Batangas Language Novels & Stories

“Bisaya language ang gamit ng mga tao rito baka——” “It's okay, nakakaintindi ako ng lenggwaheng 'yan.” Tumango ito at hindi na muling nagsalita pa hanggang sa dumating sila sa bayan. Tulad ng kaniyang inaasahan, maraming napatingin sa kanila. Titig na titig ang ilan sa mga kababaihan, kahit may mga anak na sa kaniya. Mabilis niyang nilibot ang tingin at lihim na pinag-aralan bawat galaw ng mga tao. Normal lang para sa kaniya.

Hindi naman pwedeng dito mag-aral ang mga bata sa Pinas dahil sa Demark ang kanilang bahay. Hindi rin pwede ang mga bata rito dahil sa language barrier. Hindi nakakaintindi ng tagalog ang mga bata at may iilan pa sa mga salita ang ingles ang hindi maintindihan ng mga ito. She took a very deep breath. “Mommy will try to figure it out, okay? Don’t you want to be with me here?”

nakangiti nitong wika habang pinpasadahan ng tingin ang mga prutas sa loob ng basket. "Bella tagalog please!!!" bulong ko dito. Ewan ko ba sa batang ito, napapadalas ang pagsasalita ng English. Samantalang noong nasa Manila naman kami Bihira ko naman itong marinig na magsalita ng ganiong lenggwahe. "Mukhang masarap! Magkano ba lahat ito?" tanong nito sa dalawang teenagers na nagtitinda. Napatingin naman ang dalawa kay Nanay Rosing.

Para maitago iyon ay muli pinilit niyang palukutin ang mukha upang ipakita kay Louie na naiinis siya sa ginawa nito. "What? Batangas?" Nakamaang na tanong niya. Hindi siya makapaniwala. Ang layo ng Batangas sa Tagaytay. “Bakit dito mo ako dinala sa Batangas, eh ang usapan ay sa Tagaytay? At nasaan ang pinsan ko? Dalhin mo ako sa kanila!” Hmp! Did you do this purposely para ipakita mo sa akin kung gaano ka kayaman at may paresort-resort ka pang nalalaman? Hindi niya maiwasang dugtong bagama’t naisaisip niya lamang iyon at baka assuming lang siya.

Kalaunan ay unti-unting ngumisi si Babe sa kaniya, 'tila nagmamalaki. "Sure, I'll just call you later. Baka babalik na rin kasi ako sa Manila, napadpad lang ako rito sa Tuguegarao para makakain ng pansit batil patong, kaso wala pang bukas na pansiteria ngayong oras. Nakalimutan kong taga-rito ka pala, sana natawagan kita." He shrugged his shoulders then patted my head. Natatawa pa rin ako sa boses nito tuwing sunud-sunod ang pagsasalita niya ng tagalog. Nabubulol pa siya minsan.

Yung uri ng titig na parang binabasa ang bawat kasinungalingan na lumalabas sa bibig ko. "Batangas," pag-uulit niya, parang tinitimbang ang salita. "Pero ang lambot ng mga palad mo para sa isang nagtrabaho sa karinderya. At ang boses mo... hindi tunog probinsyana."

Was bin ich? Kahit na di ko maintindihan ay agad kong binigkas na 'Feuer' kung sa Tagalog pa ay Apoy. Pag bigkas ko ah agad namang gumulong ang mga bato upang hindi na ito na ka harang pa. Habang papasok ako ay nakarinig akong nag uusap, sa salitang Latin.

"Tha-thank you." Ngumiti lang ako at tumango-tango. Masyado madami dala ng bata. "Ano- iwan mo muna itong iba dito tapos balikan mo na lang. Babantayan ko ito," ani ko na parang tanga ina-act iyon. Napahawak ako sa labi dahil hindi ako marunong ng language nila tapos nahihirapan ako mag-english. "What are you doing here?"

“Vernice, bakit tila ba problemado ang itsura mo?" “Ikaw pala, anong kailangan mo? Kanina ka pa ba diyan?" “Hindi, kanina pa ako naghihintay sa pagbabalik mo. Kaya lang umalis ako." pabalang at mapagbiro pa rin itong sumagot sa tanong ko. “Bakit ba ang tagal mo?" “Baliw! Kanina ka pa nga dito. Bakit ba ang taray mo? Ano bang kailangan mo?"

hindi makapaniwalang tanong nito sa akin kaya napatungo ako rito "Uuwi po kasi ako sa Batangas at saka birthday po ng anak sa January 5 kaya January 7 na po kami makakabalik ng Manila" mahina kong paliwanag rito kaya napa bunting hininga ito sa sinabi ko