Because It's My First Life Novels & Stories

Pinakinggan ko ang katahimikan ng kuwarto. And I smiled. Because this was my life. This was my family. This was my happily ever after. And I would not trade it for anything.

Hindi ko alam kung paano ko ito makakaya. Ginawa kong mundo ang dapat ay tao lang. Siya ang una ko sa lahat ng bagay. First kiss, first hug, first person na nakasama ko sa mga lugar na pangarap kong puntahan dati, first boyfriend na pinakilala sa buong pamilya at higit sa lahat, first... sex. Kaya sobrang sakit dahil nabuo ang apat na taon ng buhay ko kasama si Ryal, si Ryal na first boyfriend at first heartbreak din.

aniya habang patuloy na inoobserbahan ang mga tao. Napatingin ako sa kanya, bahagyang nakakunot ang noo. "This is the first time I’ve experienced something like this," dagdag niya, at bakas sa boses niya ang kasabikan at kasiyahan. Napahinto ako sa sinabi niya. First time? Paano nangyaring ngayon lang siya nakapunta sa isang park? Hindi ko alam kung bakit, pero bigla akong nakaramdam ng lungkot para sa kanya. Ano bang klaseng buhay ang kinalakihan niya para hindi man lang niya maranasan ang simpleng bagay na ito?

NANDITO ako ngayon sa aking opisina dahil hindi ako mawari sa nangyari sa aking pasyente, dahil siya ang kauna-unahang pasyente kong pumanaw ngayong buwan. Naaawa lang ako sa kanya dahil bata pa siya at maraming pangarap sa buhay. Tama nga ang kasabihan na, Death is not the opposite of life, but a part of it.

“Baby, welcome to our new life.” Habang isa-isang bumabangon ang mga pasahero at nagsisimulang kumuha ng kanilang mga gamit, nanatili akong nakaupo ng ilang segundo, pinagmamasdan ang paligid. Malayo na ako sa dati kong buhay—at sa unang pagkakataon, hindi ako natatakot. Kahit anong pagsubok pa ang dumating, alam kong kaya ko. Para sa sarili ko. Para sa anak ko.

Ngumiti ulit si Neru ng malapad at hindi maiwasang hawakan ang dalawang kamay ko sa tuwa, "Thank you, thank you!" Napatulala ako saglit sa gulat pero hindi ko na pinansin iyon. Kung ano man ang naramdaman ko nung sa first life ko about sa kanya, mag-i istay 'yon sa first life. In this life, hindi ako pwedeng magmahal o mahka gusto man lang... Hangga't hindi pa natatapos ang problema dahil alam kong sisirain lang lahat ng meron ako ng mga masasamang nilalang na gusto lang akong saktan.

Tumango ako nang paulit-ulit. "Oo, tayo na ulit." For the first time, I cried not because I am hurt or sad. I cried because I am happy and in love.

Aniya kaya mahina ko siyang hinataw sa likod. "Do you know that when I first saw her, that's the first time that I felt insecure and in pain in my whole life. Because she's your first at everything."

Para sa unang pagkakataon, ako ang may hawak ng sariling buhay. Umagang iyon, nagising ako nang maaga. Hindi dahil may alarm o may kailangan akong gawin para sa kanya, kundi dahil gusto kong magising. Sa labas ng bintana, tanaw ang lungsod na nagigising rin, ngunit hindi na ito parang kulungan o lugar ng kontrol. Ito ay buhay ko—ang sarili kong buhay.

Buntis siya. At si James… si James na mahal ko, na pinagkatiwalaan ko, na pinangarap kong makasama habambuhay— Siya ang dahilan kung bakit ngayon, hindi ko na alam kung may saysay pa akong mabuhay. Ibig sabihin… hindi iyon ang unang beses. Hindi iyon isang pagkakamali lang. Hindi iyon isang gabing nadala lang sila ng emosyon o kahinaan.