Because It's My First Life Novels & Stories

Natatawa kong sabi. "It's my first time to enter a beauty pageant, it's my first time to win, and it's my first time to be yelled at by Papa, but it's my first time to have a dream and to live for that dream." Sa wakas ay tiningnan niya ako. "Look at you now. You become your dreams. You made it." Masayang sabi ko. Lumiwanag ang mukha niya. "I made it because I have my way." She said.

Namula naman ako sa ganiwa nito dahil ang hindi niya alam ay first time 'tong nangyari sa buhay ko. Binawi ko ang kamay ko at tatayo na sana sa pagkakakandong sa kaniya pero pinigilan ako nito at idiniin pa lalo sa napakatigas niyang alaga at walang kahirap hirap ako nito binuhat paharap sa kaniya sabay halik sa labi ko.

sabi ko. He didn’t deny it. “Yes.” “Why?” Tumingin siya diretso sa mata ko. “Because the game you think you survived… hasn’t even started.” Huminto ang hangin. At sa unang pagkakataon simula nung lumabas ako sa kulungan— May mas malaking mundo na bumukas. Mas madilim. Mas malalim. At mukhang— Ako ang sentro.

Nanumbalik tuloy ang pagkahilong naramdaman niya kanina. “You are my first in everything! You know me very well… walang ibang lalaking dumaan sa buhay ko maliban sa ‘yo!” sagot niya. Gusto niyang maiyak kasi parang kasalanan niya pang birhen siyang nakuha nito.

Tinanggal ko ang suot kong pares ng stiletto at tumakbo ora mismo. I didn't look back. My kick was a bit hard, it's supposed to be that way. I want it to be painful that his head spins as if his tongue feels too big for his mouth, and he deserves more. Tumakbo ako nang tumakbo. This is the first time that I literally ran just to survive. All my life I never begged to live. It is the universe who asked me a favor to stay.

What's important now is I can revive this man in front of me. Hindi ko na rin inisip na ito ang unang pagkakataon na may nakalapat sa birhen kong mga labi. This brute is kinda somehow my stole my first kiss. Yuck! "Hey! Wake up!" tawag ko ulit sa kanya. Ilang buga na ang aking ginawa pero hindi pa rin ito dumidilat. Kinakabahan na ako. God, if something happens to happen ako talaga ang sisisihin.

[ELIZABETH PATRICIA MEYER] Unang araw ko sa ART LIFE.. Baka this is a way of God para makapag simula ako. Baka ito talaga ang destiny namin ni Lara. Okay na ako sa ngayon na okay siya at ako pwede kong ituloy ang dati kong buhay gaya ng sabi ni ELton. Pero paano kapag kinailangan ko ng humarap kay Lara?

“Ano bang tinatago mo, Zian?” I swallowed hard. Ito na ang simula. “It’s about my family… and the kind of life I live.”

Marahil, ang pagtulong ko sa ibang tao ang naging paraan upang simulan ko ang bagong yugto ng buhay—bilang isang ina. At sa bawat tibok ng puso ng munting nilalang sa aking mga bisig, alam kong hindi na ako nag-iisa. May dahilan na ang bawat araw, may patutunguhan na ang bawat paghakbang. Ito na nga ang simula ng bagong buhay ko. At sa simulaing ito, wala nang atrasan. Para sa anak ko, lalaban ako.

aniko na nanginginig pa ang boses. Teka, totoo ba ‘to? Nangyayari ba talaga sa buhay ko ‘to? Kasi ito ang unang beses na ginawa ko ang sabihin ang pangalan ko sa isang total stranger tapos ako pa talaga ang unang nakipag-shake hands.