วาย วาย-Webromane & ทายาท-Geschichten

เลิกดื้อได้แล้วคิส พี่คือคิง ส่วนน้องคือควีน ทุกอย่างถูกกำหนดมาตั้งแต่เราเจอกันครั้งแรกแล้ว น้องหนีพี่ไม่พ้นหรอกคนดี

"แม่หนูหิวนม" "หนูด้วย" "บอกให้เรียกพี่ไง นั่งดูการ์ตูนก่อนเดี๋ยวชงให้" ปัญหาครอบครัวใครๆ ก็มีกัน ไม่เห็นจะแปลก ..ไม่เห็นจะแปลกเลย แค่มีพ่อแม่ที่เป็นคู่อริกัน ตีกันหัวแตกหมอไม่รับเย็บมาก่อน แต่ไม่รู้ทำไมต้องมาเย็บกันเองด้วย มีคนเดียวก็เหลือจะเชื่อนี่ปาเข้าไปสามแล้วนะ ทะเลาะกันอีท่าไหนฟะ

"ชะตาชีวิต และเส้นทางความฝันที่ต่างกัน เมื่ออีกคนดันวาดใจของใครคนหนึ่งด้วยรักที่มิอาจลืมเลือน แม้กาลเวลาได้พรากเขาทั้งคู่จากกัน" เมื่อท้องฟ้าคือ คุณหมอผู้งดงามราวกับเทพบุตร ขวัญใจผู้ป่วย ต้องเผชิญกับซองอึนผู้หล่อเหลา สง่าผ่าเผยแต่แสนจะเย็นชา คนรักเก่าทายาทพิพิธภัณฑ์งานศิลปะของเกาหลี ผู้สง่าผ่าเผย เย็นชา และบรรดาผองเพื่อนที่มาสร้างสีสัน ทว่าจุดเริ่มต้นของความรักนั้นได้เกิดขึ้นในรั้วมัธยมศึกษา และสิ้นสุดเช่นเดียวกัน การจากลากันโดยไม่มีคำร่ำลา และเจอกันอีกครั้งโดยไม่ทันได้เตรียมใจ ทุกอย่างล้วนเป็นแผนที่มาพร้อมกับการแก้ปริศนาการตายที่มีเงื่อนงำ! พู่กันได้เริ่มตวัดวาดมันอีกครั้งเมื่อใจทั้งคู่ยังคงโหยหาซึ่งกันและกัน...

เพราะความใกล้ชิดทำให้ก่อเกิดความผูกพันที่ไม่สามารถออกจากความรู้สึกนั้นได้ มารู้ตัวอีกทีคือขาดอีกคนไม่ได้แล้ว#โรเบิร์ต & ธราธิป

“ที่นี่ทำไร่อะไรเหรอ?” ผมเลยถามเปลี่ยนเรื่อง “ไร่กาแฟ” “โห! ดีจัง ผมชอบดื่มกาแฟ” “คุณเป็นเจ้าของไร่แท้ ๆ ทำไมถึงไม่รู้ว่าที่นี่ทำไร่กาแฟ” “ผมมันก็แค่เจ้าของในนามเท่านั้นแหละ ผมเคยทำไร่ที่ไหนกันเล่า แถมที่นี่ผมเองก็เพิ่งมาครั้งนี้เป็นครั้งที่ 2 เอง” “…” “มาคราวนี้ผมก็แค่มาพักผ่อน เดี๋ยวก็กลับแล้ว” “น่าเสียใจแทนคุณย่านะ ที่ทายาทเพียงคนเดียวไม่เคยคิดจะมาเหลียวแลสิ่งที่ท่านรัก ท่านสร้างมากับมือเลย” ผมว่านายรามอะไรนี่ ชักเริ่มพูดไม่เข้าหูซะแล้ว ทำไมคนงานที่นี่ถึงพูดจาลามปามเจ้านายแบบนี้นะ คุณย่าคงจะใจดีมากไปแน่ ๆ คนงานในไร่ถึงได้พูดจาไม่น่าฟังแบบนี้ “แต่ที่ไร่ก็มีหลานคุณย่าอีกคนดูแลไม่ใช่เหรอ ก็น่าจะสืบทอดกิจการต่าง ๆ ของคุณย่าได้” “พูดจาเห็นแก่ตัวดี” นายรามพึมพำออกมาซึ่งผมฟังไม่ถนัด “นายว่าอะไรนะ”

……เกิดมาทั้งทีดันอยากลองของหลวง แต่ของหลวงนั้นก็ช่างเล่นตัวเสียเหลือเกิน ‘ปฏิบัติการล่าของหลวงจึงบังเกิดขึ้น’…..

เรื่องราวความรักของคนสองคนที่ใช้ชีวิตต่างกันสุดขั้วเพราะคนนึงเป็นถึงทายาทมาเฟียตระกูลใหญ่ส่วนอีกคนเป็นเพียงเด็กชายคนนั้นที่เพิ่งมารับช่วงดูแลร้านอาหารสุดหรูของครอบครัวต่อจากพี่สาวที่กำลังป่วยอยู่

เมื่อเหนือฟ้า... โดนคลื่นสมุทรกลืน! เมื่อผู้บริหารสุดเนี้ยบเผลอพลาดคืนหนึ่งกับหนุ่มเซิร์ฟสุดกวน แล้วต้องมาทำงานร่วมกันทุกวัน งานนี้คนที่ถูกคลื่นกลืน อาจไม่ใช่แค่หัวใจ

แค่เขาบอกว่า "จำไม่ได้แล้วไม่อยากจำ" แข้งขาที่ยืนอยู่ก็แทบจะทรุดลงตรงนั้น

จากที่ไม่ค่อยชอบขี้หน้า ทำหน้าตาน่าหมั่นไส้ เห็นแล้วเป็นต้องคอยตามคอยแกล้ง พอไม่เห็นหน้าทำไมหัวใจมันร้อนรนอยู่ไม่ได้ต้องอยากเห็นหน้าตลอด หรือจะเป็นแบบที่โบราณว่าไม่เห็นหน้าเห็นหลังคาก็ยังดี

ธีรัช เซลล์แมนหนุ่มฝีมือฉกาจ ผู้มีทั้งเสน่ห์และวาทศิลป์เป็นอาวุธ อดีตเคยเป็นเพียงเด็กกำพร้าที่ต้องดิ้นรนไต่เต้าจนสามารถมีชีวิตที่มั่นคง แต่โชคชะตากลับเล่นตลกกับเขาอย่างโหดร้าย คืนหนึ่ง หลังจากดื่มสังสรรค์กับลูกค้า เขากลับประสบอุบัติเหตุร้ายแรง และเมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง กลับพบว่าตัวเองไม่ได้อยู่ในยุคเดิมอีกต่อไป เขากลายเป็น "ไอ้อิน" ทาสหนุ่มแห่งเรือนข้าราชการในยุครัตนโกสินทร์ตอนต้น ร่างกายกำยำแต่สถานะต่ำต้อย ยังไม่ทันตั้งตัวดีธีรัชก็ได้ทราบว่า อินเจ้าของร่างได้ไปรับรู้ความลับต้องห้ามของเจ้านายเข้าอย่างจัง! "หลวงพิชิตเดโช" หรือ "คุณเปรม" ขุนนางดูแลการค้าและการคลัง ผู้สูงศักดิ์ เฉลียวฉลาด และภักดีต่อราชสำนัก ในสายตาผู้คน เขาคือบุรุษรูปงามผู้เพียบพร้อมทั้งบารมีและอำนาจ แต่ภายใต้ภาพลักษณ์ที่สมบูรณ์แบบนั้น กลับมีความลับดำมืดที่ไม่อาจเปิดเผยแก่ผู้ใด... เขาเป็นชายผู้หลงใหลในบุรุษด้วยกัน! และบัดนี้ อิน ทาสหนุ่มที่มีวิญญาณของเซลล์แมนยุคปัจจุบัน กลายเป็นผู้ล่วงรู้ความลับนั้นโดยไม่ตั้งใจ! จากที่เคยเป็นเพียงข้ารับใช้ธรรมดา ชะตากลับดึงเขาให้เข้าไปพัวพันกับเรื่องราวที่ทั้งอันตรายและลึกซึ้งจนยากจะถอนตัว จนก่อเกิดความรักต้องห้ามขึ้น

ก็แค่ไม่ชอบหน้าไอ้เด็กลูคัส ดำเลยจ้างเด็กเสิร์ฟในร้านเหล้า ไปวางยาปลุก... แต่ใครจะคิด ว่ามันจะหันมาใช้ร่างกายเขาปลดปล่อย นับจากวันนั้น ไอ้หมาไซบีเรียนฮัสกี้ตัวนี้ ก็ตามติดชีวิตเขาไม่ห่าง

“นายโตพอสำหรับฉันแล้ว ฉันต่างหาก แก่เกินไปสำหรับนายหรือเปล่า” เสือซ่อนเล็บอย่างภพตะวันไม่เคยเผยเขี้ยวเล็บ ทว่าเมื่อครอบครัวของเขาถูกญาติพี่น้องโกงจนหมดตัว ตอนแรกก็ว่าจะปล่อยผ่านไปแล้วเชียว แต่ญาติที่รักจ้องเหยียบย่ำไม่เลิกรา ลูกเสืออายุสิบแปดจึงกางกรงเล็บออก ในเมื่อต่างคนต่างอยู่กันไม่ได้ งั้นเขาจะสร้างความบรรลัยให้ฉิบหายทั่วหน้าเอง หากจะพูดถึงชายผู้ทรงอำนาจทางการเงินในโลกนี้ "วารุณ เฟรเซอร์" คือหนึ่งในนั้น จนกระทั่งเจอ "ภพตะวัน" แค่สบตากันในเวลาไม่กี่วินาที เขาก็รู้ได้ทันทีว่าเด็กคนนี้มีลูกบ้าจนน่าทึ่ง เขาควรจะปฏิเสธ แต่วารุณสัมผัสได้ชัดเจนว่ามีอะไรบางอย่างเดือดพล่านอยู่ในตัวเด็กคนนี้ เป็นส่วนผสมของความดื้อรั้นแบบเด็กๆ กับความแน่วแน่เกินวัยบ้าๆ เผอิญว่าเขาเองก็เป็นคนบ้าเสียด้วยสิ

ปฐพีสัปเหร่อผู้พบเจอความสูญเสียและซากศพมาทุกรูปแบบจนปลงสังขาร เป็นคนจิตแข็งไร้ความรู้สึกแต่โชคชะตาก็นำพามาพบหนุ่มลูกครึ่งที่มีบางอย่างพิเศษเข้ามาทำให้คนตายด้านหวั่นไหวใจเต้นแรงอีกครั้ง

“นี่มึงเข้ามาในบ้านกูได้ยังไง แล้วมึงรู้ได้ยังไงว่าห้องกูอยู่ตรงไหน” เขาถามพร้อมกับมองจ้องอีกฝ่ายอย่างเอาเรื่อง “ไม่เห็นจะยาก กูก็รอให้มึงขึ้นห้องก่อนสิ แล้วกูก็ตามมึงขึ้นมาไง” ธิปกเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าของจตุรภูชพร้อมกับยกมือขึ้นกดหัวไหล่ของคนตัวเตี้ยกว่าแล้วบีบแรงๆ ให้อีกฝ่ายรู้สึกเจ็บ “เอามือสกปรกของมึงออกไปจากตัวกู” สั่งเสียงเข้มพร้อมกับยกมือขึ้นกระชากมือหนาของธิปกออกจากหัวไหล่ตัวเอง “กูจับไม่ได้เลยสินะ” “เออ! มึงมาทางไหนก็ออกไปทางนั้นเลย ก่อนที่กูจะต่อยหน้ามึง” “ก็เอาดิวะ! ” ไม่ได้แค่ท้าทายแต่ยื่นหน้าก้มต่ำมาให้อีกฝ่ายต่อยด้วย

ทศวรรษและสืบสานคบหาดูใจกันมา 7 ปี แต่งงานจดทะเบียนสมรสใช้ชีวิตคู่ด้วยกัน 3 ปี แต่วันครบรอบแต่งงานในปีที่ 3 แทนที่ทั้งสองจะใช้เวลาด้วยกันอย่างมีความสุขกลับเกิดเหตุการณ์พลิกผัน สืบสานคนที่รักทศวรรษสุดหัวใจกลับลืมเหตุการณ์ระหว่างพวกเขาไปจนสิ้นเพราะอุบัติเหตุทางรถยนต์ในครั้งนั้น อีกทั้งครอบครัวของสืบสานเองก็เกลียดลูกสะใภ้ไร้ศักดินาคนนี้เข้าไส้ เพราะหาว่าทศวรรษแพร่คำสาป “เกย์” ใส่ลูกชายเพียงคนเดียวของครอบครัว ความรักครั้งนี้ของทั้งสองจะลงเอยเช่นไร หรือว่ารักแท้…จะแพ้แม่ไม่ปลื้ม มาติดตามไปด้วยกันค่ะ

จู่ๆ ก็ถูกคนเมาบังคับให้เซ็นใบจดทะเบียนสมรส ทำให้กลายเป็นภรรยาของอีกคนแบบงุนงง เกลียดจริงๆ นิสัยแพ้คนเจ้าน้ำตาเนี่ย! แล้วทำไมถึงตื่นมาทำตัวแบบนี้ พวกเราไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อย