Because It's My First Life นิยาย & เรื่องราว

Kitang kita ang mga ngiti at sa mga mata niya kahit na nakabelo pa siya. "Uhm.. Hi! How should I start?" She chuckled. She's so cute. My baby is so cute. Inayos niya ang pagkakahawak niya sa mic bago tumingin muli sa akin. "You are the first man who entered my life except to my Dad and of course, Nate. The day we met, we're like cat and dog who wanted to scratch each other's faces." I chuckled. I love to tease my baby, that's why.

Idagdag pa ang gabing ito. Reen is my life. She's my world, my love, my everything. I can't live without her— isipin ko pa lang na mawawala siya sa buhay ko, para na 'kong pinapatay. Kahit pa ako ang nakauna sa kanya. Hindi ko ipinagmamalaki ang pagkuha at pag-angkin ko sa kanya simula nang mag-first move ako, hanggang sa maulit na lang nang maulit sa tuwing magkakasama kaming dalawa.

“Mambobola ka talaga.” Tumawa ito. Muling nanahimik at ginaya ang pagtingala sa itaas. “Thank you. Thank you for making my life a lot easier.” Kumawala siya sa yakap nito at hinarap ito. Sinuyod niya ng titig ang mukha nitong natatamaan ng malamlam na ilaw mula sa labas. The first time na nakita niya ito, sa ganito ring anggulo. Naalala niya kung paanong tila tumigil ang mundo at paghinga niya. Hanggang ngayon, hindi pa rin naman nagbabago ang pagmamahal niya. “Hindi ko lubos maisip kung paano ang buhay ko kung wala ka sa tabi ko."

Sa tanang buhay ko ay ito ang unang beses na ginusto ko ang isang bagay maliban sa pera. Hindi lang din maiwasang magsumiksik sa utak ko kung kaya ba niya akong buhayin ng hindi kami nagugutom, kung hindi ba niya ako bubugbugin gaya ng naranasan ni mama sa kamay ni papa, at kung kaya ko bang hayaan ang sarili na tuluyan nang mahulog dito.

At ang batang nasa tiyan ko, palalakihin ko ito kahit ako lang mag-isa. Simula ngayon, I will live only for myself and my child.

Isang bagong simula. Sa unang pagkakataon, nakaramdam ako ng kakaibang katahimikan. Sa gitna ng sakit, may magandang nangyari. Isang bagay na hindi ko plinano, pero hindi ko na kayang isipin na mabuhay nang wala ito.

Habang nakatitig ako, pakiramdam ko ang sama sama kong tao. "I'm the first man in her life!" Sabi ko sa utak ko. Nadala ako ng matinding tawag ng laman kagabi kaya hindi na ako nakapag-isip ng matino. Hanggang ngayon, paulit ulit pa ring bumabalik ang alala ng eksena ng mainit na p********k namin. Ang bawat ungol nito at bawat pag-igtad nito sa haplos ko.

Mahirap ka na nga, mas lalo ka pang pinahirapan dahil sa mga pinagdaanan mo sa buhay. Hindi ako maganda. Mahirap ako. Walang nakakapansin sa akin. Alikabok ako sa earth kaya automatic daw na wala akong karapatan sa lahat ng bagay. Pero no’ng makilala ko siya, no’ng aksidente akong nakapasok sa buhay niya, sa unang pagkakataon sa buhay ko… pinangarap ko na sana naging ka-level ko na lang sila, mas mapapadali siguro ang buhay at mas lalong hindi ko sisisihin ang sarili ko sa nangyayari ngayon sa leche kong buhay.

Nagtatanong ang nga mata ng balingan ako. I bit my lower lip.. tumingala saglit dahil muling naramdaman ang matinding kaba. Kung sakaling tanggihan mangungulit pa rin sa kanya.. hinding-hindi na siya titigalan at hinding-hindi na rin papakawalan.. ...Because Concepcion is my first.. She's my first love... and forever be my love.. Makulimlim man ang langit, salungat man ito sa nararamdamang kasiyahan babalewalain ko dahil nag-uumapaw ang kaligayahan sa puso...

Sa huli’y siya rin lang naman ang napapagod. That’s what always happen. The only reason why I’m still alive is my father. Until he was still breathing, I can’t just end my life. I can’t just die yet. My mom and all his victims deserves justice. And if the justice system can’t do anything about it. I don’t have a choice but put the law in my hand.