Because It's My First Life 소설 & 이야기

Ang babaeng sinabi nilang namatay noong bata pa ako. Nakatayo sa harap ko. Buhay. At may hawak na baril. “Freya…” Mahina ang boses niya. Parang nanginginig. “Anak.” Hindi ko alam kung lalapit ako o tatakbo palayo. “Hindi… hindi ka pwedeng—” “I’m alive.” Tumulo ang luha ko. “Bakit…?” “Because your father and I had to protect you.”

I nodded. Napatango siya. "So?" Kumunot yung noo ko. "So what?" "What do you think? What do you say?" Umiling ako. "Hindi ko alam." "Ano?" He laughed. "Anong hindi mo alam?" "First time ko, okay? It's the first time someone confessed to me," yuko ko. "It feels new and I feel relevant." "You are relevant," Sabi niya. "That's why I love you."

"Hindi pa talaga ako handa." Ngumiti naman ito. "Wala talagang nagiging handa sa unang beses na magkakaroon ng anak. Syempre maraming bumabagabag sa isip mo dahil unang beses, pero ganun naman talaga ang buhay, kailangan mo munang dumaan sa first time para sa susunod ay handa ka na." Bumuntong-hininga siya. "Paano?"

Parang may gumuho sa loob niya. “Why didn’t you tell me?” “Because it doesn’t matter.” Nanlaki ang mata niya. “How can you say that?!” “It’s just a position.” “It’s your life!” Lumapit siya. Mas malapit. “At nawawala iyon dahil sa akin!” “That’s not your fault.” “But it is!” Sumigaw siya . At sa unang pagkakataon— hindi na niya napigilan ang sarili niya.

“Pupunta kami roon.” Habang naglalakad kami sa hallway, bigla kong naalala ang unang araw kong pumasok sa mansyon na ito. Noon, wasak ang mukha ko dahil sa aksidente, halos hindi ko makilala ang sarili ko sa salamin — at lalong hindi ko maalala ang ilang bahagi ng nakaraan ko. Parang patay na katawan na gumagalaw lang para sa sanggol na dala ko. Pero ngayon, heto ako. May anak. May pangalan na bago. May mundong bago. At may kasaysayang sinusubukang takasan.

Hindi ko na kailangang punasan ito dahil ang hangin na ang tila pumapawi sa mga luha ko. That will be my last moment with him. It was fun. If only I wouldn’t end my life tonight, I would treat that moment as ordinary. Because we always go out and hang out. It would be a simple hang-out day for us but since I knew it would be my last day with him, that became a hundred times more memorable and important to me.

Magkasunod na tanong ko at tumawa lang si mama. "Sabi nila ang first love mo ay ang pinakamasayang nangyayari sa buhay pag-ibig natin. Pero ang unang pag-ibig rin natin ang pinakamasakit na mangyayari rin sa buhay natin, ganon pa man. Wala akong pinagsisihan sa mga bagay na 'yon, siguro ang hiling ko lang 'ay yung tawagin ako ng anak ko na mama."

Pinakinggan ko ang katahimikan ng kuwarto. And I smiled. Because this was my life. This was my family. This was my happily ever after. And I would not trade it for anything.

Hindi ko alam kung paano ko ito makakaya. Ginawa kong mundo ang dapat ay tao lang. Siya ang una ko sa lahat ng bagay. First kiss, first hug, first person na nakasama ko sa mga lugar na pangarap kong puntahan dati, first boyfriend na pinakilala sa buong pamilya at higit sa lahat, first... sex. Kaya sobrang sakit dahil nabuo ang apat na taon ng buhay ko kasama si Ryal, si Ryal na first boyfriend at first heartbreak din.

aniya habang patuloy na inoobserbahan ang mga tao. Napatingin ako sa kanya, bahagyang nakakunot ang noo. "This is the first time I’ve experienced something like this," dagdag niya, at bakas sa boses niya ang kasabikan at kasiyahan. Napahinto ako sa sinabi niya. First time? Paano nangyaring ngayon lang siya nakapunta sa isang park? Hindi ko alam kung bakit, pero bigla akong nakaramdam ng lungkot para sa kanya. Ano bang klaseng buhay ang kinalakihan niya para hindi man lang niya maranasan ang simpleng bagay na ito?