Because It's My First Life Novels & Stories

I know this is some kind of a dream pero I don't care. "Kakalimutan ko na itong mukha na ito, itong ilong na ito at ang labing napakasarap halikan. Siguro its time naman na para makahanap ng iba, yung taong kaya akong ipaglaban...Yung taong ako ang unang ipriority niya, yung taong mamahalin niya ako higit pa sa buhay niya," ani ko at nagsimula na naman akong umiyak.

Hindi na ako takot. “Love,” sabi ko kay Adrian. “Kaya natin to. Kahit anong mangyari.” Ngumiti siya. “Kaya natin to. Kasi ikaw yan.” At sa unang pagkakataon, ramdam ko na kaya ko talagang panindigan ang buhay ko. Hindi na ako lumalakad nang nagtatago. Lumalakad na ako para sa sarili ko. At yun na siguro ang pinakamagandang bahagi ng pagiging adult.

Hindi ako nag-iisa. Kasama ko si Brandon. Isang bagong buhay ang nabubuo sa loob ko. At iyon ang dahilan para lalo akong maging matatag. Gusto kong maging malakas para sa batang ito. Gusto kong makita siyang lumaki. Gusto kong marinig ang unang iyak niya. Gusto kong makita ang unang ngiti niya. At gusto kong malaman niya na kahit maraming bagay ang dumaan sa buhay namin, minahal na namin siya bago pa man namin siya makita.

sabo naman ni Rafael. “ Nasasabi ko ito kasi hindi natin hawak ang buhay diba? Kailangan mong maging matatag kapag nawala ako, umiyak ka lang para sa akin pero lumaban ka at magpatuloy sa buhay mo, kapag nagawa mo iyon magiging masaya ko pati Mommy at Daddy mo.” sabi ni Angela na nakangiti parin ito kay Rafael.

Pilit niya itong pinaharap. “Bakit mo nasabi ‘yan?” “Unang araw ngayon ng bagon taon. May kasabihan, bagong taon, bagong buhay.” ~C.J.

I nodded. Napatango siya. "So?" Kumunot yung noo ko. "So what?" "What do you think? What do you say?" Umiling ako. "Hindi ko alam." "Ano?" He laughed. "Anong hindi mo alam?" "First time ko, okay? It's the first time someone confessed to me," yuko ko. "It feels new and I feel relevant." "You are relevant," Sabi niya. "That's why I love you."

"Hindi pa talaga ako handa." Ngumiti naman ito. "Wala talagang nagiging handa sa unang beses na magkakaroon ng anak. Syempre maraming bumabagabag sa isip mo dahil unang beses, pero ganun naman talaga ang buhay, kailangan mo munang dumaan sa first time para sa susunod ay handa ka na." Bumuntong-hininga siya. "Paano?"

“Pupunta kami roon.” Habang naglalakad kami sa hallway, bigla kong naalala ang unang araw kong pumasok sa mansyon na ito. Noon, wasak ang mukha ko dahil sa aksidente, halos hindi ko makilala ang sarili ko sa salamin — at lalong hindi ko maalala ang ilang bahagi ng nakaraan ko. Parang patay na katawan na gumagalaw lang para sa sanggol na dala ko. Pero ngayon, heto ako. May anak. May pangalan na bago. May mundong bago. At may kasaysayang sinusubukang takasan.

Hindi ko na kailangang punasan ito dahil ang hangin na ang tila pumapawi sa mga luha ko. That will be my last moment with him. It was fun. If only I wouldn’t end my life tonight, I would treat that moment as ordinary. Because we always go out and hang out. It would be a simple hang-out day for us but since I knew it would be my last day with him, that became a hundred times more memorable and important to me.

Magkasunod na tanong ko at tumawa lang si mama. "Sabi nila ang first love mo ay ang pinakamasayang nangyayari sa buhay pag-ibig natin. Pero ang unang pag-ibig rin natin ang pinakamasakit na mangyayari rin sa buhay natin, ganon pa man. Wala akong pinagsisihan sa mga bagay na 'yon, siguro ang hiling ko lang 'ay yung tawagin ako ng anak ko na mama."