Ang Aking Talaarawan Novels & Stories

"A-Ahh T-Tanner..." "Yes! Moan my name, little angel." isinvbo niya ang korona sa aking dibdib na lalong nagpalakas sa aking mga vngol. Hindi ko na alam kung saan ko ibabaling ang ulo ko basta ang alam ko ay napaka sarap! "M-Malapit na ako! Ayan na! Ayan na!" hindi ko na napigilang sumigaw. "S-Sabay tayo, my angel... Sabay tayo!"

Nerisse Villareal’s Point of View Sa kabila ng pagbigat ng talukap ng aking mga mata, pilit ko pa rin ‘tong iminumulat. Nanuyo ang aking lalamunan sa patuloy na pag-ungol. Hindi ko na alam ang nangyayari. Parang nawawala na ako ngayon sa aking sarili lalo na nang humagod ang kaniyang dila sa aking nipple.

Azul Nagising ako na may parang nakadagan sa aking dibdib. Nang magising ako at tulyang imulat ang aking mata ay mukha ng babae na ngayon ay tuluyang gumugulo na sa utak ko ang nakita ko at nagisnan.

“Pwede kang tumawa, umiyak, magalit, kahit ano. Huwag kang matakot. Maging ikaw lang.” Parang may isang susi na biglang bumukas sa loob ni Talia. Ang lahat ng kinimkim na sama ng loob, pait, at pagod ay tila sabay-sabay na bumuhos. Hindi niya napigilan ang mga luha. Isa, dalawa, hanggang tuluyan na itong umagos. Akala niya matibay na siya. Akala niya kaya na niyang balewalain ang lahat. Pero sa sandaling iyon, doon niya lang naintindihan kung gaano pala siya kahina.

sigaw ko habang pilit na pumapalag sa mga taong naglalagay ng tali sa mga kamay ko " Shut Up kiddo! Sa future once we meet again. Ikaw ang mag babayad sa kasalanan ng tatay mo Mga katagang halos nag pakaba sakin bago ako nila itulak sa pool. End of flashback " Yan Lang ang naalala ko. Pero sariwa pa lahat. I don't know why every time na magisa ako. Naalala ko ang matandang yun. Ouch! Shit ang sakit ng ulo ko

"Anong nangyayari sa'yo? Kagabi lang..." "Kagabi ay isang pagkakamali." Diretso, walang-awa, at walang pag-aalinlangan. Parang binuhusan ng kumukulong tubig si Tala. Nanlaki ang kanyang mga mata, ang kanyang puso ay tila huminto sa pagtibok nang ilang segundo. "P-Pagkakamali?"

Parang nawalan lang ako ng malay dahil sa gutom at lamig eh, lamay agad? "Rina, ang ingay mo," mahinang usal ko, paos ang boses at masakit pa ang lalamunan. Bahagya akong nubo na agad namang ikinataranta nilang dalawa. Pansin ko, ngayon ko lang nakita si Ma’am Arabella na ganito mag-alala sa akin, o baka dahil ngayon lang ‘to nangyari sa mansyon?

Honey Parang umiikot ang mundo habang pilit kong idinidilat ang mga mata ko. Mabigat ang talukap ko at tila ayaw sumunod ng katawan ko sa utos ng isip ko. Ang unang pumasok sa kamalayan ko ay ang kirot na hindi pa malinaw kung saan nanggagaling, basta alam kong may masakit. Ramdam ko ang bigat ng sarili kong katawan, at nang mapansin ko ang hita ko sa harap ko, doon ko lang naintindihan na nakaupo ako.

Kailan ang wakas? Nakikita ko ang sarili ko sa glass, my aura reflected ten times or more. Umikot ako upang tingnan ang kabuuan ng sarili ko. I remember King noong nasa shop kami habang tinitingnan ko ang sarili ko sa salamin. Maliban kay Padre, si King lang ang ibang tao na nagsabi sa akin na maganda raw ako. Napapaisip tuloy ako kung ano ang itsura ng mga magulang ko. Nasaan kaya sila ngayon? Sana masaya sila sa pag-iwan nila sa 'kin. Sana tanda pa nila ako. Nahulog sa baba ang wheat grain na nakaipit sa buhok ko. Kinuha ko iyon at parang may 'di kanais-nais na sumagi sa isipan ko.

(MARIZ “IZZY” VILLORIA) Minsan, ang mga pangarap ay parang bituin—maliwanag pero mailap. At kung minsan, kailangan mong suungin ang dilim bago mo makita kung alin ang talagang para sa ’yo. “Hoy, ’Nay! Seryoso ka ba talaga dito? katulong? Sa Maynila pa?” reklamo ko habang bitbit ang maleta kong halos mas malaki pa sa akin.