Ang Aking Talaarawan Novels & Stories

(MARIZ “IZZY” VILLORIA) Minsan, ang mga pangarap ay parang bituin—maliwanag pero mailap. At kung minsan, kailangan mong suungin ang dilim bago mo makita kung alin ang talagang para sa ’yo. “Hoy, ’Nay! Seryoso ka ba talaga dito? katulong? Sa Maynila pa?” reklamo ko habang bitbit ang maleta kong halos mas malaki pa sa akin.

“Talullaaa...” Napako ako sa kinatatayuan ko. Agad nagsitayuan ang mga balahibo. Ramdamn na ramdam ko ang pananayo ng lahat ng balahibo ko at ang tila malalim na bagay na biglang tumakbo sa kalamnan ko. Ano iyon? Lalo akong natuod nang biglang may dumaan na malamig na hangin sa tabi ng tenga ko. Biglang bumalik sa akin ang takot ko ng araw na nagising ako sa hospital at wala na akong maalala.

LALAINE Isang mahaba at masuyong haplos ang pumukaw sa'kin. Nang imulat ko ang mga mata ay nakita ko ang pigura ng isang tao ngunit malabo. Kinusot ko ang mga iyon gamit ang likurang bahagi ng palad upang makita ko nang mas klaro. Lalaki. Naaninag ko ang mukha.

POV: Chantal Isang nakakasilaw na liwanag ang pilit na pumipigil sa aking muling pagdilat. Mabigat ang aking mga talukap, at tila may kung anong humihila sa akin pabalik sa dilim. Ngunit unti-unti kong nilabanan iyon, hanggang sa tuluyan kong maimulat ang aking mga mata. Agad kong naramdaman ang kirot na kumalat sa buo kong katawan.

Andrea Nagising ako na masakit ang pagitan ng hita ko lalo na kung igagalaw ko ito. Ouch yawa ang sakit naman. Lentek sumabay rin ang ulo ko parang binibiyak sa sobrang sakit. Nanlaki ang aking mata pagkatapos naluha ako. Hindi maipagkakaila nawasak ang puri ko kagabi dahil maraming nalaklak na alak.

Gusto ko munang magpahinga at subukang mawala sa isip ang nangyari. Kaagad akong pumasok sa kwarto at ni-lock ang pinto. Ayoko muna ng isturbo. Punong-punong na ako. Nakakapagod na. Bwesit na buhay 'to. Sunod-sunod na ang kamalasang nangyayari. Kaylan ba, babalik sa dati ang buhay ko. 'Yong wala akong ibang inaalala, kun'di ang Mama ko lang. Ang pangarap ko na gusto kong matupad para sa amin. Namaluktot akong humiga habang takip ang unan sa mukha. Ramdam ko pa rin ang panginginig ng katawan sa tindi ng galit. Pigil din ang pag-iyak ko.

Ibig sabihin ba gusto niya ng paghihiganti? "Sino ba ang nagbigay sa iyo ng talaarawan?" Tanong niya na may halong pagdududa. "Si itay," sagot ko. Sandali kaming nagtitigan nang mawari namin ang maaaring rason kung bakit nila hinahanap ang talaarawan. "Huwag mong sabihing..." sabi ko habang tumango tango siya ng dahan dahan.

Ralia POV Hindi ko alam kung paano ko i-e-explain nang maayos ang nararamdaman ko, pero habang nakaupo ako sa stool sa kusina, parang nanonood ako ng isang eksena sa pelikula. At si Alaron ang bida. At ako… ako ‘yung babaeng hindi makapaniwala na totoo ang lahat ng nakikita ko. Kasi sino ba naman mag-aakalang may lalaki pa pa lang ganito?

Alam nyo naman marupok tayo. "Talaga ba?" wika nito. Sabay hulog nang tuwalya nito at halos manlaki ang mata ko nang makita na naman ito, halos maduling ako at napalunok sa nakita ko. Parang mas lumaki pa lalo ata ito o namamalikmata lang talaga ako. "Oh! Akala ko ba lalabas na ako?" pang aasar nito sa'akin kasabay ng pag tawa.

Bakit naman pala siya magagalit? Tumingin muli si Angel sa paa ko at sa hawak kong sandals. “Well, It's look old. And not even a fashionable, parang galing pa sa ninuno niya 'yang sandals.” Humalakhak siya sabay irap sa kawalan. Napatingin ako sa sandals na bigay ni Thalia sa akin. Ano'ng masama rito? Napaka ganda ng regalong ito sa akin ni Thalia, nag papasalamat pa nga ako kase ngayon lang ako nagkaroon nito.