28 Days Later: The Aftermath Film 소설 & 이야기

Niyakap ko ang sarili habang taimtim na pinanood ang paghahalo ng kulay kahel at itim na kalangitan. My eyes roamed around and darted on a huge narra tree not from here. Halos mabuwal ako sa kinatatayuan nang mapansin ang dalawang imahe ng tao sa ilalim noon. There was a girl. . . and a guy. And they’re roughly kissing, touching every part of each other’s body in a rush.

August's POV Nakatanaw lang ako sa bintana. Walang destinasyon ang aking paningin. Nang magising ako, akala ko panaginip lang ang lahat ng pangyayaring yun pero nagkamali ako. I wake up one day in a hospital inside the ICU with a healing stab wound and I've been declared missing for two weeks. Hindi ko alam kung paanong dalawang lingo lang ako nawala eh halos isang taon ako doon sa Pandora. I know it was real. Hindi yun panaginip. Hindi ako bobo para isipin yun na panaginip lang ang lahat ng yun.

“We can’t live here forever, champ. But we can bring these memories home. And no one can take that away.” Luna leaned on Damon’s shoulder, smiling. Nanay Rina wiped a tear discreetly. Kate and Chase exchanged a glance, something unspoken hanging between them. --- On their final morning, everyone stood outside the chalet, bags packed, van waiting. Snow fell softly, almost like a gentle goodbye. Damon took one last look at the Alps. His jaw clenched, but his hand tightened around Luna’s. “These memories… they’ll be our shield when we face what’s waiting back home.”

I smiled bitterly. Twelve days, Kien. You have twelve days to fall in love with me. A week and five days. Give me twelve days to be happy with you. And after that, I will start to move on. I will start a new life without you and I will accept the fact that you can't and will never love me back. Just twelve days.

Inabangan niya ang paglabas nito kung tama nga ang nakita niya, but to his disappointment, sa halos labinlimang minutong paghihintay ay wala pa ring lumabas na babae. Ipinagpatuloy niya ang paglalakad papunta sa bar kung saan naroon ang buong tropa. Pumasok siya at sumalubong sa kanyang pandinig ang malakas na tugtog, iba't ibang amoy ng pabango ng mga babae, at mga nagsasayawang tao. Mabilis naman niyang nakita ang barkada. Kumaway sa kanya si Calif kasama ang pinsan niyang si Melissa na girlfriend nito. Naroon din sina Vaughn kasama si Femar at Dwight kasama si Dianne. Siya na lamang ang wala pang kapareha sa kanilang apat.

Two movies were done and now I'm on my third and the digital wall clock showed it's already at 2 am in the morning but still no Chad. Gaano ba karami ang pinakain sa kanila at hanggang ngayon eh hindi pa sila tapos kumain? *** CHAD'S POV Every minute tumitingin ako sa relo ko, it's past midnight na pero parang wala pang balak mag-uwian ang mga ito. Panay pa ang kwentuhan puro naman kayabangan lang. I stood up, hindi ko na kayang magstay, I'm sure kanina pa nakauwi sa bahay namin si Natasia. At baka nag-aalala na iyon.

Para akong nasa sarili kong bahay na nangangarap ng gising. Hindi nagtagal ay dumating na siya. "Kain na tayo" nakangiting bungad nito. Ngpadeliver siya ng dalawang box na pizza at isang box din ng chicken wings na may kasamang softdrinks. Sabay naming pinagsaluhan ang mga ito habang magkatabi sa sofa na may pa-movie marathon. Nanood kami ng isang pelikula sa n*****x. Mag aalas dose na ng ramdam na namin ang aming antok.

"Zinnia, there's a light. Nasa likod ng madilim na mga ulap at malamig na panahon. Ang naghihintay na liwanag, at mainit na pagmamahal. I know, mali ako, maling-mali ang disisyon ko. Pero, wala akong magagawa, Zinnia. Ginawa ko na ang lahat, nanatili ako sa tabi mo, na pilit naging masaya. Hindi ko na rin na ikwento sayo ang nangyari kina Mom and Dad, simula no'ng nagkita tayo muli. Dahil, alam kong masasaktan ka rin, dahil sila ang tumayong pamilya mo noon. Pero, Zinnia, naisip ko rin na kailangan pagbayarin ang mga taong pumatay sa kanila. Dahil, hindi nila 'yon deserve. Katulad mo, gusto din namin maging masaya at buo. Pero, basta-basta na lang silang kinuha." "Kasama ba ako sa kumuha? K

'She's too young's sa isip ni Glenn. Lumakas ang kabog sa dibdib ng lahat ng lumabas si Roy na tumatakbo papunta sa mga taong nag-uunahang makalabas ng gymnasium. Kasunod nito ang ina ni Darlene na kalmadong naglalakad papunta sa mga taong nagtutumpukan. Yuki, Michael and Michelle cried when she saw Darlene also comming out from the restroom. And she's in different shape.

The storm that had ravaged the city all night finally subsided into a bleak, gray dawn. Faint, cold morning light filtered through the sheer curtains of the bedroom, cutting through the shadows and exposing the aftermath of their frantic, desperate night. Mich stirred, a dull ache throbbing in her temples from the alcohol, but the heaviness in her chest had nothing to do with a hangover.