Barcelona A Love Untold Summary นิยาย & เรื่องราว

May nangyari din sa amin ng araw na iyon at makalipas ang isang buwan sinabi nitong buntis siya at dahil wala na akong magawa pinakasalan ko si Editha kahit hindi naman ito ang totoo kong mahal '' '' nasaan na pala ngayon si Rosenda ?" '' hindi ko na alam kung nasaan .Dahil nung binalikan ko ito sa amerika wala na ito sa dati niyang amo '' ito ang babaeng tunay niyang mahal .Babaeng niloko niya at hindi tinupad ang pangakong nabanggit niya noon dahil wala siyang nagawa kundi pakasalan si Editha dahil buntis ito .Hindi man lang niya naisip na baka hindi siya ang nakabuntis dahil totoong may nangyari sa kanila ng araw na iyon .

Ngumiti siya bago magsalitang muli "Sa totoo lang, kahit malungkot ang ilang bahagi ng karanasan ko bago ako pumunta roon, ang Toronto ang nagbigay sa akin ng lakas. Para bang kahit papaano, naramdaman kong may parte ng mundo na parang niyayakap ka. Dinamayan ako ng Toronto" Natigilan si Cita at inilapag ang tasa na wala ng laman sa mesa. "Senyorita Alianna, nakakatuwang marinig ang mga kwento n’yo. Parang nakakagaan ng pakiramdam. Kahit na nakinig lang naman ako sa kwento niyo, feeling ko ay para na rin akong nakarating sa Toronto. Salamat po.”

Sa halip na umalis at pabayaan siyang magpakalunod sa alak at luha, natagpuan ko ang sarili kong nanatili rito—nakikinig sa bawat hinaing ng babaeng ito. Napakatanga niya. Napakatanga ni Bella Del Fuego. Alam niyang niloko na siya, pero umiiyak pa rin siya para sa lalaking iyon. Ginagawang katwiran ang pagmamahal, kahit na siya na mismo ang sinaktan. Hindi ko maintindihan kung paano nagmamahal ang isang kagaya niya.

Ngunit sa aming dalawa, ako yung medyo tinatamaan habang ito ay wala man lang bakas na tinamaan ng alak. Ramdam ko ang pagiging matabil ko. Ang madalas na pagtawa ng malakas at paghampas sa kanyang balikat. "Dam, let's dance... Tara na." "Hey, you are already tipsy, mas mahihilo ka sa kakagalaw mo." "Hindi, I am fine. Come on. Pagbigyan mo na ako. Remember, this is our last night staying in Barcelona." "Aurora—" hindi na ito makatanggi nang tuloyan ko na itong hinihila sa dancefloor.

Napatingin kami sa TV nang marinig namin ang sinabi ni Barbie sa mga host. "Wala na siyang loveteam kahit hindi siya pumayag hindi naman siya ang mag-papasya kundi ang management ng network hindi nga namin alam ng asawa ko na ang sinasabi nila na new loveteam na i-announce kami pala ng asawa ko." sagot ni Barbie sa host tumingin pa sa kanila na may kakaibang kahulugan. Naiiyak na naiinis ako para akong pinaglalaruan nilang dalawa.

“Salamat.” Tumango si Helios at agad na umalis ng kwarto nang hindi lumilingon. Hawak-hawak ni Barbara ang bag, at nang maalala ang namumulang tainga ni Helios, hindi niya mapigilang matawa, Akala niya ay hindi nahihiya ang mga lalaki. Pero naiintindihan niya dahil malinis ang private life nito at walang karanasan sa pag-ibig.

ang umiiyak na bulong ni Claire na bumasag sa aking natitirang kontrol bilang isang lalaking untouchable. Nadinig ko ang lahat ng kanyang kwento, ang kanyang mga pagsisisi, ang kanyang silent hatred para sa pamilya Valencia na sumira sa kanyang buhay noong panahon ng financial collapse ng pamilya niya. Nalaman ko kung paano niya hinarap ang gutom, kung paano niya tiniis ang pambabastos ng mga mayayaman katulad nina Cecilia at Vanessa, at kung paano niya isinantabi ang sarili niyang puso para lang may pambili ng mga gamot ni Noah. Ang aming hate to love dark romance ay muling nabalutan ng malupit na katotohanan na ako ang mitsa ng lahat ng dusa niya, na ang apelyido ko ang siyang bumuat ng im

Sinundan ko naman ng isang tango ang kanyang tanong bilang sagot. “Don’t say that again, okay? Break up will never be a good solution.” dagdag niya at saka pa hinalikan ang aking noo. “I love you, Bianca.” “I love you too, Bernard.” With those sweet words, an endearing moment happened. In just a snap, everything that covers our skin is gone. And all the hatred, pain, and worries vanished the moment we entered the elusive kingdom that our bodies were craving. One thing that I remember during that momentum is the panorama of my hands being tangled with Bernard’s hair as we reached the climax together.

Too tight but still hindi ko maramdaman na masakit ang kanyang pagkakahawak. "Hey... did I disappoint you. I'm sorry okay? Last na naman iyon e, last na meeting na dadaluhan ko na malayo ako sa iyo." Hindi pa rin ako nagsasalita. May bumabara na sa lalamunan. Isang kalabit na lang hahagulhol na ako dito. "Love please.. this is not the scenario I'd saw while I'm in a plane. You know what scenario I'd been dreaming? You and me kissing here in front of everyone."

"Right. Barbara. That girl, gumawa kayo ng love story. Kilala mo na siya nang matagal para maibenta n'yo 'yan. Sabihin mong secret kayong nagkikita. Walang maghihinala, at dahil nag-iisa kayo at halatang magkaaway, there's no risk of catching feelings and complicating shit." It was a sound plan. Elegant in its simplicity. Maliban at tinanggihan niya ang alok ko. Of course, she said no. Inubos ko ang natitirang whiskey sa isang mainit na lunok. "Alam ko ang itatanong mo. Kung ganun ako kakahate sa kanya, bakit ko siya kinuha?" Nagtaas ng kilay si Brent pero hindi nagtanong. Alam na niya.