Awestruck Novels & Stories

WALA SA SARILI siyang napabalikwas ng bangon at humugot ng malalim na hininga. Hindi niya alam kung bakit niya ito nararamdaman. She feels nervous all of the sudden. “Stai bene?” [translation: Are you alright?]

Lalo lamang nilang binubuhay ang ganda ng lugar. Muli akong bumalik sa lawa at lumangoy pa ng ilang beses. May yabak ng papalapit na kabayo akong narinig. Napaahon ako upang tingnan kung sino iyon. My eyes widened. I was frozen in shock and my heart immediately beat fast and loud like drums on a festival. Sa sobrang gulat, hindi ko alam kung ano ang gahawin. Natataranta ako sa kaloob-looban ko subalit hindi ko talaga maigalaw ang mga paa upang umalis sa tubig at umahon.

But the sudden change of his eye color stunned her even more, she was amazed by how he all of a sudden changed the color of his eyes. "Woah" she gasped in amazement. The latter was amused by her reaction, akala nya magtatakbo ito palayo sa kanya dahil sa nakita pero mukhang namangha lang ito. Ni hindi man lang nya na-sense ang takot mula rito.

galit at nanginginig niyang sigaw. Walang sabi-sabi nitong binuksan ang pinto ng kotse at mabilis na bumaba. Sinalubong siya ng ihip ng hangin sa dagat na may dalang kakaibang ginaw. Ang malamig na pawis sa likod ni Astrid ay unt-unting natuyo dahil sa hangin, at ang kaniyang utak na kanina lang ay naguguluhan dahil sa takot ay instant na luminaw. Napasandal siya sa isang malaking itim na bato, paulit-ulit na nasusuka at humahabol ng hininga. It took a long time for her racing heart to calm down.

Dahan-dahan siyang lumapit. Tinignan niya ang test. Nanlaki ang mata niya. Napahawak siya sa bibig niya. “Oh my God…” Hindi ako umiiyak. Hindi ako tumatawa. Hindi ako sumisigaw. Hindi ako gumagalaw. Parang na-freeze. Parang may huminto sa oras. Parang may nagbukas na bagong mundo sa isang maliit na plastic stick.

tanong nito at napapagod na akong makita ang nakangising mukhang nang loko. I was about to answer when I noticed that the smile on Jeffrey's face vanished and was replace by an awestruck expression. Dahan dahan akong tumingin sa tinitignan nito and was caught off guard nang makita ko kung ano o ang mas tamang sabihin ay sino ang nakita nito.

Kaya nga nag tag tag muna kami bago sumakay. “Ate this is it.” Austrey said habang umuupo na. “Whaaaa.” I said nang maramdaman na bumaba na ang safety handle. I am feeling adrenaline right now because of it. I feel so excited. Whaaa hawak kamay ni Austrey nang nag uumpisa na iyong tumaas. Sigaw kung sigaw kasi kung hindi ka sisigaw mawawalan ka ng hangin.

Ramdam niya ang bawat pulgada ng pagkakapasok sa loob nito, ang lalim ng pagbaon at ang init na tila ba humihigop sa kanya papaloob sa mas matinding sarap. “Shit! Shit! Shit!” Mura ni Aiden dahil hindi niya akalain—o hindi man lang niya naisip—na mangyayari ito, na gigising siya sa ganitong paraan. The sensation was too vivid, too real—it jolted every nerve in his body awake, making him dizzy with pleasure and disbelief.

Muntik pa akong mawalan ng balanse pero agad siyang humawak sa balikat ko. I suddenly felt a rush on my pulse. I couldn't explain. I looked up at him... He was staring at me too. We remained unmoving for seconds, just staring at each other. Napatitig ako sa asul niyang mga mata... Hindi ko alam kung bakit hindi ako makagalaw, ganoon din naman siya.

It was like I was counting every minute that passed. I paid attention on the lectures but my eyes would always land on my wrist watch almost every minute. Tila ba hinihintay na pumatak 'yong oras na pwede na akong umalis at magtungo sa kung saan kami magkikita ni Sir. I never felt like this before. Ngayon lang ulit ako na-excite sa mangyayari. The feeling was so strange but in a good way.