Romans & histoires Bayan Ng San Diego Drawing Easy

Ramdam nila ang bigat ng limang taong nasayang. ⸻ Habang nag-uusap sila, lumapit si Lily dala ang isang maliit na notebook. “Daddy.” Napatingin si Adrian. “Inip na po ako.” Napangiti siya nang bahagya. “What do you have there?” “My drawings!” Inilapag ni Lily ang notebook sa mesa. Isa-isang binuklat ni Adrian ang mga pahina. May drawing ng bahay. May drawing ng school.

Unti-unting napaawang ang labi ko. Did... I... just... drew... our encounter this week mindlessly? Lumapit ako sa sketchpad at tinitigan iyon nang mas mabuti. It's a drawing of two people, one guy and a girl, passing by each other in a football field. Magaan ang bawat stroke ng linya. It looks somewhat vintage. Malabo nang kaunti at hindi makapal ang shading. Sakto lang para magbigyan ito ng buhay.

Patuloy na umandar ang sasakyan sa kalsada. Napatingin si Diego sa labas, sa mga ilaw ng lungsod, bago muling hinarap si Dylan. “Malapit na tayo. Kailangan kong gumamit ng banyo mamaya. Gusto mo bang uminom, o diretso na lang ako pababa?” “Diretso ka na lang pababa,” walang emosyon na sagot ni Dylan. Napangiwi si Diego. “Tangina naman! Mamamatay ka ba kung dadagdagan mo ng kahit isang salita ang sagot mo?”

Sa board, nakasulat ang bagong tema ng art session: “Draw what peace looks like for you.” Habang gumuguhit ang mga bata, napansin ni Mia ang isang batang lalaki na nagpipinta ng dalawang kamay na magkahawak sa ilalim ng araw. “Ang ganda naman n’yan,” sabi ni Mia. “Sino ‘yan?” “Si Teacher Mia at si Kuya Liam!” sagot ng bata, nakangiti. “Kasi po kayo ‘yung peaceful.”

mabilis niyang sagot. Mayamaya, may isa nang upuan sa tabi ng mesa. Umupo si Darien sa tabi niya, halos magkadikit sila. Inilatag niya ang isang puting papel, at gamit ang ballpen ay mabilis siyang nag-sketch ng isang anatomical na puso sa papel. Malumanay at kalmado ang boses ni Darien, at sa katahimikan ng gabi, lalong tumingkad ang bawat salitang binibitawan niya.

Talagang makatotohanan na parang nasa loob ka na din ng bahay at naiimagine mo na ang itsura pag-naisalpak na. Problema ko ngayon kung paano ko 'to sisimulan at kung ano ang una kong gagawin. Halos lahat ng drawing ay napaka-hirap iguhit. Bakit ba ganito ang mga pinapagawa ni Fiandro na parang pang-professional na ang level na ibinibigay sakin?

dagdag ni Dante. Muling bumalik ang atensyon ko sa canvas. Kumuha ako ng kaunting blue at white na pintura. Dahan-dahan, gumuhit ako ng manipis na linya. Pakiramdam ko, sa bawat haplos ng brush, nababawasan ang bigat sa dibdib ko. "Ate, ipinta mo 'yung beach sa Batanes! 'Yung part na malapit sa lighthouse!" suggest ni Maya.

Tungkulin din ng agwasil at tenyente ang pamudmod ng mga kandilang walang bayad na may iba't ibang laki. Ang pagkakasunud-sunod o hilera ng prusisyon ay ang sumusunod: Una si San Juan Bautista na nasa usang lumang andas na kahoy at ito ay sinasabayan ng ilang batang may dalang parolna di pa nakasindi. Si San Francisco o Giovanni Bernadine ay nakasakay sa isang magarang karong nagniningning at nagliliwanag sa tulong ng mga ilaw at parol na bubog. Sumunod si Maria Magdalena na may kamay at ang mga daliri ay puno ng mga singsing. Si San Diego de Alcala, ang pintakasi ng bayan na may karo ay hinihila ng anim na hermano tercero. Ang pinakahuli sa hanay ay ang Mahal na Birhen na pinangungunahan ng

Ang Bayan ng San Diego. Tumingala ito, kita niya ang kalangitan at mga bituin. Half moon ngayon. " Sa pag sapit ng Mahal na Luna. Susugod tayo sa bayan ng Europea. I'll take my revenge... " -"Pati na rin si Amalia... Babawiin ko." Sambit nito at inubos lahat ng alak. Amalia*

Wala nang alinlangan. “Mommy Calista, Daddy Levi! Look, I drew us!” sigaw ni Princess habang hawak-hawak ang papel. Lumapit kami at sabay-sabay naming tiningnan ang drawing niya: tatlong tao na may hawak-hawak na kamay, may malaking araw sa likod, at may mga bulaklak sa paligid. “Look!” turo niya. “I wrote our names. Mommy. Daddy. Princess!”