Ano Ang Talinghaga Sa Tula Novels & Stories

Sa halip, mahigpit siya nitong hinila papalapit at inangkin ang kanyang mga labi sa isang malalim at naglalagablab na h@lik. Hindi iyon banayad o nag-aatubili, iyon ay puno ng pagnanasa at halos nakalulunod sa tindi, na para bang nais siyang tunawin at angkinin nang buo. Nanghina ang mga tuhod ni Tessa, naging magulo ang kanyang paghinga. Halos hindi niya kayanin ang intensidad ng halik, ngunit tahimik niyang tiniis iyon, mariing nakakapit ang kanyang mga daliri sa balikat nito.

At gaya ng dati, ipinikit ko ang mga mata ko bago humiling. "Sa liwanag ng buwan at kislap ng tala sa kalangitan, munti kong kahilingan sana'y iyong pagbigyan. Pagkalooban mo sana ako ng isa pang pagkakataon upang itama ang mali sa aking kahapon," taimtim kong usal sa aking isipan habang nakapikit. Tulad ng kung paano niya ipinikit ang mga mata niya at itinuro sa akin ang bagay na ito. Ang humiling sa tala kahit na wala namang kasiguraduhan kung pakikinggan ba ang iyong kahilingan o hindi.

Ihihinto na lang Hahayaan na lang Hanggang ako'y magkulang Kaya huwag kang susugal sa taong di ka mahal Dahil mas masakit pa ang masampal Ng katotohanang di kanya tunay na minahal Parang ako'y naging panakip Sa Damdamin mong naiinip Na maasam ko lang kung ako'y mananaginip Grabe hindi niya lubos maisip kung paano siya nakasulat ng tula kahit hindi pa naman niya natatagpuan ang lalaking nararapat sa kanya. Pagkatapos niyang matapos ang tulang kanyang isinulat agad siyang pumasok sa kanyang kwarto upang itabi ang kanyang likha at dahil marami rami na rin ang lamok sa labas.

PINAHID ni Thalia ang masaganang luha sa magkabilang sulok ng kanyang mga mata nang maalala na naman ang lalaking palaging laman ng puso at isipan niya. Kung sa bagay kailan ba ito nawaglit sa kanyang kamalayan? Kahit anong pilit niyang gawin ay hindi niya ito magawang iwaksi.

Gusto ko bago ko isara ng tuluyan ang chapter naming dalawa alam ko ang buong kwento. Malalim itong huminga. Nag-aalangan pa itong tumingin sa akin, pero binigyan ko siya ng isang tango. Handa akong marinig sa kanya. Kahit masaktan pa ako. Handa akong makinig, gusto kong malaman ang totoo.

Ang luluma ng karamihan sa mga tagalog at kastilang salita na ginamit pero masarap siyang basahin at maganda sa pandinig kapag sinabi. "Lubos ang aking lumbay. Nagising ako kaninang umaga na hindi binabati ng nakangiting sinag ng araw. Malakas na tikatik ng mga patak ng ulan sa bubong ang siyang nagpabatid sa akin na panibagong siphayo ang kailangan kong bunuin. Puspos ng kapighatian ang aking puso sa mga mensaheng aking nakalap mula sa aking panaginip na dapat kong itala dito sa aking tala-arawan."

Mas malambing at mas puno ng damdamin, na para bang tinutugtog nito iyon para sa iisang tao. Tahimik na nakinig si Talia nang mga sandaling iyon. Unti-unting nawala ang ingay ng paligid. Unti-unting naglaho ang mga boses ng ibang tao. At kasabay ng bawat nota ay may mga larawan na tila biglang sumilip mula sa kailaliman ng kanyang alaala...

Kalokohan. Bumaba siya at nagtungo sa dalampasigan. Habang naglalakad ay tiningala niya ang mabituing langit at naalala ang isang tula na kanyang nabasa...pilit kong binabalikan ang mga alaala sa malayong bahagi ng aking kahapon...ito'y tila lampara na aandap-andap sa pusod ng dagat at mga bituing nahuhulog mula sa langit na nagiging abo sa sandaling dumantay sa aking mga palad...

Ilang sandali pa, nagsimula na siyang magturo. "Ngayong araw, ang ating tatalakayin ay ang tungkol sa Tula. Ang tula ay isang anyo ng panitikan na nagpapahayag ng damdamin ng isang tao. Ito ay binubuo ng mga saknong at ang mga saknong ay binubuo ng mga taludtod. Inyong napag-aralan na ito noong nasa Sekondarya pa kayo kaya't pinagawa ko kayo ng isang tula sa nararamdaman ninyong pag-ibig sa isang tao. Tignan natin kung magagandahan ako," masungit na sambit niya upang kabahan ang mga kaklase ko. Buti na lang na nasabihan ako agad ng kambal at ni Janus sa pa-asisgnment ni Maestro. Kung wala raw, baka automatic bagsak ako sa unang activity which I can't let happen. I never fail!

bulong niya, halos maramdaman sa bawat paghinga. Sa ilalim ng malamlam na liwanag ng buwan— magkatabi silang dalawa. Tahimik. Ngunit puno ng damdamin. Dahan-dahang ngumiti si Theariza, kahit ramdam niya ang init sa kanyang pisngi—parang may sariling apoy na sumiklab dahil sa hiya at kilig.