayroon na siyang lalake na nais ipakilala sa akin! "Bakit hindi mo pa ako diniretsa kanina na may nais ka na pa lang makilala ko na lalake, dad? ang haba-haba ng usapan natin tungkol dito!" sabi ko sa kaniya. "Dahil kabisado na kita, Tangi. Kailangan ko lang masigurado na papayag ka sa gusto ko," sabi niya sa akin. Kinuha ko ang brown envelope at binuksan iyon. "He's Rozzean Cyron Valleje. Matagal ko nang kilala si Rozzean, Tangi, nasisigurado ko na magiging mabuti siyang asawa mo. Lumaki siya sa isang disenteng pamilya, wala siyang record ng panloloko, he's a noble man. Wala akong masabi sa kaniya at talagang hinahangaan ko siya sa negosyo." Napangiwi ako. Parang sa nakikita kong kislap sa mga mata ni dad, siya itong nais na magpakasal sa Rozzean na 'yon. "At paano kung lokohin niya ako, dad?!" Ngumiti siya sa akin at tumayo. Pinantayan niya ang aking tingin at humalukipkip. Kay dad ako nagmana ng ugali kaya talagang sa lahat ng mga anak niya sa akin siya nahihirapan. Katulad niya ay matigas rin ang ulo ko at mapilit. "Hindi mangyayari iyon, Tangi. Mabuting bata si Rozzean." "Dad, paano kung lokohin ako? paano pala kung playboy iyan katulad ng mga nababasa ko sa novels?" tanong kong muli. Nagsalubong ang mga kilay ni dad. "Sige, if he's a playboy and you prove it to me you can do whatever you want in your life. But, Tangi, that man is not what you think he is, Rozzean is a great man." Ano ba ang ipinakain ng lalakeng iyon kay dad at bakit ganito na lang ang tiwala sa kaniya? Pero nakuha ang atensyon ko sa unang sinabi ni dad. If I prove to him that that man is a playboy, I can do whatever I want in my life... "Hmmm, okay, but can you give me three months before I meet this person, dad? I just want to prepare myself," sabi ko. "Three months? ang tagal non, Tangi," sabi niya. "Dad, I am considering your choice man. Bigyan mo na lang ako ng time for myself. Three months-- "No, two months. Masyadong matagal ang tatlong buwan, Tangi, hindi ko alam kung ano na ang ginagawa mo non, baka mamaya ay mapahiya ako kay Rozzean. I already talked to him about you." Ibig sabihin ay mas may rason ako upang isagawa ang plano na naisip ko... hmm... "So... nakausap mo na pala siya, at pumayag siya?" tanong ko. "He's 33 years old, Tangi, he also want to find a great woman. Nagkausap na rin kami ng mga magulang niya, nais ka na nilang makita." "Dad, two months, after two months, I will meet them, ayos ba iyon?" Hindi na kinaya ni dad ang kakulitan ko at tumango na siya. "Okay, deal," sabi ko at inilahad ang kamay ko. Kinuha naman iyon ni dad. "Don't do things that will make me mad, Tangi, kilala mo ako," sabi niya. Ngumiti ako at tumango. Hindi naman niya ikakagalit ang gagawin ko. I will just... investigate that man. Ako mismo ang kikilala sa kaniya. At kapag nalaman ko kaagad na babaero siya ay kukuha ako ng ebidensya para ipakita kay dad. Sa ganoong paraan, kapag napatunayan ko na babaero at manloloko ang Rozzean na iyon ay may laya na akong gawin ang kung anong gusto ko sa buhay ko. Tangi will win this!けれど、私と昴生はまさに今、遅い夏休みを取って、余暇を楽しんでいた。 忙しいプロダクションの業務は、優秀な副社長の佐久間さんに任せているから、何の心配もない。彼には悪いけど。 私達は相変わらず仲良しで、あの家のオープンテラスから芝生の広い庭を眺めていた。 「ママー、パパー。」 私と昴生を呼ぶ小さな愛娘。 テラスにいる私達を見つけて、テクテクと歩き、段をよじ登ってきた。 庭には小さなプールが張ってあり、大きなシベリアンハスキーがいて、庭を駆け回っていた。 洗濯物が風にはためき、娘の遊具があちらこちらに散乱している。 慣れた手つきで昴生が娘を抱えて微笑する。 「歩夢《あゆむ》〜は元気だなー。」 「ふふ。誰に似たのかな。」 昴生は愛娘と頬擦りしながら私の方を見た。 「誰だろうね。そうだ、分かった。 …俺の可愛い奥さんだな。」 「も、もう!」 「ははは。侑さん、赤くなる癖は抜けないんだね。 また、そこが幾つになっても可愛いんだけどね。」 相変わらず昴生は、今日も昔と変わらないイケメンぶりで、私を揶揄ってくる。 「昴生だって…相変わらずカッコいいよ。」 「え〜本当?それ嬉しいな。本気で。じゃあ侑さん、今すぐ俺にキスしなきゃね。」 「ええ〜、娘が見てるのに?」 「大丈夫、歩夢の目は一瞬俺が塞いでおくから。ね?早く。」 「もー…しょうがないなあ。」 相変わらず私は昴生の手の上で転がされ、愛おしく、幸せな日々を送っている。 愛する夫と、愛する娘。大きな犬がいる家。 ここに幸せがいっぱい詰まっている。 今私は、昔は知らなかった、幸せな人生というものを謳歌している真っ最中だ——————。※本編・after story完結です。
結婚式は盛大に行われた。 本当に天気も良くて、何もかもが私達の結婚を祝福してくれているみたいだった。 憧れのチャペルで私と昴生は愛を誓いあった。 神父を呼んでやるあたり、かなり本格的に。 私達の誓いには「健やかなる時も」ではなく、「病める時も」の方がしっくりとくる。 これまで本当に色々あったけれど———— 「誓います。」 「誓います。」 その時ふと、これから先の、二人の明るい未来のイメージが見えた気がした。 私達ならどんな困難があろうと、きっと乗り越えていける。そんな予感がした。 それでも、もし万が一。 この先昴生に、万が一、何か耐え難いほどの困難が訪れたとしたら————その時私は、そっと彼の隣にいよう。 昴生が何かに傷つけられて、心が壊れそうな時。 それ以上壊れないように、側で傷を癒そう。 寄り添って、対話しよう。 どんなに拒まれても諦めずに、力になれるよう努力しよう。 あの時、昴生が私を無性の愛で支えてくれたように。 私もまた、昴生を愛してるから、そうでありたいと願う。 「おめでとう〜!」「おめでとう、侑さん!綿貫さん!」 「おめでとう、侑ちゃん、昴生!」 鳥飼さんに、佐久間さん。 事務所の先輩後輩達。俳優仲間。米本さん。 我妻監督に、その家族。お世話になった映画のスタッフ。結局、両親は呼ばなかった。 それに変装したキャスリンも祝福で手を叩いてくれていた。 「侑、コーセー、おめでとう!悔しいけどお似合いよー!」 誰よりも熱く、誰よりもユーモラスな祝福に、私も昴生も顔を見合わせて、笑い合った。 ねえ…渉。見てるかな。 ありがとう。貴方が私にこの縁を繋いでくれたんだよ。 貴方を救えなかった私を、今だけは許してね。 その分
「あ……はあ。だ、だめ。」 「何が駄目なんです?侑さん。……っ、俺的にはいい眺めですけど。」 その夜、さっそく私は昴生にお仕置きされていた。 今夜はやっと二人きり。早めにご飯を済ませて、お風呂に入って…。 嬉しかったけれど、やっぱり・・・これが待っていた。 二人の寝室は広く、大きな窓、ドレッサーやクローゼット、軽く腰掛ける椅子もある。 薄く暗くついた照明が、私のほぼ裸の姿を映し出していた。 「俺、本気で嫉妬したんで」 「でも、あれ、私のせいではなくない?」 「いえ、侑さんのせいです。侑さんがあまりに魅力的だから悪いんです。…っ、はあっ。」 言っている事は荒々しいのに、昴生は顔を熱らせ、甘い息を吐いていた。 「う、ん……っ、い、これ、深い……」 今夜はお仕置きなので———私が昴生の上に乗り、さっきから腰を沈めたりして律動を繰り返している。下着がずり落ち、下から昴生にそれをじっくり見られて変な気分だ。 「これがお仕置き?…んんっ、はあっ、」 確かに格好は恥ずかしいけど…私だって気持ちいい。 だからこそ、昴生のいうお仕置きってやっぱりよく分からない。 淫らな姿の二人。淫靡な音が室内に響く。 私の下に、胸板が厚く、腹筋が割れた立派な昴生がいる。 甘い声で…私が動くたびに、気持ちよさそうに顔を歪める。 だがしかし、あまりにも私がゆっくり動きすぎたらしく、昴生に我慢の限界が。 眉間や首筋に青筋を立て、私の腰を掴んで、上下に激しく揺さぶり始めた。 「侑さん、っ、すごく気持ちいいです。」 「あ、それ!だめっ昴生…は、激しっ…」 「はあ。侑さん、侑さん、侑———愛してる。」
成田国際空港。———私達は目張りのあるレンタカーを借り、俳優組は怪しい変装をして、キャスリンを見送りに来ていた。 運転席に佐久間さん、助手席に昴生。 後部座席に私、キャスリン、キャスリンのマネージャーという変な組み合わせ。 ちなみに鳥飼さんはマネージャーの仕事で、お留守番だ。 「キャスリンさ〜ん!楽しかった〜! またいつかお会いしたいです〜」 と、キャスリンとの別れを心底惜しんでいた。 さすがに空港の中まで行くと大騒ぎになるので、空港内の駐車場の中で別れの挨拶をする事にした。 「あー楽しかった!本当に帰りたくなくなっちゃう! 侑、今度はアメリカにも遊びに来てよ、ね?」 「はい。分かりました、キャスリンさん。」 「もー、堅苦しいわね!でも、そんな侑も好き!」 キャスリンがバイである事は別に気にしないけど、狙われてる感があるのはちょっと警戒している。 「行く時は俺も一緒ですけどね。」 「ちょっと!コーセー!二人できたら、どちらともイチャイチャできないでしょ!?」 相変わらずキャスリンはキャスリンだった。 最後は握手を求められて——— 「侑、私達はもう友達よ! コーエーに思いなさい。この天下のハリウッドスター、キャサリン・カヴァデイルが貴方の友達になったんだから。」 「ふふ。ありがとう、キャスリンさ… キャスリン。」 そう言った途端、後部座席にいた私は隣にいたキャスリンに腕を引かれて、「チュ」っとキスをされてしまった。軽めだったけど。 「うふふ!侑の唇、貰っちゃった〜!」 「キャスリン・カヴァデイル! それはルール違反では!?」 助手席にいた昴生が本気っぽく怒り、キャスリンはきゃあ!と言いながら楽しそうに車を降りた。 「キスくらいは許してよ!コーセー! それじゃ、ま
第二の勝負のテーマは《料理対決》。 あらかじめ用意してあった食材を使って、私とキャスリンはそれぞれ得意料理を作った。 「侑!アナタもなかなかね!でも、ここで私も負けるわけにはいかない!」 「…私だって負けませんよ。」 隣り合うキッチンのシンクの上で、それぞれ料理を作りながら、お互いバチバチと火花を散らす。 キャスリンは横目で、私を挑発するように何度も話しかけてきた。 「コーセーは、一体アナタのどこが良かったのかしら?」 「私と昴生には、キャスリンさんには分からない、深い
勝負の場所は、とあるプライベートスタジオを借りてやる事になった。 お忍び中のハリウッドスターと私が火花を散らし、対決してる、と気づかれたら大変な事になるから。 スタジオには私とキャスリンに加え、キャスリンについてきた彼女のマネージャー、私のマネージャーの鳥飼さん、忙しい昴生の代わりに佐久間さんがついてきた。あとは、このスタジオの管理人。 佐久間さんは念のため昴生に、今こんな事になっているという連絡を入れたらしい。 隠れ家的な雰囲気のスタジオには、撮影用の機材なども揃っていたし、キッチンもある。 「じゃあ、さっそく!第一のテーマは…即興演技バトルよ!」 スタジオに着くなり、キャスリ
眩しいスポットライトにも負けないくらい、美しい容姿をした彼。 サラッと艶のある黒髪が揺れ、焦茶色の瞳が輝いている。整った顔立ち。しかもどこか日本人離れした雰囲気。 我妻監督と同じく黒の上品なタキシード姿なのに、華やかなで、エレガントで、かつ大人の色気が漂っている。 他のハリウッドスター達にも決して劣らない。 私の自慢の彼———。 「昴生。」 「侑さん。似合ってますよ、そのドレス。すごく。」 昴生はそう言いながらフワッと笑い、私の手を取り、その隙に囁いた。 そう。芸能プロダクションの社長でありながら、自身も俳優業を続ける昴生。彼もまた、別の映画で主演男優賞にノミネートされている
私⃞だ⃞っ⃞て⃞嫉⃞妬⃞く⃞ら⃞い⃞す⃞る⃞よ⃞ 私は今、強烈に緊張していた。 と言うのもこの日私は日本を抜け出し、アメリカのカリフォルニア州、ロサンゼルスにいるからだ。 一体なぜそんな場所にいるのかって?それは——— 「侑さん!わあああ!すごく綺麗です!まるで本物のハリウッドスターみたいです!」 一緒にホテルに滞在していた鳥飼さんが、会場に向かう少し前、ドレス姿に着飾った私を見て、やや興奮気味に叫んだ。 「鳥飼さん。本当に?その、大胆じゃない?」 私が戸惑うのも無理はない。 今私が着ているのは、ブランド品の黒のロングドレス。だが、それだけならむしろ地味な色のはず。 し