Novel & Cerita Awestruck

Lalo lamang nilang binubuhay ang ganda ng lugar. Muli akong bumalik sa lawa at lumangoy pa ng ilang beses. May yabak ng papalapit na kabayo akong narinig. Napaahon ako upang tingnan kung sino iyon. My eyes widened. I was frozen in shock and my heart immediately beat fast and loud like drums on a festival. Sa sobrang gulat, hindi ko alam kung ano ang gahawin. Natataranta ako sa kaloob-looban ko subalit hindi ko talaga maigalaw ang mga paa upang umalis sa tubig at umahon.

galit at nanginginig niyang sigaw. Walang sabi-sabi nitong binuksan ang pinto ng kotse at mabilis na bumaba. Sinalubong siya ng ihip ng hangin sa dagat na may dalang kakaibang ginaw. Ang malamig na pawis sa likod ni Astrid ay unt-unting natuyo dahil sa hangin, at ang kaniyang utak na kanina lang ay naguguluhan dahil sa takot ay instant na luminaw. Napasandal siya sa isang malaking itim na bato, paulit-ulit na nasusuka at humahabol ng hininga. It took a long time for her racing heart to calm down.

Dahan-dahan siyang lumapit. Tinignan niya ang test. Nanlaki ang mata niya. Napahawak siya sa bibig niya. “Oh my God…” Hindi ako umiiyak. Hindi ako tumatawa. Hindi ako sumisigaw. Hindi ako gumagalaw. Parang na-freeze. Parang may huminto sa oras. Parang may nagbukas na bagong mundo sa isang maliit na plastic stick.

Kaya nga nag tag tag muna kami bago sumakay. “Ate this is it.” Austrey said habang umuupo na. “Whaaaa.” I said nang maramdaman na bumaba na ang safety handle. I am feeling adrenaline right now because of it. I feel so excited. Whaaa hawak kamay ni Austrey nang nag uumpisa na iyong tumaas. Sigaw kung sigaw kasi kung hindi ka sisigaw mawawalan ka ng hangin.

I hummed. Biglang tumagos ang matinding sakit sa tiyan ko. Kumunot ang aking noo at hinawakan ito, pero mabilis ding nawala. “Ayos ka lang?” nag-aalalang tanong ni Astraea. Tumango ako. “I’m fine. Thanks.” It can’t be time already, right? I silently panicked inside my head. “Sure?” she pressed. “Sure.”

Napaka-baboy! Gusto niyang pagsisigawan ito, pero paano kung patayin nga siya nito? "M-maawa ka, please..." Hindi na niya alam ang gagawin niya ng maramdaman na lalo pa nitong idiniin ang bigat sa katawan niya. Nahihirapan siyang huminga! Baka tuluyan na siyang mamatay sa takot rito. Pinilit niyang gumalaw ng maramdaman ang pagkalalaki na nakadikit sa pang upo niya.

He was like a phantom, a ghost in my apartment, and I was his captivated audience. Tuwing nakikita ko s'ya, parang normal na sa akin na kiligin. It was a strange, unsettling mix of fear and excitement, a dangerous cocktail that left me breathless and on edge. I was simultaneously terrified and thrilled, a dangerous duality that kept me glued to the screen, my eyes wide, my heart pounding.

Hinila ni Chaerin ang hem ng damit ni Chase kaya nag tatanong ang kanyang mga matang tumingin sa anak. "Why don't we try Ferris wheel, daddy. That ride is good and also... roller coaster for more intense."Natulala ako sa sinabi ni Chaerin. Sinasabi niya palang sa daddy niya ang gusto niya nasusuka na ako. "I agree."Masayang sabi ni Blake. Tumingin ako kay Chase na hindi pa naka imik sa sinabi ng anak. His afraid of that. A gangster is afraid of Ferris Wheel and roller coaster, more on afraid of heights.

Damnit! Nagising ako sa di pamilyar na lugar. I scanned the whole places and this place is extraordinary. Para akong nahyhypnotized ako sa buong lugar. Is this even possible? All I could say is Wow. Sobrang ganda ng set up ng lugar. Parang gawa ng isang magaling na Engineer.

Pakausap nito sa lahat na agad rin naman nilang ikinatikom. Kaya naman hanggang ngayon ay hindi ko naiaalis ang paningin ko kay Artimus. Ang kanyang aura ay nakapagpapanatili sa aking hindi makagalaw ngayon. Isang reaksyong hindi dahil sa kapanganibang kayang maidulot nito, ngunit dahil sa respeto at intimidasyon. Isang reaksyon ng aking katawan na nakapagsasabing ang taong ito ay magaling at pinakamagaling sa paghawak ng kanyang Aura. For he made us follow him, for we know we should and trust this person.