Novel & Cerita Ang Aking Kahinaan

That so-called curse is lifted. This is the first time I actually thought of spending it properly. At dahil mga normal kami o ako ngayong araw, wala akong kakayahan para magpunta sa kung saan-saan. Isa pa, 'di ko alam kung saan din ako pupunta. So, naisip ko nalang na puntahan nalang itong si Dummy. I'm a type that doesn't ask for help. I like doing things my own. But, I guess I'm kinda eating that because I really need her help. I just thought she could help me, though.

But on the other hand, I also don't get myself. Simula noong sinabihan niya akong maganda, nakita ko na lang ang sarili ko kahapon at ngayong araw na conscious na sa itsura ko. Na baka kulang lang ako sa ayos kaya hindi masyadong nakikita ang "ganda" ko.

Ang Pinto SA simula palang ay napapansin ko na ang kakaiba sa kanyang mga ikinikilos, mga katahimikan na lumilikha ng isang maingay na alingaw ngaw na bumabasag sa aking mga tengang nasasabik sa kanyang mga salita. Madalas sarado ang pintuan ng kanyang kwarto, hindi ko man lang narinig maski ang lagitgit nito. Ang dating masayahin at pala-ngiting anak ay napalitan ng mga salubong na kilay, at kadalasang kayamutan, nangyayari ito sa tuwing maghahanap kami ng sagot minsan sa mga kumustahan sa bahay habang nakukuha namin ang oras niya. Nakababang mga mata, at tipid na mga salita, tumitindig na parang isang pinuno sa kung anu man ay 'di naman alam.

“Pangalawa, love and value yourself first. May mga taong ang pagpapahalaga sa sarili ay sa panlabas lang pero walang totoong dangal sa kalooban. You are God’s greatest creation so act like a royalty because your dad in heaven is the real King. Hindi ibig sabihin nito na magiging mayabang ka, pero hindi ka rin papayag na tratuhing mababa o mumurahin ng iba.” May struggles si Tala sa sinabing ito ng ina, madalas kasi ay marami siyang insecurities lalo na sa kulay niya. Mapuputi ang mga katutubong Mezati pero kulay tribo Eskaya ang balat niya. Ngayon naiintindihan niya na ang tunay na ganda niya ay manggagaling sa kanyang kalooban at hindi panlabas lang.

Naisip ko tuloy bigla na sa kabila ng kalungkutan ko ay may mga tao at bagay pa rin na nakapagbibigay saakin ng kaonting kasiyahan. Una ay ang mga pekeng kaibigan ko na kahit papaano ay nakapagbibigay rin ngiti sa aking labi. Pangalawa ang aking kagandahan na kung iyong titingnan ay mapapahanga ka't mabubuhayan.At higit sa lahat ay ang alak na kahit kaunti lang ay nakapagbibigay saakin ng pansamantalang kaginhawahan. Maya-maya pa ay narating ko na ang THE BEATLES. Kaagad akong nagretouch at muli kong tinawagan ang mga plastic kong kaibigan.

and she sighed. "Ang hindi ko lang mawari ay kung bakit siya pa eh pwede namang ikaw." Sa sinabi niyang iyon, tipid ko siyang nginitian. Sa nakita niyang ngiti ko, alam niya na ang pinapahiwatig ko. "Anak, natututunan naman ang kumpyansa sa sarili. Pag mataas ang confidence, everything follows. Tsaka 'di hamak na mas talentado ka kesa sa tiyahin mong ubod ng arte." pagrereklamo niya.

Ngunit paano siya magiging maligaya gayong alam niyang hungkag ang damdaming ipinakikita nito sa kanya? Ano ba itong nagawa kong pagkakamali? tanong ni Mina sa sarili. Hindi ko pala kayang ibigay ang aking sarili sa isang lalaking hindi naman ako iniibig! pag-amin niya sa sarili habang bumabalong ang masaganang luha ng mahapding pagkabigo. Nakatulugan niya ang kanyang pag-iyak. Mistula siyang batang nasaktan habang nakabaluktot sa kanyang pagkakahimbing.

Kulang lang ako non Sanay na ako sa lahat ng bagay and im proud of that. Ng matapos ako ay nag pahinga nalang ako saglit para mag ayos sa sarili. Sina sam kumuha pa ng mga alalay para ayusan pero hindi na ako marunong naman ako saka sanay na ako. Habang tinitignan ang damit ko i remember being a queen. They treat you like a god... they treasure you. I look at my self in a mirror im beautiful. It feels like im a queen na ulit. Nanv matapos ako ay agad na akong nagtungo sa venue..

Please, let me in. “Cried to the Lord in your trouble, He will deliver you from your distress.” Buong-puso kong iniyak ang lahat. Aminado akong napalayo ang loob ko sa Kaniya magmula nang kinuha si Mama sa akin. Si Mama lang ang kinukuhanan ko ng lakas noon dahil siya lang ang alam kong kaya akong tanggapin at pagtyagaan. What I didn’t know is that there’s someone who still believes in me, who’s fighting for me and who still loves me the way I am.

Nakakahiya 'pag ganoon, baka sabihan ako ng masasakit na salita about sa ability ko. Thankful rin ako sa mga kaklase ko dahil tahimik lang sila at concerned pa sa 'kin. At first, akala ko kamumuhian nila 'ko once na makita nila 'ko sa ganoong form, but I guess these people does have good hearts, kahit 'yung iba'y medyo maarte, which is inborn na sa kanila.