Novel & Cerita 139 Days After Your Birthday

Anong silbi ng cellphone kung ni isang greetings from the people I treasure the most ay wala akong natanggap! “D*MN THIS!” I looked at the wall clock and saw it’s almost 12 midnight. But I received nothing! It’s eleven fvcking fifty-eight! Two minutes before my birthday but no one message to greet me?! The fvck?! “D*MN!” malakas kong sinuntok ang table sa harap ko.

sagot ng isang lalaki. “Ginagawa niyang rest day namin ang birthday n’ya. Kaya baka gawin n’ya ulit ngayon,” sabat naman ng isa. So April 20 ang birthday n’ya. He’ll turn 29 na this month. “Let’s do an advance plan na lang. Instead of 20 gawin nating 19 or 18.” Nakita ko ang pagtango nilang lahat. “Sige po.”

April 2010 One month later: Natapos na nga ang buwan ng Marso at dumating ang buwan ng Abril, ito ang isa sa mga araw na pinakahihintay ko sa aking buhay. Well, sino ba naman ang taong ayaw dumating ang kanyang kaarawan. Hay, ano na kaya ang magaganap sa'king birthday? Sa pagdating ng araw na iyon ay magiging ganap na akong seventeen years old.

Ang naisip kung birthday theme ko ay mag-out of town na lang kasama ang mga barkada! Nagmamadali akong bumangon at nagpunta sa banyo para makaligo na rin. Magiging busy akong tiyak sa araw na ito kasi nga seventeenth birthday ko na. After fifteen minutes ay nakabihis na ako. Agad kung hinagilap ang pager ko. Agad kong pinage ang buong barkada. Nagsasapatos na ako nang mag-beep ang pager ko. Ang mensahe ay galing kay Vanessa.

Napatayo akonsa kinuupuan ko dahil sa sinabi ni Bullet. “K-kailan?” tanong ko. “Two days from now.” sabi ni Tiger. “Ano?! Sa Martes na?!” gulat na tanong ko. “Shh. Wag kang maingay baka marinig ka ni Prince.” sabi ni Gun. “So July 13 pala ang birthday niya?” tanong ko pa. Napatango naman sila.

"Basta secret na lang 'yun, malalaman mo rin sa birthday mo." Birthday day ko? Muntikan ko nang makalimutan na kaarawan ko na pala sa susunod na buwan. Sa sobrang pag-aalala ko ay hindi ko na namalayan ang panahon. I'm turning 19 soon. Ang bilis nang panahon, noong kumakailan lang ay 18 pa ako. Tapos ngayon 19 na.

Bella’s POV Tumingin ako sa orasan at napansing may dalawang oras pa bago matapos ang araw na ito. Today is March 30—ika-32 na kaarawan ni Brent. Kahit alam kong hindi niya ipinagdiriwang ang birthday niya dahil sa 5th death anniversary ng kapatid niya, gusto ko pa rin kahit paano iparamdam sa kaniya na may dahilan pa rin para maging masaya sa araw na ito.

Parang anumang oras, baka may mabunyag na hindi dapat. ‘Okay lang ‘yan… pareho naman kaming April-born ni Ate… Kahit month lang ang sabihin ko, safe pa rin…’ bulong niya sa isip. Magkalapit lang ang birthday nila, April 9 siya, April 12 naman ang kapatid niya. Tatlong araw lang ang pagitan, pero noong bata pa siya, pakiramdam niya parang espesyal ang mga araw na iyon, parang may sarili siyang maliit na mundo bago sumunod ang araw ng kapatid niya.

Hanggang sa pumunta ang dulo ng hinlalaki niya sa nunal ko na nasa ibaba lang ng mata ko. “Ilang taon ka na? ‘Di naman halata na ang tanda mo na.” “Because I’m not. I’m just twenty-seven, turning twenty-eight in a few months.” “Oh? Kailan ang birthday mo?” “March.” “March?” What is this sudden questions? As much as possible, I don’t want to remember that day. Kulang na lang, ipatanggal ko na iyon sa kalendaryo. “Master, March ano?” “Five.”

Paos ang boses ko bago ako marahang tumango. "You should take a rest!.," I nodded again! Pinikit ko ulit ang mata ko bago ako nakatulog ng tuluyan. Isang taon! Isang taon ulit ang lumipas! "HAPPY BIRTHDAY!." Sabay na sabay na sigaw namin pagkatapos ng kanta na birthday song. Today is November 13, kong saan ang araw na isinilang ko ang anak ko. He's now 3 years old!