All This Time Novels & Stories

“This has nothing to do with six years ago.” “Everything about you has something to do with six years ago.” “That's your problem.” Tumalikod siya, “I'm leaving.” “Althea.” Huminto siya. “Tomorrow. Seven-thirty.” “Eight.” “Seven-thirty.” “Eight.” “Seven forty-five.”

Time. I've been passing time watching trains go by All of my life Lying on the sand watching sea birds fly Teka favorite song ko yun ah?? ano bang nangyayari? Wishing there would be Someone waiting home for me Something's telling me it might be you It's telling me it might be you All of my life

"Pagkumpas ng hangin Pag-awit ng mga ibon Pagbilis ng panahong, hindi mahabol-habol Hinihintay parin Ang tamang panahon Na mayakap, makapiling Makasamang muli... Ohhhh, ohhhhh, ohh-ohhh-uhh-ohh Ohhhh, ohhhhh, ohh-ohhh-uhh-ohh" "Kay gandang tinig, tila ba nawala ang sakit ng aking katawan ganoon din ang bigat na nararamdaman ko kanina sa aking ulo."

"Never gonna happen. Bago ko pa jowain syempre dapat alam ko ang backround." "Di mo masasabi ang panahon. Pano na lang kong magustuhan mo nga tapos mainlove ka sa lalaking ganon." "Shut up wag mo pagdasal para di mangyari." "Maipag-dasal nga para naman mapag-tawanan kita pag dumating ang time na yon." "I hate you even more Thunder. I hate traveling with you." "Wala kong paki kahit gano pa karami ang hate mo na iniipon. Magtanim ka pa. hahaha. Mawawala rin yan balang-araw."

“May alam ba kayo na hindi ninyo sinasabi sa akin?” Tahimik. Isang segundo. Dalawa. Tatlo. At ang katahimikang iyon… ang nagsabi ng higit pa kaysa anumang sagot. “Wala.” Masyadong mabilis. At lalo lamang siyang nagduda. “Lola.” “Romer, huwag mong simulan.” “Pitong taon akong nabuhay na sinasabihan ng lahat na huwag ko nang hanapin ang nakaraan ko.”

Kahit siya ay naguguluhan din, ngumiti siya at tumahimik at tila nag-iisip ng tamang isasagot niya. “Naiintindihan ko naman na mahal mo si Elliot, pero maniwala ka sa sarili mong malalampasan mo ang lahat ng ito. Naniniwala ako sa kasabihang time will heal. At ipagdasal mo, mahalin mong una ang sarili mo.” pagkasabi nuon ay pilit siyang ngumiti sa akin. Napangiti na lang din ako. Hindi ko alam kung totoo ‘yon. Hindi ko alam kung kayang hilumin ng oras ang ganitong klaseng sugat.

Kinwento ko ang nangyari, nakinig lang siya sa'kin "Queng, are you sure you're okay now?" Tumango ako kay Kez kahit 'di naman niya ako nakikita. "Yes, medyo sinipon lang ako." Tumutulo ang luha ko, ni-mute ko ang call para hindi niya marinig ang hikbi ko. "Okay, visit kita bukas." Taglish niya pa. Nagpaalam na ako, napatulala ako at inalala ang nangyari 5 months ago.

niya ay nauwi sa “next time na lang.” At ang “next time” na iyon ay umabot ng limang taon. Pero ngayon, nagawa na niya ang lahat ng iyon. Nanood siya ng sine. Kumain ng gusto niya. Nakaranas ng kabutihan mula sa mga estranghero. At sa wakas, nabigyan niya ng sariling ending ang limang taon niya. Alas-dose na ng gabi, ngunit hindi pa rin umuuwi si Vincent.

This clock never seemed so alive I can't keep up, and I can't back down I've been losing so much time.. 'Cause it's you and me And all of the people with nothing to do Nothing to lose And it's you and me And all of the people And I don't know why I can't keep my eyes off of you... Alejandro hold Cassandra's nape, caressing her to moved forward to his kiss. Napatingala pa si Cassandra nang bumaba ang halik ni Cassandra sa leeg niya, cherishing each second was a lifetime of memory for them, in this time where they reveal the truth behind their lies.

sa isip ko natawa naman ako "Bakit natawa ka diyan ha?" pinagtaka niya naman "Wala" wika ko at sabay binuksan ko na lang ang audio system para magpatutog, perfect timing naman dahil yong favorate song ko pa ang naka play 'I Lost Myself In Loving You' by 'Jamie Miller' kaya sumabay din ako sa pag kanta. They say Time is always meant to heal the fall Tell me Why it doesn't seem to help at all