Ano Ang Paksa Ng Tula Mga Nobela at Kwento

“Gusto ko sanang bigkasin ang mga panata na aking inihanda.” Diyos ko, napakaganda niyon. Isang tula na pakshet na napakaperpekto, na hindi pa kailanman narinig ng mga tainga. Isang pagpapahayag ng pag-ibig at isang pangako ng karangalan at katapatan. Nagpalakpakan ang lahat. Maging ang pari ay puring-puring pinunasan ang mga gilid ng kanyang mga mata.

'Huling pag-ibig na aking matatamasa, Unang kilig sa iyo nadarama, Laging ikaw ang pipiliin sa araw-araw, Iibigin, umulan man o umaraw, Nakaukit ka na sa aking puso, Gagawin ko ang lahat, huwag lang tayong magkalayo.' Iyan ang nakasulat na tula. Tapos sa ibaba nito ay may nakasulat na initials na PDRNG. Naghahanap pa ako ng iba ngunit ito lang talaga ang nahanap kong nararamdaman kong may koneksiyon sa naunang nahanap kasi sa mga letrang makikita din dito.

Kahit paano naisalba niya ang ego niya. Masakit pero kinaya at itinago niya at nagtagumpay siya doon. At sa kagustuhan niyang ilabas ang totoong nararamdaman minabuti niyang isulat nalang iyon sa pamamagitan ng isang tula. Maliban kasi sa pagtugtog ng violin at gitara, poetry ang isa pang hilig niya.

At kung sakaling dumating ang sandali na ako’y mapagod, at ang mga salita ay tila nawawala sa aking isipan, aalalahanin ko ang inyong pagtanggap, at doon ako muling magsisimula. Dahil ang tula, tulad ng buhay, ay hindi laging tapos sa huling taludtod, ito ay nagpapatuloy sa pagitan ng mga alaala, at sa puso ng mga taong patuloy na bumabasa. Kaya ito ang aking tula hindi lamang para sa ngayon, kundi para sa lahat ng bukas na darating,

Naghanap ng isang papel at ballpen dahil naisip niyang gumawa ng tula. Una tungkol sa pag ibig na Di masuklian pero tinapon lang niya. Hindi niya alam kung anong tamang pamagat para sa nasaksihan niya sa kanyang panaginip. Hanggang sa mapagdesisyonan niya na ang pamagat ay Pagmamahal. Pagmamahal Sa Larong kailanman ay uwiang sugatan Manalo man o matalo, ako'y lalaban hanggang puso mo'y makamtan

“The first thing we'll do this week, very simple lang class. I want you to create a poetry, kahit anong topic na gusto mo. Of course, this is Creative Writing subject, so I want all of you be to creative.” Sinulat ko sa binder ang sinabi ng ginang. Napaisip tuloy ako kung kaya ko bang magsulat ng tula? Marami akong nabasa at nakita, pero hindi ko pa nasubukang gumawa rati. “I'm sorry to interrupt,” biglang lumitaw sa harap ng pintuan ang isa pang guro. Ang pinagkaiba nito sa naunang guro ay mas bata siya at mas matangkad. “Nandito na ba si Asheia Dian Travosco?”

Sa sandaling matapos na siya sa pagbigkas ng tula, ang mukha ni Rose ay nababalot ng mga luha. Pagkatapos no’n, lumuhod siya sa espasyo sa harap ng kinatatayuan niya kanina at ginaya ang matigas na boses ni George, “Angel, maraming makalumang tula na maganda at sikat. Bakit mo pinili ang tula na ‘to? Ang tulang ‘to ay may dalang negatibong kahulugan. ‘Wag mo na ‘yan bigkasin ulit.”

Ipinunas niya ang mga kamay sa bulsa. Nag-iwas ng tingin ang bata bago tumango. "Opo." "Anong paksa ngayon?" Napahawak ito sa baba habang nag-iisip. "Tungkol po sa pag-ibig." "Pag-ibig? Iyon din ang paksang ginawa ko kahapon, hindi ba nagustuhan ng guro mo?" Napasimangot ito. "Maganda naman po ang tula ang taste niya lang po ang hindi."

Malakas itong tumawa habang ako ay tulalang nakatingin sa kanya. Hindi ko gets ang sagot niya. Ano daw? Anong Powet? Hindi ko alam kung ano yun. Anong kinalaman ng utot at tula sa powet? Hindi pa ito nakuntento sa pagkagat sa isang piraso lang kumagat ito ulit. Naiinis akong tumingin sa kanya pero lalo lang itong nang-aasar na nguimiti sa akin.

At saka ako nagsimula na gumawa ng tula dahil tanging pagsusulat lang ang may kakayahang makapagpagaan ng aking loob sa mga oras na hindi maganda ang lagay ng puso ko. Sa bawat salita na aking binibitawan ay ang pagbigat ng puso ko na parang may dumadagan. Sa bawat tinta na naisusulat ay ang pagpilit ko sa aking mga mata na manatiling dilat. Sa bawat saknong na aking inililikha ay ang pag-agos ng aking mga luha. At sa bawat sulat na nasa iisang pahina ay ang unti-unti kong panghihina...