4-hour Work Week Book Novels & Stories

panimula ng interviewer habang may tinitingnan sa kaniyang pangalawang screen. "I can work on a flexible schedule, around thirty to forty hours a week. I currently have a quiet environment and a dedicated workspace, so handling quick turnarounds won't be an issue," dire-diretsong sagot ko, binabalikan ang mga praktis na ginawa ko kagabi bago matulog.

Sa edad ko na ito ay alam ko naman na kung saan ako dapat lumugar, sa una palang naman ay aware na ako kung ano lang ang meron kami. Sinimulan kong isalansan ang bawat documents sa table ko at pinilit na huwag ituon ang atensyon sa pag-iisip tungkol sa kung anong ginagawa nila sa loob, kailangan kong matapos ang trabaho ko, iyon ang pinakamahalaga sa ngayon. ~ Four hours… It’s been four hours have passed and it’s almost the end of office hours, gusto ko sanang magpaalam tungkol sa day off ko bukas ay mukhang hindi ko magagawa.

Siya na isang simpleng empleyado lang ay walang katapusan ang trabaho araw-araw, paano pa kaya ito na presidente ng isang malaking korporasyon. Ang trabaho ay patuloy lang na dumarating, napakaraming kailangang gawin. Huwag mong piliting tapusin ang lahat sa loob ng isang araw, dahil imposible talaga iyon. Sumulyap si Elara sa kalahating barya at nagtanong tungkol sa bagay na kanina pa gumugulo sa kanya.. "Aless, bakit barya ang ginagamit mong bookmark?"

Napakaseryoso ng mukha ni sir, pero infairness gwapo pa rin siyang tignan. Agad na napasimangot ang mukha ko. Nabuhay bigla ang kabilang side ng pagkatao ko na pabalang-era "Aba, Sir! Napaka-unfair niyo naman po yata," mariin kong reklamo habang nakahalukipkip. "Sabado po ngayon, Sir! Araw ng kaligayahan ko, ibig sabihin, rest day ko po! May batas po tayo sa paggawa, bawal pong pakialaman ang day-off ng isang pagod na empleyado!"

pauyam niyang wika bago ito iniwan. Dalawang linggo. Isang salita lang ang laman ng isip ni Amanda kundi pagod. Sobrang pagod. Halos araw-araw overtime. Buong kumpanya ay under pressure. Pero pinakagrabe si Jonathan. Parang hindi napapagod. 15 hours a day kung magtrabaho. Walang kapaguran. At dahil assistant siya ay nadadamay siya sa pagiging workaholic nito. Halos wala nang oras. Halos walang pahinga. Minsan naiisip niya na baka sinasadya ba ito ni Jonathan.

Ang ngiti ni Regina ay unti-unting nawala, "Anong ibig mong sabihin? Hindi mo ba gusto ang aking standard sa trabaho? Ito ay walang iba kundi isang bulok na maliit na shop. Nagigising ako ng eight o'clock ng umaga at umaalis sa trabaho ng nine o'clock ng gabi. Parati akong abala. Ano ang nagbibigay sayo ng karapatang tanggalin ako?" Inikot ni Tiffany ang kanyang manggas, ipinatong ang kanyang mga kamay sa kanyang balakang at sinimulang sigawan siya, "Tama ka. Gumigising ka ng eight o'clock, ngunit ang oras ng pagtatrabaho ay nagsisimula sa nine o'clock. Tumatagal ka ng isang oras para magbihis at nagbibigay kami ng agahan para sayo nang walang bayad. Huli ka ng kalahating oras araw-araw at m

Ang apat na oras sana niyang biyahe ay mukhang magiging lima o anim na oras. Napamasahe siya sa batok kapagkuwan napabuntong-hininga. Sa Lunes kailangan na niyang sumabak sa trabaho bilang CEO ng SAVIC Avionics Corporation. Kaya may dalawang araw at dalawang gabi pa siya para makapag-relax at para na rin makabawi sa dalaga na masama ang loob sa kaniya.

Pero ang totoo, hindi pa siya nakakapaglaba kailanman. "Naiintindihan ko." Alam din ni Alex na maraming mga trabahador ang sobrang abala sa trabaho at kulang ang oras para sa pang-araw-araw na pamumuhay. "Ang lahat ng tao ay tila nagtitipid na lamang at hindi iniisip ang maliliit na bagay tulad ng pagkain, pananamit, tirahan, at transportasyon sa buong maghapon.

Pagod na pagod na ang iba, pero dahil si Chloe ay isang workaholic, nakakalimutan niya ang sarili kapag abala sa mga ginagawa. Madalas niyang paunahin nang umuwi ang mga empleyado at mga kasamahan niya sa proyekto. Sinisigurado niyang tapusin muna bawat araw ang mga kailangan tapusing reports bago umuwi. Pero ngayong gabi, masyado na siyang natagalan kakasubsob sa trabaho. Hindi na niya namalayan ang oras. Nang bigla niyang naramdaman ang matalim na kirot sa kanyang tiyan. At nang binilang niya ang mga araw, napagtanto niyang malapit na ang kanyang buwanang dalaw.

MEGAN HARRINGTON POV Alas-nuwebe na ng umaga, oras na para magsimula ang aking apat na oras na trabaho. Nakaupo ako sa mesa sa sulok ng sala, nakabukas ang laptop at nakahanda na ang mga dokumento. Kahit limitado lang ang oras ko, sinisigurado kong maayos ang takbo ng mga negosyo. Hindi ko gustong pabayaan ang mga empleyado, pero mas ayaw kong mawala ang oras kasama ang aking pamilya.