All Of The Lights Mga Nobela at Kwento

Sinunod naman nilang dalawa ang sinabi ko. "Lights off, lights on?" malambing kong tanong sa kanilang dalawa. "On," sabay nilang sagot habang hinubad na lahat ang damit nila. Halos lahat ng mga babaeng gusto nilang ikama ko sila ay gusto ko ng lights on, so hindi na ako nagtaka sa sagot nila.

Agad na nagkasa ng baril ang lahat at itinutok doon. Maya-maya, may narinig kaming pamilyar na boses. "Fuck! Why is it so dark in here?" Oh yeah. We forgot that we actually turned off the lights. Kasi kung may kalaban man, malamang nakatutok sa amin ang mga yun. There's a huge possibility that there's a sniper around and so we turned the lights off. Tanging ilaw mula sa buwan sa labas ang nagsisilbing ilaw namin na hindi ganoon ka-liwanag dahil kahit naka-glasswall tong condo, sinara namin yung mga kurtina.

Ngumisi siya. “Kaunting kembot na lang, Kim... mapapasaiyo na si Blight.” Humalakhak siya nang malakas na tila wala nang bukas. --- Light “HERE!” Ibinato ni Light ang makapal na bungkos ng pera sa kama kung saan nakahiga ang dalawang babae. “Maraming salamat po, Sir Light,” sabi ng isa. “Sana po ay maulit pa,” dagdag naman ng isa.

I saw them. Two silhouettes. My girls. My entire world. They slowly stepped farther inside. And the moment they reached the center, I lifted my hand. "Now." Suddenly... Thousands of lights illuminated the entire venue. The darkness vanished instantly. Gasps echoed around the room. Flower petals. Candles. White roses. Golden lights. Everything came to life at once. Aurielle's eyes widened dramatically. "WHOOOAAAH!" Napatawa ako. Of course that would be her reaction.

Ang mga neon lights sa lungsod ay nagbibigay ng kakaibang liwanag sa buong paligid at nag-iiwan ng hazy glow sa salamin. Bigla siyang natahimik at unconsciously na hinawakan ang singsing na nakasabit sa kanyang leeg. Mabilis na napansin ni Astrid na may hindi tama. "Anong problema?" malambing na tanong ni Astrid. Umiling si Alessandra. "Wala 'to. Hindi ko lang naisip na gabi na pala," sagot nito sabay pilit ng isang mahinang ngiti.

At ibibigay niya iyon sa amin sa ayaw at sa gusto niya. Bumalik ako sa palapag na kinaroroonan ko kanina, ngunit hindi pa ako tuluyang nakakalapit muli sa kinaroroonan ni Mr. Kitagawa ay namatay ang halos lahat sa mga ilaw. Lights started to flicker. Mukhang mayroong sumabog kung saan.

I envy those really close and happy family. I really do. Kanina pa ako nakaupo dito sa bench kung nasaan yung makukulay na pailaw at mga designs. Pati mga puno may nakakabit ding LED Lights. Those LED fairy light that gives life to this place. I usually don’t want this kind of set up, I want something dark ever since. Pero ewan ko ba, lahat sakin nagbabago nang pumunta ako dito sa Pilipinas.

Nang makuha na ang panyo ay kinusot niya ang mga mata para mag-adjust agad ang mga mata niya. Madilim. Iyon agad ang rumehistro sa utak ni Vanessa. Pero laking gulat niya nang biglang umilaw ng kulay light red ang bawat puno sa paligid. Tila naging christmas lights iyon na nagbigay ilaw para sa kanila ng asawa.

Walang namatay at walang naiwan. ​Pero bago pa man kami makapagpahinga at makapagdiwang sa aming pangalawang buhay isang napakaliwanag na ilaw ang biglang sumabog sa buong paligid. ​Dose dosenang matataas na halogen spotlights ang sabay sabay na binuksan na tuluyang bumulag sa aming mga mata. Ang tahimik na pampang ng ilog ay biglang napuno ng mga yabag ng mabibigat na sapatos at pagkasa ng mga baril.

Tanging ang mga flashlight lang namin ang nagbibigay ng liwanag sa loob ng Cabin 1. “Ready na po! Architect, Sir, switch na po natin?” sigaw ni Leo mula sa kinalalagyan ng circuit breaker. “Go, Leo! One, two, three!” sabi ni Rajah. Isang mahinang click ang narinig, at pagkatapos ay unt-unting nagliwanag ang buong cabin. Ang mga warm lights ay tumama sa slate flooring at sa mga glass walls, nagbibigay ng isang napakagandang repleksyon. Ang hinabing lampshade sa gitna ay naglabas ng mga anino sa kisame na parang mga pattern ng dahon.