At A Distance Spring Is Green Novels & Stories

Ginagamit iyon ng mga trabahante sa pag e spray ng manggahan at pag survey. Napalingon ako sa pinanggalingan ko. Malawak naman ang dinaanan ko, in between sa manggahan at pinyahang mga nasa 50 meters ang distansya ng mangga at pinya. I saw the mansion, ang layo na pala ng nilakad ko. Muli binalik ko ang attention sa paglalakad hanggang sa makarating ako sa kwadra ng mga kabayo. Meron rin palang ganito si Axel?

Ang kanyang mahahabang daliri ay mabilis na tumitipa sa keyboard, seryoso ang kanyang ekspresyon. Magkatabi sila ni Elara, abala rin ito sa pagtatrabaho gamit ang kanyang cellphone. May sapat na distansya sa pagitan nilang dalawa, na tila may malinaw na harang na naghihiwalay sa kanila. Mabilis ang takbo ng sasakyan, ang mga puno sa labas ay tila nagiging malabong guhit na lang ng kulay berde bago tuluyang maglaho sa paningin.

Green sa bandang gitna ni Tanner dahil may bumukol yata roon, halatang-halata kasi sa suot nitong jogging pants, napakurap din siya ng mabilis ng matauhan siya, dahil kaharap niya ngayon ang kanyang boyfriend. "Ok, pakidala na lang ang mga gamit ko," ani Ms. Green kay Tanner. "Hace, magkita na lang tayo, tatawagan kita," ani ni Everlee. "Ok, mag-iingat ka," sabi nito sabay halik sa dalaga.

Kumisap ang kanyang mga mata, at doon niya napagtanto na imahe lamang iyon ng kanyang alaala. "Mahahanap ko pa kaya s'ya?" bulong ni Orion sa kanyang sarili. Naglakad siya patungo sa bintana na nakaharap sa hardin. Muli, tila nakita niya si Spring na tahimik na nagdidilig ng mga halaman, ang kanyang anyo ay payapa at laging handang tumulong sa lahat. Ang presensya ni Spring sa loob ng mansyon ay tila naging bahagi na ng hangin na nilalanghap ni Orion sa loob ng halos isang taon.

Ang palibot ng spring ay may mga bamboo fence, bonsai plants, at mga lanternang nakasabit na naghahatid ng dilaw na ilaw. Napakaganda. Inilagay ko ang tuwalya ko sa gilid at marahang lumubog sa tubig. Mainit ngunit nakapapawi naman sa ginaw na nararamdaman ko. Sa bawat pag-angat ng usok mula sa tubig ay para bang binabalot ako ng kalikasang handang pawiin ang lahat ng pagod. Pinikit ko ang aking mga mata, dinama ang bawat patak ng tubig sa aking balat, at hinayaan ang sarili kong malunod sa ganap na kapayapaan.

Pagkaraan ng ilang segundo ay ngumiti ito. "I spy with my little eye..." Sinadya nitong pahabain ang katahimikan. "...something green." Napalingon agad si Graziel sa paligid. Napakadaming kulay berde sa hardin. Mga puno, damo, at halaman. Maging ang ilang paso ng ornamental plants. Napatawa siya. "Baby, halos lahat dito green." "I know." Mas lalo pang lumapad ang ngiti ng bata. "That's why it's hard."

"May sarili ka talagang math, 'no?" Umupo ang dalawa sa isang green metal bench sa gilid ng tennis court. Mainit ang bench dahil sa sikat ng araw, pero wala silang pakialam. Malayo ang distansya nila sa isa't isa at tila may isang invisible na pader na nakaharang.