Athena By Loveyourself Novels & Stories

tanong niya na para bang may takot at kabang pumapalibot sa kaniya. “Come on, Laverna. Drop the act and tell me why you are here,” sumbat naman ni Gunner habang nakasandal sa kaniyang upuan. “And what took you so long to come out from your hiding place?” Imbes na makakuha siya ng mga sagot sa kaniyang mga katanungan, isang nalilitong ekspresyon ang nakita niya sa mukha ni Athena. “I’m sorry, sir, but my name is not Laverna. It’s Athena. Athena Valdemar,” saad niya.

mahina niyang sabi sa sarili. Bumalik siya sa sopa, humiga, at pilit ipinikit ang mga mata. Ngunit kahit anong gawin niya, malinaw pa rin sa isip niya ang imahe ni Ezra—ang mahigpit na kapit, ang mahinang tawag, at ang kakaibang kirot na hindi niya inaasahang mararamdaman. Gayunpaman, bigla siyang nakaramdam ng lungkot para sa babae.

She turned to her side, clutching the pillow, her body curling inward as if to protect herself from the ache. The night stretched long, the silence unbroken. Ainara’s secret weighed heavier than ever, pressing down on her chest. How long can she carry this forbidden love in silence before it destroys her?

The way he looked at me like I'm sort of a horror. Maybe for him, seeing me stepping back away from him and choosing to get killed by random people is okay with me than to be with him forever that breaks his heart. I saw a glimpse in his eyes na hindi ko matukoy at halo-halong emosyon ang nababasa ko. Ngumiti pa ako. "I really do hate you, Vihaan Sullivan..." Pagak pa nga akong natawa. "But to tell you frankly, I really hate myself more... for falling in love with you..." I said with tears that makes his eyes wider.

T-tika umiiyak ba siya? “A-Adam,” sambit ko sa kanyang pangalan habang pinupunasan niya ang kanyang luha sa kanyang pisngi. “Don’t run again babe please, I love you I really love you, and I’m sorry if I hidden it and did not admit it to myself.” iyak niyang sabi sa akin. Hindi ko naman mapigilan ang aking sarili na mapahagulhol. Akala ko hindi niya ako kayang mahalin. Akala ko diring-diri siya sa akin at akala ko galit siya at paghihiganti lang ang gagawin niya, pero mali pala ako and I can’t believe that he love me back.

Napakainosente. Bigla ko tuloy naalala si Mama at Jelai. Ganitong ganito din sila, kahit sobrang sakit na ng mga nangyayari, ngingiti at ngingiti sila kahit sa maliit na bagay lang. At siguro ay nakuha ko yon, kaya ganito ako kababaw. "Alliyah po.. Shaina Alliyah.." "You're so beautiful, just like your name." I said. And checked her back. Bahagya siyang dumaing kaya itinanong ko kung masakit ba sa banda roon at tumango naman siya.

Don't Wanna Know ng Maroon 5 ang napiling kanta ni Ate Grace. Habang naghihintay na magplay ang kanta ay ilang beses pang lumingon sa akin si Topher kaya nag-okay sign ako. Sa una ay halata pa ang pagkahiya ni Topher ngunit nang kalagitnaan na at hanggang matapos ang kanta ay nakikipagsabayan na siya kay Kuya Colm. Hindi ko alam na magaling palang sumayaw si Topher, hindi ko pa siyang nakitang sumataw kahit sa school. Si Kuya Colm naman ay kasali sa dance troupe ng dati niyang school. Nakita ko ang performance videos niya dati kaya hindi na ako nagulat na magaling siyang sumayaw.

tanong nito at dumako sa pipis niyang tiyan ang mga mata nito. "Bahala na," ang totoo gusto na niyang umiyak dahil hindi niya alam ang gagawin. Matagal na hindi sumagot si Anthoy at nakatingin sa kanya na tila ba nag-iisip ng mabuti. "Marry me Ceryna."

I love you] masayang pagpapapalam niya. "Athe..." Magsasalita pa sana ako ng binaba na niya kaaga ang phone niya. Hindi ko alam ang gagawin ko. That's Athena begging me to love her again and be with me again. The girl that I loved and promised forever. The girl that I asked to marry me but she's also the girl who decline and chase her dreams instead of me.

Tiningnan niya ang dalawa—si Athena at si Martheena—at tila sumabog ang liwanag sa kanyang mundo. “Love you, love,” ani Athena, pinisil ang kamay niya. “Love you more, love,” sagot niya, sabay halik sa noo nito. Sa paningin ni Martin, walang mas hihigit pa sa araw na ito. Wala nang kulang. Ang lahat ng sakit, sakripisyo, at paghihintay ay humantong sa isang sagradong sumpaan sa harap ng Diyos—na walang iwanan, habang-buhay, magpakailanman.