Agony In Tagalog Novels & Stories

Nagulat ako nang bigla nitong takpan ang ilong at bibig ko ng panyo na may kakaibang amoy. "Bitiwan mo 'ko!" Ito ang mga salitang nais kong sabihin ngunit hindi ko maisatinig. Nagpumiglas ako ngunit napaka lakas ng sino mang tao ang may hawak sa akin ngayon. Unti-unti ay nahihilo na ako at bigla na lang akong nawalan ng malay. Third Person's POV "Wala bang nakapansin sayo?" tanong ni Allyson kay Luis na buhat-buhat sa balikat nito si Beth na walang malay.

Maya maya ay biglang minulat nito ang mata na para bang may naalala. "Naalala ko. Mga bandang 11 iyon. Gising pa ako kasi nanonood ako ng Kdrama. Then narinig ko ang ilang mga tahol ng aso sa kapitbahay. Sinilip ko pa sa bintana kasi ang ingay nila sobra. Naiistorbo ako sa pinapanood ko, tapos napansin kong umilaw iyong emergency light niyo sa harap pero wala naman akong nakitang tao. Mga bandang 2 na ako nakatulog at matutulog na sana ako ng may maamoy akong usok. Sinilip ko ang labas at nakita kong galing iyon sa loob ng bahay niyo. Hindi ko rin narinig sila tita at tito na sumigaw at baka mahimbing pa ang tulog. Ginising ko sila mama at papa para doon pero nahuli na kami at nagsibasag na

Pilit na nagpupumiglas si Kuya at pilit ko rin s'yang niyayapos para hindi s'ya makuha nung mga lalaki. "ARHG!" isang malakas na sigaw ang pinakawalan nu’ng lalaki at sa isang iglap lang ay nawala na silang lahat kasama ang katawan ni Kuya Devrash. Namalayan ko na lang na nag-iisa na lang ako sa loob ng kotse. Napalingon ako sa paligid, sobrang dilim at nakakatakot. Mas lalo akong napaiyak at napahawak sa kamay kong ngayon ay may tumutulo ng dugo. "Mommy! Daddy! Kuya!"

ANGELO "HOY BATA, tulog ka na naman, ang aga aga!" Sinikil ako ni Padre Tiago sa sasakyan nang siya ay makasakay na. Panaginip lang pala ang lahat? Ibig sabihin ay hindi totoo ang pagpunta naming dalawa sa masukal na kakahuyan? Tumingin ako sa kanyang kamay at wala na rin ang dugo na nakita ko mula sa kanyang braso sa aking panaginip?

Bakit ang sakit nang dibdib ko? "Ayos ka lang ba mahal?. Nananaginip ka kaya ginising kita. Masama ba ang panaginip mo?!. Ano ba ang napanaginipan mo?. Sabihin mo sa akin!." Abot -abot na tanong nito. Tinitigan ko si Rigor, ngunit hindi pa rin ako makapagsalita. Pinunasan ko ang luhang lumandas sa aking mukha. Umiiyak ako sa panaginip. Pero totoo ang mga luha ko. Pumikit ako para maalala ang mukha nang babae pero hindi ko na iyon matandaan pa.

wala na akong maintindihan sa sinabi pa ni Agnes dahil tuloy tuloy na namalisbis ang luha sa mga mata ko habang naririnig ang hagulhol nito sa kabilang linya. "Abby..." mahinang tawag ko sa pangalan ng kaibigan ko...masagang luha ang lumalabas sa mata ko at gusto kong isigaw ang sakit na nararamdaman ko pero wala akong kakayahan na gawin iyon. Napalingon sa akin si Arc at ganoon na lang ang pag aalala sa mukha niya na mabilis na lumapit sa akin...

“A-ano pong nangyari sa akin?” Tumingin siya saglit kay Gabriel, bago bumaling pabalik sa akin. “Nagkaroon ka ng severe allergic reaction, anaphylaxis ang tawag dito. Nakita sa symptoms mo kanina, ang biglaang pamamaga ng lalamunan mo, kaya nagkaroon ka ng difficulty breathing, mabilis rin na bumaba ang blood pressure mo, hanggang sa mawalan ka na ng malay. Kung natagalan pa bago ka nadala dito, baka nag-collapse na ang airway mo at nahirapan na kaming i-revive ka.”

Gusto ko iyong hawakan pero masyadong masakit. "What did you do?!" Galit na boses ni Chrome ang nakapagpamulat sa akin. Puno ang luha at kagat-labi, pinipigilan ang hikbi, na nilingon ko siya. His eyes were enraged. Marahas ang bawat paghinga niya. "C-Chrome..." Umiiyak kong tawag sa kaniya, afraid, in pain, and embarrassed.

Agad ko siyang nilingon na nasa backseat. "Yes, Zaria?" "What is apo?" "Apo is a grandchild in Tagalog." Kumunot ang noo niya sa akin. Alam ko may hindi na naman siya maintindihan sa mga sinabi ko. "What is Tagalog?" "Tagalog or Filipino is Mama's language." "Ah, okay."

Kung hindi para kay Oreo. Hindi niya maintindihan ang sarili pero ayaw niyang isipin na may masamang mangyayari sa binata or worse ay mamatay din ito mismo sa kandungan niya. "Please Oreo lumaban ka, gumising ka..."puno ng emosyon na patuloy sa pagbulong lang ang dalaga sa pagitan ng mabigat na pag-iyak nito. Lalong nadaragdagan ang bigat sa dib-dib ni Oleene nang walang naging tugon sa binata.