Arogan Novels & Stories

ผกายดาวยิ้มเจื่อน ก่อนหยิบผลไม้ที่ซื้อมาฝากคุณเพลินฤดีออกมานั่งปอกเหมือนทุกครั้งที่มาหา “วันนี้มีแคนตาลูป ฝรั่ง และสับปะรด ดาวปอกให้นะคะ” ก่อนอ่านหนังสือที่สวนหลังบ้านเธอต้องทำของว่างให้คุณเพลินฤดีได้ทานขณะฟังเธออ่านหนังสือ

อินทุอรยอมรับเสียงเบา “แต่อรไม่อยากออกตัวแรง เดี๋ยวเขาจะคิดว่าอรจ้องจะอ่อยเขาเพื่ออัพเกรดตัวเอง”

ณ ราตรีนี้ พวกเขาก็ยังไม่รู้เหมือนกันว่าจะจบลงเมื่อใด หนึ่งเดือนผ่านไป “บี” “คะพี่อร” “พี่ว่าคุณกวินต้องชอบบีแน่ ๆ ดูสิ มองบีไม่วางตาเลย พี่สังเกตมานานแล้วนะ” อรดีจิ้มสลัดผักใส่ปากเมื่อพูดจบ ในขณะที่เพื่อนร่วมงานคนอื่น ๆ แอบหันไปมองชายหนุ่ม ที่ถูกพรพิมลแนะนำให้รู้จักใน ฐานะเจ้าของร้าน

สามวันที่เหลือในระยองผ่านไปอย่างรวดเร็วและคุ้มค่า ธิดากับองุ่นขนซื้ออาหารทะเลตากแห้งและผลไม้อีกเข่งใหญ่ ๆ “แน่ใจนะครับแม่ว่าจะเหมาหมดนี่ เดี๋ยวเบาหวานถามหา ธีจะบาปเปล่า ๆ”

อ่าส์ ‘ปึก ปึก ปึก~’ ฉันกัดปากแน่น ซุกไซร้หน้าลงต้นคอหนา... พร้อมทั้งเกร็งรูสวาทเปียกให้บดเบียดแนบชิดขึ้นอีก... อื้อ~ เสียว ทั้งเสียวทั้งตื่นเต้น~

หล่อนก้มลงมองมือหญิงสาว “อย่าบอกนะว่าที่คุณถืออยู่คือผลไม้จากกันเดน?” “ใช่” หญิงสาวตอบสั้นๆ หลิงทำจมูกฟุดฟิดเหมือนได้กลิ่นอะไร “กลิ่นอะไร เหม็นจัง เหม็นเหมือนขี้” หล่อนถามพลางมองผลไม้ในมือธีรา “ผลก็กระดำกระด่างอย่างกับกำลังเน่า กลิ่นก็เหม็นชวนอ้วก คุณทนของคุณไปเถอะ ฉ ันไปละ”

‘รันต้องลืมพี่พีให้ได้แล้วจริงๆ สินะ’ เจ้าของร่างอรชรเดินกลางฝนไปยังเส้นทางมุ่งสู่ด้านหน้าไร่ ไม่รู้ว่าจะเดินไปถึงเมื่อไรแต่เธอไม่อยากรอ เธออยากหันหลังให้พีรพล ไม่อยากพึ่งพาหรือยุ่งเกี่ยวกันอีก เพราะเหม่อลอยกับความปวดใจมิรันตีจึงไม่สนใจมองทางนักแล้วก็บังเอิญสะดุดล้ม เข่ากระแทกได้แผล ร่างอรชรดันตนเองลุกขึ้นอย่างเชื่องช้าราวไร้เรี่ยวแรง เธอไม่ได้เหนื่อยแต่ไม่มีกำลังใจมากกว่า ลุกขึ้นเดินอีกครั้งก็ก้าวเท้าช้าๆ ไปเรื่อยๆ

อังกูรเดา “ใช่ค่ะ ตอนนี้หน้ามะม่วงพอดี เยอะใช้ได้เลยต้นนี้เก่าแก่เลยค่ะ น่าจะอายุสักสามสิบปีได้แล้ว เป็นอกร่องโบราณหวานมาก”

ใบบัวถอนหายใจออกมาเบาๆกับเมนูอาหารที่อีกฝ่ายบอก เธอทำของแบบนั้นไม่เป็นหรอก ถ้าแค่อาหารพื้นๆก็พอทำได้ “ สปาเก็ตตีซอสมะเขือเทศหมูสับ”