Bayan Ng San Diego Drawing Easy Novels & Stories

Tumango si Brix. "So you'll remember us." Hindi na napigilan ni Daniel. Mahigpit niyang niyakap ang bata. "As if I could ever forget." Si Bea naman ay may inilabas na folded paper. "A drawing!" Masaya niyang sabi. Pagbukas ni Daniel, lumitaw ang simpleng drawing nilang apat. Siya at ang kambal. Magkakahawak-kamay. Sa itaas ay may malaking araw. At sa ibaba... May nakasulat sa makukulay na letra.

Nanginig ang kamay niya habang nililipat ang pahina. Ang sumunod na drawing ay magulo. Puno ng bura at ang mga linya nito ay bali-baliko na. Parang gawa ng isang bata ang drawing na iyon. May dalawang malaking 'X' na nakaguhit nang madiin, at sa ilalim, may sulat kamay na halos hindi na mabasa. [Hindi na ako makaguhit nang maayos. Ang sakit ng kamay ko. Paano na ang pangarap ko? Paano na ako?]

Sa loob nito ay isang drawing. Ipinakita ng drawing ang isang matangkad na lalaki at maliit na babae, malinaw na sila ito ni Lillian. Talagang pambata ang drawing ni Lillian; ang hugis ng mga tao ay halatang guhit ng isang bata at pati ang mga kulay ay hindi gaanong maayos.

Isang normal na Sabado, pero para sa akin, ito ang simula ng bagong yugto. Kinuha ko ang aking sketchpad at lumabas sa balkonahe. Sa isang blankong pahina, isinulat ko ang isang salita: Laguna. Sinimulan kong iguhit ang unang linya para sa susunod kong pangarap. May dalang ngiti ang bawat hagod ng lapis sa papel. Ipinagpatuloy ko ang pagdo-drawing habang nilalasap ang init ng kape at ang simoy ng hangin sa aking mukha.

Maaga rin ako kaninang umalis, habang si Niana ay nakabalik na galing Tagaytay, kaya iniwan ko silang dalawa sa Bnb at pumunta ng mall para bumili ng canvas. I'm still starting with the base, the bold colors that looks like it's a vector art. Si Ciara pa ang natapos ko habang si Niko ay outline pa lang. Hindi naman gaano kahirap ang project na 'to since silang dalawa ay naka side view, nakaharap sa isa't-isa habang nakangiti. They're like dancing because Ciara's hand is on Niko's shoulder, and Niko's arm can be shown behind the small gap in between them, making it look like his right hand is on her waist.

Palagi niyang ipinopost sa wall niya ang mga gawa ng anak niya. “Wala si Daddy Diego?” tanong ko sa kanya, malambing. Ngumiti siya sa akin. “Daddy, wala ka po sa drawing ko kasi palagi ka pong nasa puso ko. Natuwa ako sa sinabi niya, pero may konting tampo pa rin sa loob ko. Kumuha siya ng sketchpad. “But now, Dad, idra-drawing na po kita kasi na-meet na po kita. I’m happy, Dad. I love you,” sabi niya habang nagsisimula nang gumuhit.

Ramdam nila ang bigat ng limang taong nasayang. ⸻ Habang nag-uusap sila, lumapit si Lily dala ang isang maliit na notebook. “Daddy.” Napatingin si Adrian. “Inip na po ako.” Napangiti siya nang bahagya. “What do you have there?” “My drawings!” Inilapag ni Lily ang notebook sa mesa. Isa-isang binuklat ni Adrian ang mga pahina. May drawing ng bahay. May drawing ng school.

Nagpadala si Bianca ng video call, at bahagyang lumambot ang madilim na ekspresyon ni Matteo habang sinasagot ang tawag. “Babe, tingnan mo, ito ang drawing na ginawa ni Lele ngayong umaga. Hindi ba maganda?” Gumuhit si Lele ng pamilya ng tatlo: ang nanay at tatay niya, si Matteo, na hinahawakan ang kamay niya. Ang background ay ang robot exhibition hall na pinuntahan nila noong araw na iyon. Malumanay na ngumiti si Matteo: “Maganda ang drawing mo, may improvement.”

masayang sigaw ni Wynter na kararating lang mula sa kwarto niya. “Baby ko! I missed you!” Lumapit agad si Wayde at binuhat ang anak namin. Napahagikgik si Wynter habang sunod-sunod na hinahalikan ng ama niya sa pisngi. “Papa, look! I draw this!” Ipinakita ni Wynter ang hawak niyang papel. Lumapit ako para tingnan, at napangiti ako sa nakikita kong drawing—stick figures naming tatlo na magkakayakap.

“Ayos naman.” “Ano'ng ayos diyan?” Bahagyang umangat ang sulok ng labi niya. “Sabi mo majestic ako rito.” Napapikit si Jillian sa hiya. “Kapag sumikat ako balang araw, magiging mahal ’yang drawing na ’yan.” “Sige.” Kalmadong tumango si Bryan. “Ibebenta ko kapag dumating ang araw na kailangan ko nang pagkakitaan ang katawan ko.”