Bayan Ng San Diego Drawing Easy นิยาย & เรื่องราว

Sa nakalipas na mga taon, ang silangang baybayin ay mabilis na umunlad at naging isang premyo na ipinaglalaban ng marami sa mga nangungunang American gang. "Oo, siyempre," sumang-ayon si Art, at pagkatapos ay tinapos ni Tyson ang tawag. Bukod sa isang malago na kagubatan ng birch, sa labas lamang ng San Diego, mayroong ilang malalaking villa. Sa hardin ng isa sa kanila, dahan-dahang naglalakad ang isang lalaking nasa katanghaliang-gulang, malalim ang iniisip.

Nanginig ang kamay niya habang nililipat ang pahina. Ang sumunod na drawing ay magulo. Puno ng bura at ang mga linya nito ay bali-baliko na. Parang gawa ng isang bata ang drawing na iyon. May dalawang malaking 'X' na nakaguhit nang madiin, at sa ilalim, may sulat kamay na halos hindi na mabasa. [Hindi na ako makaguhit nang maayos. Ang sakit ng kamay ko. Paano na ang pangarap ko? Paano na ako?]

Sa loob nito ay isang drawing. Ipinakita ng drawing ang isang matangkad na lalaki at maliit na babae, malinaw na sila ito ni Lillian. Talagang pambata ang drawing ni Lillian; ang hugis ng mga tao ay halatang guhit ng isang bata at pati ang mga kulay ay hindi gaanong maayos.

Mapapasaakin ka din Earlyx San Diego not now but soon. @Miss Vijj

Nag-drawing ako ng maliit na flower. “Daddy, ikaw naman!” Si Terrance naman, nag-drawing ng puno. Malaki. Nakasilong yung flower. Napansin ko ‘yon. At hindi ko alam kung maiinis ako… o tatawa. “Me!” sigaw ni Sevi. Nag-drawing siya ng maliit na stick figure. Tapos tinuro niya. “This is me!” Napangiti ako. “Cute.”

Isang normal na Sabado, pero para sa akin, ito ang simula ng bagong yugto. Kinuha ko ang aking sketchpad at lumabas sa balkonahe. Sa isang blankong pahina, isinulat ko ang isang salita: Laguna. Sinimulan kong iguhit ang unang linya para sa susunod kong pangarap. May dalang ngiti ang bawat hagod ng lapis sa papel. Ipinagpatuloy ko ang pagdo-drawing habang nilalasap ang init ng kape at ang simoy ng hangin sa aking mukha.

Maaga rin ako kaninang umalis, habang si Niana ay nakabalik na galing Tagaytay, kaya iniwan ko silang dalawa sa Bnb at pumunta ng mall para bumili ng canvas. I'm still starting with the base, the bold colors that looks like it's a vector art. Si Ciara pa ang natapos ko habang si Niko ay outline pa lang. Hindi naman gaano kahirap ang project na 'to since silang dalawa ay naka side view, nakaharap sa isa't-isa habang nakangiti. They're like dancing because Ciara's hand is on Niko's shoulder, and Niko's arm can be shown behind the small gap in between them, making it look like his right hand is on her waist.

Palagi niyang ipinopost sa wall niya ang mga gawa ng anak niya. “Wala si Daddy Diego?” tanong ko sa kanya, malambing. Ngumiti siya sa akin. “Daddy, wala ka po sa drawing ko kasi palagi ka pong nasa puso ko. Natuwa ako sa sinabi niya, pero may konting tampo pa rin sa loob ko. Kumuha siya ng sketchpad. “But now, Dad, idra-drawing na po kita kasi na-meet na po kita. I’m happy, Dad. I love you,” sabi niya habang nagsisimula nang gumuhit.

After she said this, binaba na niya ang tawag. Lumapit akong muli kay Stefan, nadatnan ko siyang nag do-drawing sa sketchpad niya. Tumabi ako sa kanya at nagsumiksik ako sa kanyang braso, pinatong ko pa ang aking ulo sa kanyang balikat. “Paano ba mag drawing?” “I told you already—” “Hindi ko pa rin maintindihan.” Lambing ko. “Give me your hand.” “Bakit?!” Natatawa kong tanong.

Mas gusto niya ‘yun/ mas gusto nila ni Zian ng ganun. Mabilis niyang kinuha ang drawing na nasa ilalim ng kanyang unan. Pinagmasdan niya ng mabuti ang drawing niya. Sigurado siya na ito ang mukha ng kanyang ama. Malakas ang pakiramdam niya na ito ang daddy nila. Pareho ang kulay ng mga mata nila. Ginawa niya ang lahat para maging maganda ang drawing niya. Para makuha niya ang mukha ng lalaki na nakita noong nasa mall sila. Ilang araw at linggo na ang lumipas pero malinaw pa rin sa alaala niya ang mukha nito.