Novel & Cerita Adversities

Hindi ko pa tuluyang naiaangat ang aking kamay nang kusa ng bumukas ang pintuang gawa sa isang makapal na flywood. Agad na sumalubong sa aking paningin ang isang ginang na nakalupasay sa malamig na sahig. Nagkalat din ang piraso ng mga bubog at ilang picture frame sa iba’t ibang bahagi ng bahay. Maging ang aparador na kasing laki ng tao ay nakatumba rin. Wala na sa ayos ang mga damit na kahapo’y katutupi lang, at ang mga kurtinang dapat ay maayos na nakasabit sa dingding.

sabi ko sa sarili ko, "that you’ll regret ever crossing me." Habang tumataas ang tensyon sa paligid ko, bawat hinga ko ay may kabigatan. Wala na akong panahon para mag-isip ng maayos. Lahat ng galit, lahat ng sakit, ang mga taon ng paghihintay at pananabik — lahat iyon ay nagsanib at ngayon, parang isang apoy na sumabog mula sa aking kalooban. Si Marisa… siya ang dahilan ng lahat ng ito. At ngayon, siya ang magiging dahilan ng lahat ng katapusan.

Ito ay crossroads. Umupo ako at ipinikit ang mga mata ko. Halos marinig ko pa yung echoes ng hospital bills ng mom ko, yung every sleepless night, every tense conversation about money, every fear na baka bumagsak ang family ko sa utang na hindi ko kayang bayaran. Nakikita lahat yan ni Adrian. Alam niya yung pressure na bitbit ko. Yung lure ng contract niya—practical at dangerous din. Security, resources, influence—all within reach kung tatawid ako sa linya na ‘to.

Mabuti na nga yon kasi nakakahiya rin pinagtitinginan ako ng mga tao dahil sa mukha ko jusko lamunin na ako ng lupa! Pagbaba namin nakayuko akong naglalakad papunta doon sa mga bump car dahil yung dalawa ay gusto raw ulit matry magganon. Nasa likod ko sila at nag uusap ng kung ano habang ako nakayuko dahil nakakahiya yung itsura ko ngayon, sana humupa na yung pula at maga ng mata at ilong ko! Tuloy-tuloy lang ako sa paglalakad at hindi ko namalayan sa sobrang yuko at bilis ko maglakad para makaalis na sa crowd ay nakabunggo ako ng balikat.

Kahit pansamantala, pakiramdam ko, nakatakas ako sa problema. Ang yosi ang tanging naging kakampi ko. Matinding ginhawa ang ibinibigay nito saʼkin sa puntong ito na ang naging bisyo ko. Hithit dito, buga roon. Totoo nga talagang mahirap ng mapigilan kapag nasimulan na.

Ito ay magiging mali sa kahit na anong pagpili na gawin niya. Nasa isang dilemma siya. Labis na balisa si Adery. Hindi niya alam kung alin sa pagpipilian ang pipiliin, at wala siyang masabi. Malinaw na, hindi siya maaaring tumanggi na gamutin ang hindi magagamot na sakit na ito. Ang pamilya Dawson ay talagang gumagamit ng isang masamang pamamaraan sa oras na ito!

Ang bawat strike ay countered, bawat movement ay anticipated. Ngunit sa kalagitnaan ng clash, naramdaman nila ang isang bagong variable—isang unknown factor na hindi pa nila nasubukan. Ang laban ay nagiging mas mapanganib, at ang duo ay kailangang mag-adjust nang mabilis. “Adapt. Always adapt,” sabi ni Lena, “And never lose focus… no matter what.” “Yes… together,” sagot ni Adrian, “And no matter how strong they are, nothing can break us.”

Wala nang paraan para mabawasan ang sentensya ni Michael. Nasa singkwenta na ang edad nila Adrian at Celia, dahil buong buhay sila na laki sa layaw, at ngayon ay bigla silang nawalan ng lahat ng pinagkukunan nila ng pera mula sa mahal na anak nila na ngayon ay ikinulong na ng habang buhay. Dahil sa magkakasunod na problema, napuno ng lungkot ang matandang magkasintahan. Nagkasakit pa sila.