Because It's My First Life Novels & Stories

Bakit napakasaklap ng buhay kong 'to? "Heaven," my gaze gradually landed on the person I've already expected to be here. Every time I see him, I always feel nervous and terrified because of his existence himself was perilous. But now, I feel nothing but mourn. I'm empty now. I don't have reasons to live.

is one of the many reasons I never want to come back here. Simula kasi nang makatapak ako sa pamamahay na 'to, wala nang kahit anong magandang nangyari sa buhay ko. Not that my life before was anything grand anyway, but at least it was a bit more peaceful than this.

Namula naman ako sa ganiwa nito dahil ang hindi niya alam ay first time 'tong nangyari sa buhay ko. Binawi ko ang kamay ko at tatayo na sana sa pagkakakandong sa kaniya pero pinigilan ako nito at idiniin pa lalo sa napakatigas niyang alaga at walang kahirap hirap ako nito binuhat paharap sa kaniya sabay halik sa labi ko.

At doon ko naintindihan. Hindi pala pagtatapos ng buhay ko ang Unang Gabi. Ito pala ang simula ng mas malaking laban. At sa unang pagkakataon… Hindi na ako natatakot. Dahil ngayon, ako na ang pipili kung paano ito magtatapos.

And I'm in love And I'm terrified For the first time In the last time In my only life Life Life In my only life" God. Am I really in love?

Pinilit niyang huminga nang malalim at muling tiningnan ang camera nang may lungkot sa mga mata. “Everyone… although this is my first live broadcast, it will also be my last. This world may be beautiful, but... I no longer have a reason to stay.” Mabilis ding nag-react ang mga manonood: —[Ano’ng sinasabi niya? Ano raw?]—

sabi ko. He didn’t deny it. “Yes.” “Why?” Tumingin siya diretso sa mata ko. “Because the game you think you survived… hasn’t even started.” Huminto ang hangin. At sa unang pagkakataon simula nung lumabas ako sa kulungan— May mas malaking mundo na bumukas. Mas madilim. Mas malalim. At mukhang— Ako ang sentro.

Nanumbalik tuloy ang pagkahilong naramdaman niya kanina. “You are my first in everything! You know me very well… walang ibang lalaking dumaan sa buhay ko maliban sa ‘yo!” sagot niya. Gusto niyang maiyak kasi parang kasalanan niya pang birhen siyang nakuha nito.

Tinanggal ko ang suot kong pares ng stiletto at tumakbo ora mismo. I didn't look back. My kick was a bit hard, it's supposed to be that way. I want it to be painful that his head spins as if his tongue feels too big for his mouth, and he deserves more. Tumakbo ako nang tumakbo. This is the first time that I literally ran just to survive. All my life I never begged to live. It is the universe who asked me a favor to stay.

What's important now is I can revive this man in front of me. Hindi ko na rin inisip na ito ang unang pagkakataon na may nakalapat sa birhen kong mga labi. This brute is kinda somehow my stole my first kiss. Yuck! "Hey! Wake up!" tawag ko ulit sa kanya. Ilang buga na ang aking ginawa pero hindi pa rin ito dumidilat. Kinakabahan na ako. God, if something happens to happen ako talaga ang sisisihin.