Novel & Cerita Alab Ng Puso

"Sinong mag-aakalang ang kabiyak pala ng puso ko ay ang mismong yaya ko. " -RHAIVEN MENDOZA *THE END.....

Si Dave sa kanyang tabi ay tumango lamang na tila sinasabing sa likod ng pintong ito naroon ang babaeng iyon. Hindi na regular ang tibok ng puso ni Alarich, may kasiyahang nagpapakabog sa kanyang dibdib at isang napakalakas na sigla. Pero sa parehong oras, may pag-aalinlangan din, matutuwa kaya si Irish na makita siya? Ah! Wala siyang pakialam kung matutuwa si Irish na makita siya o hindi. Gusto lang niyang wakasan ang pananabik na matagal nang pumipitlag at sumasakal sa kanyang dibdib na tila handa nang sumabog.

Kabanata 30 – Ang Paglalaban ng Puso Tahimik ang opisina sa hatinggabi, ngunit sa isip ni Elena, isang bagyo ang walang tigil na humahampas. Ang bawat sandali kasama si Adrian ay nag-iiwan ng bakas—isang halong kilig, pangamba, at matinding paghanga. Ngunit kasabay ng damdaming iyon ay ang hindi maipaliwanag na pangamba: paano kung ang kanyang puso ay magpadala sa isang mundo na puno ng komplikasyon, kapangyarihan, at mga lihim na hindi niya kayang intindihin?

naatatawang sabi ni Natalie. Ngumiti si Paige, kung pwede lan diktahan ang puso… matagal na niyang ginawa. Kaya lang, sabi nga nila, the heart wants what the heart wants. Kung kailan mag-iiba ang gusto ng puso niya o kung magbabago pa ba ang gusto ng kanyang puso, hindi niya alam. Basta ang alam ni Paige sa susunod na magmamahal siya, pipiliin na niya ang tama.

Alam niya na nahahalata nito ang panlalamig niya rito kaya kahit ayaw niya parang may humaplos sa puso niya. Ngumiti rin siya rito. "I love you too..." sagot niya at hinalikan ito sa pisngi. Kinabig siya nito at niyakap saka pinatakan ng halik sa sentido. To be continued...

“Excited ako sa magiging anak natin. Masayang-masaya ako noong malaman kong magiging tatay na ako. Pero siguro dahil hindi ko pa siya nararamdaman, kaya ko pang sabihin ito…” Huminto siya, tila nag-iipon ng lakas ng loob. “Siguro kasi nararamdaman mo na siya sa loob mo kaya may koneksyon na kayo. Pero ikaw ang nakikita ko ngayon. At punong-puno ng sakit, at pagmamahal ang puso ko para sa’yo. Kaya kahit masakit... kahit mas masakit para sa’yo... pwede bang ituloy natin ang aborsyon?”

Naroon si Lorenzo, may hawak na pulang rosas, at nakangiting iniabot iyon kay Martina. Ang sumunod na larawan—si Martina, may ngiti sa labi, tanggap ang bulaklak. At ang huli—yakap. Mahigpit. Puno ng emosyon. Parang dalawang pusong nagsalubong sa gitna ng gabi. Hindi. Hindi ito totoo... bulong ni Albert sa sarili. Bumigat ang dibdib niya. Parang may humigop sa isang bahagi ng puso niya.

Lalo naman tumulo ang luha sa aking mga mata. "KUng ganoon ibig mo bang sabihin na ang AB Tevez na iyan ay si Abby ay iisa....? Si Abby na asawa ko?" tanong ko dito. TUmango naman si Lester. Agad naman akong lumapit sa paintings na gawa nito. May nakalagay pang watermark na AB Tevez. Agad ko namang hinaplos ang paintings habang tumutulo ang luha. Tahimik namang nanonood lang si Lester sa akin.

Pero bakit pumitlag bigla ang puso niya? " Sweetheart, please say something." Nakikiusap ang tinig na untag sa kanya ng binata. Nakita ng dalaga ang nangungusap na mga mata nito na may lungkot. Para namang piniga ang puso niya. Mahal naman niya ito kahit noon pa. Nasaktan man ang puso niya pero ito'y agad naghilom nang sabihin nitong humihingi ito ng sorry sa kanya. Ang bigat sa kanyang dibdib ay biglang naglahong parang bula. Awtomatikong tumaas ang libreng kamay ng dalaga at humaplos iyon sa pisngi ng binata.

Na ang mga halik nito'y imbis na maghatid ng ligaya ay sakit at pighati ang hatid sa kanyang puso. Umalpas ang ilang luha sa kanyang mga mata at nalasaham niya ang alat niyon maging ni Santiago. Pinakawalan siya nito at pinahid ang ilang butil ng luha sa kanyang mukha. Dumaan ang emosyon sa mga mata nito na hindi niya gustong bigyan ng pangalan. Siya nama'y nahimasmasan, agad niyang pinadapo ang isang malakas na sampal sa pisngi nito.