Novel & Cerita Because It's My First Life

NANDITO ako ngayon sa aking opisina dahil hindi ako mawari sa nangyari sa aking pasyente, dahil siya ang kauna-unahang pasyente kong pumanaw ngayong buwan. Naaawa lang ako sa kanya dahil bata pa siya at maraming pangarap sa buhay. Tama nga ang kasabihan na, Death is not the opposite of life, but a part of it.

“Baby, welcome to our new life.” Habang isa-isang bumabangon ang mga pasahero at nagsisimulang kumuha ng kanilang mga gamit, nanatili akong nakaupo ng ilang segundo, pinagmamasdan ang paligid. Malayo na ako sa dati kong buhay—at sa unang pagkakataon, hindi ako natatakot. Kahit anong pagsubok pa ang dumating, alam kong kaya ko. Para sa sarili ko. Para sa anak ko.

“What if lahat silang anim ay kilala at malapit sa ‘yo?” I scoffed, “First of all, hindi ko kailangan ng dalawang kamay para bilangin ang nalalapit sa akin.” Wala ngang kamay eh kasi wala naman talagang mahalaga sa akin maliban sa sarili ko. Dahil sarili ko lang naman ang kasangga ko nung first life ko.

Tumango ako nang paulit-ulit. "Oo, tayo na ulit." For the first time, I cried not because I am hurt or sad. I cried because I am happy and in love.

Aniya kaya mahina ko siyang hinataw sa likod. "Do you know that when I first saw her, that's the first time that I felt insecure and in pain in my whole life. Because she's your first at everything."

Para sa unang pagkakataon, ako ang may hawak ng sariling buhay. Umagang iyon, nagising ako nang maaga. Hindi dahil may alarm o may kailangan akong gawin para sa kanya, kundi dahil gusto kong magising. Sa labas ng bintana, tanaw ang lungsod na nagigising rin, ngunit hindi na ito parang kulungan o lugar ng kontrol. Ito ay buhay ko—ang sarili kong buhay.

Buntis siya. At si James… si James na mahal ko, na pinagkatiwalaan ko, na pinangarap kong makasama habambuhay— Siya ang dahilan kung bakit ngayon, hindi ko na alam kung may saysay pa akong mabuhay. Ibig sabihin… hindi iyon ang unang beses. Hindi iyon isang pagkakamali lang. Hindi iyon isang gabing nadala lang sila ng emosyon o kahinaan.

Hindi naging maganda ang unang pagkikita namin at hindi ko rin makakalimutan kung paano kami nagbatuhan ng mga insulto sa isa't isa, Para na lang akong matatawa ngayong inaalala ang mga 'yon. Napaka-misteryoso talaga ng buhay. Hindi ko kailanman inisip na hahantong sa mga naranasan ko kamakailan lang ang buhay ko. Buong akala ko noong una ay simpleng mga kaso lang ang hahanapan ko ng kasagutan. And I need to admit that I had an unforgettable journey.

I suddenly became a famous person. "That was my life, I was living because I need to. I'm living myself just to survive no other meanings. I once was lost in the darkess skies yet I made my own light, someone thought me that I'm the brightess moon that ever exist." I smiled and slowly grabbed the scissors. I look at Rey, he smiled at me and nodded. I sighed before getting it and looking at the people in front of me. "And that is my life quote and the reason while I'm still living. I'm living so I can be loved, happy and blessed. I'm living for him, for my other half."

Sa huli’y siya rin lang naman ang napapagod. That’s what always happen. The only reason why I’m still alive is my father. Until he was still breathing, I can’t just end my life. I can’t just die yet. My mom and all his victims deserves justice. And if the justice system can’t do anything about it. I don’t have a choice but put the law in my hand.